II SA/Rz 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Maria Piórkowska NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi H. Ł., A. Ł., F. Ł. oraz grupy mieszkańców na uchwałę Rady Miasta Przemyśla z dnia 27 września 2012 r. nr 201/2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 2/13 Uzasadnienie W dniu 27 września 2012 r. Rada Miejska w Przemyślu, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – zwana dalej u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 - zwana dalej u.p.z.p.), podjęła uchwałę Nr 201/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "ZASANIE I". W uzasadnieniu do projektu tej uchwały wskazano, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "ZASANIE I" został opracowany na podstawie uchwały nr 207/2008 Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 30 października 2008 r. w sprawie przystąpienia do jego sporządzenia. Projekt opracowano uwzględniając stan prawny i uwarunkowania urbanistyczno-architektoniczne, zachowując założenia polityki przestrzennej zawartej w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Przemyśla (uchwalone uchwałą nr 26/2006 Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 23 lutego 2006 r.). Wskazano, że tereny objęte planem stanowią własności prywatne, Gminy Miejskiej Przemyśl i Skarbu Państwa. Plan obejmuje granicami obszar o powierzchni 40,332ha położony w Przemyślu, zawarty pomiędzy ul. Biskupa Jakuba Glazera, Bolesława Śmiałego, Stefana Okrzei, Kazimierza Pułaskiego, Józefa Sułkowskiego, 3-ego Maja i zamkniętymi terenami wojskowymi, istniejącym Cmentarzem Komunalnym oraz terenami obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego "Bielskiego I", osiedla "Rycerskie" i "Na Stawach". Wskazano, że na obszarze planu przeznacza się tereny pod zabudowę mieszkaniową jedno i wielorodzinną, mieszkaniową z usługami, usługową i usług oświaty, parking z usługami, drogi publiczne i ciągi pieszo-jezdne oraz teren zieleni urządzonej. Wskazano, że celem planu jest umożliwienie i określenie zasad zagospodarowania pod realizację zabudowy mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej, mieszkaniowej z usługami, usługowej oraz uporządkowanie układu drogowego w tym przebieg drogi zbiorczej KDZ i nowej drogi lokalnej KDL4 i uporządkowanie istniejącej zabudowy. W uzasadnieniu do uchwały wskazano, że w ustaleniach planu wprowadzono ograniczenia i zasady zagospodarowania w związku z położeniem obszaru planu w sąsiedztwie terenów: cmentarza komunalnego "Zasanie" i terenów zamkniętych (MON). Ustalono konserwatorską ochronę dla obiektów i budynków wpisanych do ewidencji zabytków. W opracowanej ekofizjografii podstawowej oraz prognozy oddziaływania na środowisko nie wykazano przeciwwskazań do wprowadzenia proponowanych w planie funkcji. W planie przyjęto stawki procentowe, służące naliczeniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu. Podano, że wymagany ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tok formalno-prawny został zachowany. Procedura opracowania planu prowadzona była zgodnie z przepisami u.p.z.p. i ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Projekt planu trzykrotnie był wyłożony do publicznego wglądu. Ostatnie wyłożenie odbyło się w dniach od 4 lipca 2012 r. do 25 lipca 2012 r. wraz z publiczną dyskusją w dniu 9 lipca 2012 r. W terminie składania uwag, po trzecim wyłożeniu, wpłynęło 24 uwagi, z czego 7 uwzględniono w całości, 10 w części, a 7 nieuwzględniono w całości. Jednocześnie wyjaśniono, że przebieg projektowanej drogi KDL4 prowadzony jest częściowo po drodze istniejącej publicznej (ul. Karaszewicza-Tokarzewskiego) dla której nie wprowadza się nowej funkcji. Projektowany w planie przebieg drogi lokalnej KDL 4 jest kontynuacją myśli planistycznej wynikającej ze wcześniejszych opracowań planistycznych i jest kluczowy dla układu drogowego miasta oraz zgodny z polityką przestrzenną miasta Przemyśl. Od powyższej uchwały wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 5 października 2012 r. (data wpływu) złożyli M. K. wraz z grupą mieszkańców, w tym F. Ł., A. Ł. i H. Ł. Zawnioskowali o jej uchylenie jako nieuwzględniającej wymagań ładu przestrzennego, wymagań ochrony zdrowia i mienia oraz praw osób niepełnosprawnych i potrzeb interesu publicznego. Odpowiedzi na to wezwanie Przewodniczący Rady Miejskiej w Przemyślu udzielił pismem z dnia 14 listopada 2012 r. znak: [...]), którą to odpowiedź otrzymał M. K. w dniu 23 listopada 2012 r. z prośbą o poinformowanie pozostałych osób. W dniu 28 listopada 2012 r. A. Ł., H. Ł. oraz F. Ł. w imieniu swoim i grupy mieszkańców, za pośrednictwem Rady Miejskiej w Przemyślu skierowali skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie uchwałę Rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 27 września 2012 r. Nr 201/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "ZASANIE I". Skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 4, art. 5, art. 6, art. 6a i art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) poprzez użycie w uchwale pojęć drogi publicznej głównej, zbiorczej, drogi publicznej lokalnej, które to pojęcia nie są zawarte w definicjach ustawy o drogach publicznych. Użycie w prawie miejscowym niedookreślonych słów powoduje dowolność w późniejszej realizacji planów. Zarzucili naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 2, 5 i 6 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie zasad kształtowania zabudowy, wskaźników zagospodarowania terenu i zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym brak wskazania terenów gdzie mają być przeniesione obecnie istniejące miejsca postojowe i garaże. Wskazano, że nie uwzględniono ukształtowania terenu, których dotyczą sporządzone plany i przez które ma przebiegać droga "zbiorcza i lokalna". Nie określono kosztów planowanej inwestycji drogowej, w tym kosztów odszkodowań. Skarżący zwrócili uwagę na odrzucenie sprzeciwów mieszkańców dotyczących planowanej budowy drogi łączącej ul. 3-go Maja z ul. Grunwaldzką przez osiedla "Salezjańskie" i "Warneńczyk", z powodu powołania się na kontynuację myśli planistycznej wynikającej z wcześniejszych opracowań planistycznych. Zarzucono także naruszenie art. 7, art. 64, art. 2, art. 31 Konstytucji RP w zakresie prawa do działania samorządu terytorialnego w ograniczonych prawem granicach, pozbawienie niektórych właścicieli nieruchomości (np. przy ul. Gen. Maczka) prawa do zabudowy, ochrony własności. Z powyższych przyczyn skarżący zawnioskowali o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie stwierdzenie nieważności § 23 ust. 1 pkt 1 uchwały nr 201/2012 i zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. jednocześnie zaznaczyli, że Rada Miasta Przemyśla nie odpowiedziała na złożone przez nich w dniu 12 października 2012 r. wezwanie do uchylenia zaskarżonej uchwały. W rozwinięciu powyższych zarzutów skarżący zakwestionowali ustalenia planu dotyczące budowy drogi łączącej ul. 3-go Maja z ul. Grunwaldzką przez tereny osiedli mieszkaniowych: Popielów, Salezjańskie, Warneńczyka, którą to drogę oznaczono jako "zbiorczą i lokalną". W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Przemyśla wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że głównym celem opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było uporządkowanie i szczegółowe określenie przeznaczenia terenów z uzupełnieniem o niezbędną sieć dróg powiązanych z terenami sąsiadującymi. Organ dodał, że jednym z newralgicznych zagadnień, jest kwestionowana przez skarżących, nowa droga łącząca ul. 3 Maja z ul. Grunwaldzką. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Zasanie I" ma oznaczenie – teren drogi publicznej zbiorczej KDZ (na odcinku pomiędzy KDG ze skrzyżowaniem z KDL 4) i teren drogi publicznej lokalnej KDL 4 (przedstawione na rysunku planu stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały nr 201/2012 z dnia 27 września 2012 r.). Organ podał, że przebieg ww. drogi ma istotne uzupełnienie całościowego układu drogowego w mieście i jest strategicznym w skali miasta połączeniem drogi krajowej nr 77 (ul. 3 Maja) i wojewódzkiej nr 884 (ul. Grunwaldzka) i dalej z krajową nr 28 (ul. Sanocka). Wskazując na wcześniejsze opracowania planistyczne organ podał, że już w nich wyznaczano układ komunikacyjny wskazując ww. przebieg drogi. Organ wskazał, że z uwagi na specyfikę i trudne ukształtowanie terenu na jakim zlokalizowane jest miasto Przemyśl rozwiązanie dotyczące uzupełnienia sieci dróg o nowy odcinek wskazany w mpzp "ZASANIE I" "leży" w szeroko pojętym interesie ogólnym, publicznym wszystkich mieszkańców miasta i przyniesie korzyści wymierne wynikające z poprawy przepustowości i płynności ruchu drogowego na ulicach miasta. Zdaniem organu powyższe rozwiązanie zostało zastosowane jako najwłaściwsze i najmniej ingerujące w strukturę istniejącej zabudowy. Teren ten od wielu lat był rezerwowany pod drogę i od wielu lat nie powstawały nowe budynki mieszkalne a istniejące wcześniej nie mogły być rozbudowywane (co w efekcie zmniejsza późniejsze skutki finansowe ponoszone przez gminę przy realizacji planów). Zwrócono uwagę, że w zaskarżonym planie zmniejszono pas rezerwowany pod drogę do niezbędnego minimum. Wbrew zarzutom skarżących w kwestionowanym planie w obrębie ww. ulic żaden budynek nie jest przewidziany do wyburzenia). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi organ podał, że w zaskarżonym planie ustalono, w trybie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji infrastruktury technicznej, w nawiązaniu do wymogów § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia te zawierają m.in. określenie klasyfikacji ulic, przyjmując oznaczenia graficzne i literowe, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego. Organ podał, że mając na względzie wymóg § 4 pkt 9 lit. a ww. rozporządzenia zastosowano klasy dróg publicznych, jakie wprowadza § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zdaniem organu pojęcie drogi publicznej głównej, zbiorczej czy lokalnej zastosowano prawidłowo. Organ podał, że MPZP "Zasanie I" sporządzony został prawidłowo, przyjęte w planie ustalenia zawierają wymagane obowiązkowo w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zagadnienia m.in. zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej i zasady kształtowania zabudowy i wskaźniki zagospodarowania terenu. Ustalono dla każdego obszaru z funkcją zabudowy wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej. Przy ustalaniu przebiegu kwestionowanej drogi wzięto pod uwagę ukształtowanie terenu i budowę geologiczną (opracowanie ekofizjograficzne podstawowe oraz ustalenia obowiązującego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Przemyśla), dodatkowo wykonano analizę istniejącego i planowanego układu drogowego. Za chybiony uznano zarzut dotyczący braku określenia kosztów planowanej inwestycji, gdyż na etapie sporządzania projektu planu miejscowego wykonano prognozę skutków finansowych uchwalania mpzp. Odnośnie zarzutu odrzucenia sprzeciwu mieszkańców dotyczącego planowanej budowy drogi podano, że kwestia ta związana jest z procedurą rozpatrzenia uwag do projektu planu i przed uchwaleniem planu była przedmiotem głosowania przez radnych. Końcowo organ zaznaczył, że konstytucyjne prawa mieszkańców miasta nie zostały naruszone, a przyjęte ostatecznie ustalenia są kompromisem pomiędzy potrzebami całej gminy (wszystkich mieszkańców) w zakresie proponowanej infrastruktury drogowej a potrzebami części lokalnej społeczności przeciwnej takim rozwiązaniom. Powołany przez skarżących zarzut dotyczący pozbawienia właścicieli nieruchomości prawa do zabudowy przy ul. Gen. Maczka (droga o symbolu KRX5 z mpzp "Zasanie I") zdaniem organu uznać należy za chybiony, gdyż na skutek pozytywnego rozpatrzenia wniesionych uwag przebieg tej drogi został ograniczony do obecnego stanu zaużytkowania z pominięciem własności prywatnych. Odnośnie zaś braku odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta Przemyśla zaznaczył, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 5 października 2012 r. (data wpływu) złożyli M. K. wraz z grupą mieszkańców, w tym F. Ł., A. Ł. i H. Ł. Odpowiedzi na to wezwanie Przewodniczący Rady Miejskiej w Przemyślu udzielił pismem z dnia 14 listopada 2012 r. znak: [...], którą to przesłano M. K. (otrzymał w dniu 23 listopada 2012 r.) z prośbą o poinformowanie pozostałych osób. W dniu 10 kwietnia 2013 r. F. Ł. nadesłała do tut. Sądu kserokopie pism [...] Okręgowej Izby Urbanistów, z których wynika, że ww. samorząd zawodowy prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zasanie I" i "Zasanie II" podjęte na skutek skargi mieszkańców i Wspólnoty Mieszkaniowej, ul. [...] w Przemyślu a dotyczące nieprawidłowości w zakresie rozwiązań merytorycznych z zakresu komunikacji w projektach map, błędów proceduralnych oraz nieposiadania przez projektantów uprawnień urbanistycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Skarga ta została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142,poz. 1591 ze zm.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym – wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie więc do legitymacji w postępowaniu administracyjnym poddanym regułom K.p.a. i w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 K.p.a.), uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Materia skarżonej uchwały (plan zagospodarowania przestrzennego) mieści się w pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 10.08.1992 r., IV SA 3723/92, Samorząd Terytorialny 1994 r., s. 120, wyrok SN z dnia 3.06.1993 r., III ARN 28/93 ONSCP 1994/2/44). Nadto skarga poprzedzona została wezwaniem Rady Miejskiej w Przemyślu do usunięcia naruszenia (i uchylenia uchwały), a odpowiedź na to wezwanie skarżący otrzymali w dniu 23 listopada 2012 r. (za pośrednictwem M. K.). Przesądziwszy zatem o dopuszczalności skargi Sąd zobowiązany był dokonać oceny, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza interes prawny (uprawnienie) skarżącej, o którym mowa w cyt. wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Obowiązek bowiem uwzględnienia skargi powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego (lub uprawnienia) skarżących jest związane jednocześnie z naruszeniem przepisów prawa, tj. obowiązującej w dacie uchwalenia planu normy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w tym przepisie łączyć musi naruszenie subiektywnie pojmowanego interesu skarżącego (interes prawny powinien wynikać z przepisów prawa materialnego) z obiektywnym nieprzestrzeganiem norm prawnych powszechnie obowiązujących przez organ gminy podejmujący uchwałę (zob. wyrok NSA z dnia 9.06.1966 r., IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). Trzeba również podkreślić, że nie jest wykluczone, iż ustalone naruszenie nie doprowadzi do uwzględnienia skargi. Będzie to miało miejsce wówczas, w przypadku skargi na uchwałę w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego, gdy naruszenie przepisów mieści się w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy, a które przysługuje jej w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Władztwo to obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (zob. Z. Niewiadomski: "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H. Beck W-wa 2006, s. 197 – 198). Uchwała Nr 201/2012 z dnia 27września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "ZASANIE I" dotyka interesu prawnego skarżących jako wieczystych użytkowników działek nr 802, nr 801, nr 800 znajdujących się na obszarze objętym tym planem, a sprzeciwiających się budowie drogi łączącej ul. 3-go Maja z ul. Grunwaldzką przez Osiedla "Salezjańskie" i "Warneńczyka". W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała – w świetle wcześniejszych uwag – nie narusza interesu prawnego (uprawnienia) skarżących, w szczególności bowiem nie wynika ono z naruszenia norm prawa materialnego obowiązujących w dacie uchwalenia planu. Stosownie do przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Badając legalność zaskarżonej uchwały z dnia 27 września 2012 r. Rady Miejskiej w Przemyślu Nr 201/2012 należało stwierdzić, że w toku procedury planistycznej nie doszło do naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, również zachowana została właściwość organów w tym zakresie. Nadesłana wraz z odpowiedzią na skargę dokumentacja planistyczna wykazuje jednoznacznie, że organ prowadzący procedurę planistyczną dopełnił czynności przewidzianych przepisami art. 14 – 20 u.p.z.p. Pod pojęciem trybu rozumieć należy także formalne stwierdzenie zgodności rozwiązań planu ze stanem uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, natomiast w pojęciu zasad sporządzania planu mieści się także merytoryczna zgodność planu z treścią tego studium. W myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Wskazać należy, że wymóg ten zostanie spełniony, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym względzie, jak i gdy uchwała o zgodności projektu planu z ustaleniami studium podjęta będzie w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie taki wymóg został spełniony, co nastąpiło w części wstępnej zaskarżonej uchwały. Równocześnie badając zaskarżoną uchwałę, Sąd uznał, że przy uchwalaniu planu miejscowego "ZASANIE I" w Przemyślu nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu. W szczególności Sąd nie znajduje żadnych podstaw do uznania, jakoby plan ten był sprzeczny ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Przemyśla, uchwalonego uchwałą Nr 26/2006 rady Miejskiej w Przemyślu z dnia 23 lutego 2006 r. To właśnie postanowieniami wspomnianej uchwały z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Przemyśla związana była Rada Miejska w Przemyślu, ustalając przeznaczenie spornego terenu i przyjmując konkretne w nim rozwiązania planistyczne, w tym też kwestionowane w skardze (§ 23 ust. 1 pkt 1 uchwały). Podkreślić przy tym należy, że ustalenia planu miejscowego, będące konsekwencją zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie mogą więc być skutecznie podważane dopóki nie zostanie stwierdzona niezgodność z prawem ustaleń studium (zob. wyrok NSA z dnia 28.09.2007r., II OSK 813/2007,Lex Polonica 2118346). Zdaniem Sądu, przedstawiona przez organ argumentacja m.in. w odpowiedzi na wniesione przez skarżących uwagi, na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i w odpowiedzi na skargę (znajdując wsparcie w dokumentacji planistycznej) w sposób klarowny i przekonujący wskazuje, że kwestionowane przez skarżących rozwiązanie planistyczne) dotyczące rozwiązań komunikacyjnych – budowy drogi łączącej ul. 3-go Maja z ul. Grunwaldzką (wprowadzono do planu w granicach władztwa planistycznego gminy M. Przemyśl). Celowość natomiast tego przeznaczenia (rozwiązania) i ocena, czy jest ono optymalne pozostają poza zakresem kognicji Sądu, który stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) kontroluje zaskarżony akt prawa miejscowego pod względem zgodności z prawem. Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów konstytucji RP, tj. art. 2, 7, 31 i 64, jak również jego rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Wskazać bowiem należy, że prawo własności (którego ochronę zapewniają art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji) nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Stosownie zaś do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ingerencja jednakże w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do podanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organom gminy przysługuje prawo do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Nadto wypada zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i literaturze wskazuje się, że plan miejscowy wraz z innymi przepisami kształtuje sposób wykonywania prawa własności, nie rozstrzyga o samym prawie własności, a tylko o sposobie jego wykonywania. Uchwalając plan miejscowy, rada gminy może określone tereny przeznaczać na cele publiczne niezależnie od tytułów prawnych poszczególnych podmiotów do tych terenów. Brak zgodności zamierzeń takiego podmiotu, co do sposobu wykorzystania terenu z treścią projektu planu nie oznacza, że zapisy planu i podjęta uchwała są niezgodne z prawem. W szczególności nie oznacza to, że przyjęte w projekcie planu rozwiązania są sprzeczne z Konstytucją, która choć chroni własność indywidualną to dozwala nawet na wywłaszczenie nieruchomości na cel publiczny za słusznym wynagrodzeniem (zob. wyroki NSA, sygn. akt IV SA 514/2003, IV SA 237/01), Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne. Zarys systemu, W-wa 2003 r., str. 90). W świetle powyższego kwestionowane w skardze rozwiązanie planistyczne dotyczące rozwiązań komunikacyjnych nie daje się sklasyfikować jako nieproporcjonalna ingerencja w prawa skarżących, naruszająca przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przez to nielegalna. Argumentacja organu, iż przedmiotowe rozwiązanie komunikacyjne (budowa drogi łączącej ul. 3-go Maja z ul. Grunwaldzką, której parametry i klasa zostały zmniejszone wskutek uwzględnienia uwag złożonych przez mieszkańców) jest kompromisem pomiędzy potrzebami całej wspólnoty (mieszkańców Przemyśla) w zakresie projektowanej infrastruktury drogowej a potrzebami przeciwnej tym rozwiązaniem części mieszkańców, znajdując w istocie wsparcie w dokumentacji planistycznej (m.in. uzasadnieniu do skarżącej uchwały), zasługuje na akceptację i prowadzi do wniosku, że tym rozwiązaniem planistycznym gmina nie naruszyła władztwa planistycznego. Natomiast w tej dokumentacji nie znajdują żadnego potwierdzenia zarzuty, jakoby właściciele nieruchomości przy ul. Gen. Maczka zostali pozbawieni "prawa do zabudowy", skoro przebieg tej drogi o symbolu KRX 5 w planie "ZASANIE I" został ograniczony do obecnego zaużytkowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 4, 5, 6, 6a i 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wyjaśnić należy, że wspomniany przepis u.p.z.p. nakładana na gminę obowiązek wyznaczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów pod drogi publiczne. Uchwalając zatem plan rada gminy jest władna, aby zdecydować o przeznaczeniu określonych terenów pod budowę nowych dróg, które w połączeniu z siecią dróg już istniejących zapewnią komunikację na terenie gminy (miasta). Jest to jej prawo, ale i zarazem obowiązek, gdyż przeznaczenie określonych terenów pod drogi publiczne służy porządkowi publicznemu. Realizacja tego celu z reguły nie jest możliwa bez ograniczenia czyichkolwiek praw. Chybione przy tym są wywody o posłużeniu się w zaskarżonej uchwale pojęciami, które nie są zawarte w definicjach ustawowych (ustawy o drogach publicznych), co powodować będzie "dowolność w późniejszej realizacji planów". Zastosowanie tych pojęć (droga publiczna, główna, zbiorcza, lokalna) zgodne jest z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 4 pkt 9 lit. "a" i w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 4 ust. 1), stąd też domniemywanie dowolności interpretacyjnej w realizacji planu jest nieuzasadnione. Nie mają także racji skarżący, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 2, 5 i 6 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie zasad kształtowania zabudowy, wskaźników zagospodarowania terenu i zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym brak wskazania terenów gdzie mają być przeniesione istniejące garaże i miejsca postojowe. Zagadnienia powyższe należą do tych, które określa się obowiązkowo w planie i tak tez to nastąpiło w planie "ZASANIE I", a działania organu planistycznego w tym zakresie znajdują potwierdzenie w materiałach planistycznych (t. III), co również szczegółowo opisano w odpowiedzi na skargę. Bez wątpienia w zaskarżonym planie kwestia ukształtowania terenu została wzięta pod uwagę, wykorzystano wykonane dla obszaru objętego planem m.in. opracowania ekofizjograficzne podstawowe (t. I), mapę morfologiczną M. Przemyśla (t. III), wykonano nadto analizę istniejącego i planowanego układu drogowego (t. III pkt 7), wykorzystano wnioski wynikające z analizy drogowo – komunikacyjnej i z analizy komunikacyjnej (t. III pkt 8 i pkt 3). W § 24 zaskarżonej uchwały rozstrzygnięto, iż do czasu realizacji plan terenu i obiekty pozostają w dotychczasowym użytkowaniu, co dotyczy m.in. garaży blaszanych zlokalizowanych w przebiegu planowanej drogi. Wbrew zarzutom skargi, uchwalenie planu "ZASANIE I" poprzedzone zostało sporządzeniem prognozy skutków finansowych jego uchwalenia (t. I pkt 8). Natomiast kwestia odszkodowań uregulowana w art. 36 u.p.z.p. aktualna jest dopiero po uchwaleniu planu, stąd też brak w zaskarżonej uchwale zapisów w tym zakresie nie może być poczytany za naruszenie prawa. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, a tym samym obiektywnie rozumianego interesu prawnego skarżących, co w rezultacie wyklucza uwzględnienie skargi. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono jak w sentencji.