II SA/Rz 2/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w R. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 18 października 2024 r. nr I-III.7721.1.24.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w R. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w R. (dalej: "Skarżąca" lub "Wspólnota"), w imieniu której działa Zarządca [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "Zarządca" lub "Spółka"), jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda") z dnia 18 października 2024 r. nr I-III.7721.1.24.2024 umarzająca postępowanie odwoławcze, wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia 12 czerwca 2024 r., nr 291/2024, znak: AR-P.6740.157.2024.MW5 Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę na zamierzenie inwestycyjne obejmujące: "Stację bazową telefonii komórkowej nr [...] wraz z wewnętrzną elektroenergetyczną linią zasilającą i kanalizacją kablową" na działce nr [...] obr. [...] w R. przy ul. [....]. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając m.in. niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także nieprzeprowadzenie zawnioskowanego dowodu z opinii biegłego. Ponadto sformułowała szereg zarzutów odnośnie mocy anten i wpływu inwestycji na zdrowie i środowisko. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z dnia 18 października 2024 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") umorzył postępowanie odwoławcze, stwierdzając, że Skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie, że w odniesieniu do postępowań w sprawach o pozwolenie na budowę ustawodawca zawęził pojęcie strony zawarte w art. 28 k.p.a., bowiem zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.; dalej: "u.P.b."), stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda wskazał następnie, że w myśl art. 3 pkt 20 u.P.b., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Organ zaznaczył, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Wojewoda wskazał dalej, że przeprowadzona analiza akt sprawy nie potwierdziła, aby projektowana inwestycja w jakikolwiek sposób wpływała na sposób zabudowy działki nr [...], obr. [...] w R. Zaznaczył, że w przypadku inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jej oddziaływanie polega w głównej mierze na emisji promieniowania elektromagnetycznego. W odniesieniu do powyższego podał, że chwili obecnej dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności, określony w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) wynosi do 10 W/m2, a zatem ustawodawca ocenił, że promieniowanie do takiej wartości jest bezpieczne dla ludzi. Organ odwoławczy zwrócił kolejno uwagę, że na str. 10 projektu zagospodarowania terenu wskazano, że "pole elektromagnetyczne o mocy wyższej niż wartości dopuszczalne wystąpi wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności oraz niezabudowanych. W związku z tym faktem obszar oddziaływania obiektu obejmuje wyłącznie działkę o numerze [...]". Sumaryczny zasięg ponadnormatywnego pola EM na każdym z azymutów występuje wyłącznie w granicach działki inwestycyjnej nr [...] i nie wykracza na żadną z działek sąsiednich. Organ ocenił, że z analizy materiału dowodowego w sprawie nie wynika, aby działka nr [...] znajdowała się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Działka ta nie sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestycyjną i jest od niej zlokalizowana w odległości ponad 40 m. Natomiast sama stacja bazowa zlokalizowana jest w odległości ponad 130 m od budynku zlokalizowanego na tej działce. Zdaniem Wojewody pozwala to na jednoznaczne stwierdzenie, że sporne przedsięwzięcie nie wprowadza ograniczeń w zabudowie działki nr [...] – rzeczywistych, jak i potencjalnych. Nie występują również innego rodzaju immisje w związku z promieniowaniem pola elektromagnetycznego. Przedsięwzięcie nie pozbawia także ww. nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Zwrócono również uwagę, że z treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.) wynika, że obecnie dla inwestycji polegających na budowie jakiejkolwiek stacji bazowej telefonii komórkowej brak jest obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, zatem nie można z jego treści wywodzić interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ zaznaczył, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę o statusie strony nie przesądza, jak w przypadku warunków zabudowy, jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, ale tylko takie, które w myśl art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.P.b. będzie wprowadzać ograniczenia w zabudowie tego terenu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżąca wniosła o uchylenie zarówno decyzji Wojewody umarzającej postępowanie odwoławcze, jak też poprzedzającej ją decyzji Prezydenta w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, wstrzymanie wykonania wyżej wymienionych decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa w zakresie odmowy uznania za stronę Skarżącej i umorzenie postępowania odwoławczego, pomimo że Skarżąca winna być w sprawie stroną, co zostało wykazane w toku postępowania, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nierozpatrzenie sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, gdyż organ pominął zarzuty, wnioski i argumenty skierowane przez Skarżąca we wniosku o uznanie za stronę postępowania, w piśmie zawierającym wniosek o powołanie biegłego oraz w odwołaniu, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., poprzez brak szczegółowego wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, odniesienie się jedynie do części wskazanych przez skarżącą przepisów i zupełne pominięcie dalszej argumentacji, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że nieruchomość Skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, pominięcie stanowiska strony, a przyjęcie za prawdziwe oświadczeń inwestora co do zakresu i rodzaju inwestycji, jej parametrów, nie dokonując we własnym zakresie żadnych sprawdzeń, weryfikacji, kontroli, ustaleń, 3) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 2 u.P.b. poprzez uznanie, że Skarżąca nie powinna być stroną w sprawie, pomimo że dowiodła istnienia obszaru oddziaływania, powołując się na stosowne przepisy, okoliczności faktyczne oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie, które nie zostały przez organ wnikliwie rozpatrzone. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że organ nie odniósł się do argumentów, które przedstawiła w swoich pismach, a wskazujących na to, że status strony nie zależy jedynie od przekroczenia dopuszczalnej wartości promieniowania określonej w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Podkreśliła, że przepisy dotyczące BHP uznają za potencjalnie szkodliwe promieniowanie mniejsze od 10 W/m2 i ograniczą narażanie pracowników na tego typu promieniowanie. Zaznaczyła, że w obszarze oddziaływania inwestycji znajduje się prawdopodobnie kilkadziesiąt zakładów pracy. Skarżąca przytoczyła również liczne orzeczenia sądowe, w których zauważa się, że stronami postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę są właściciele nie tylko tych działek, na których przekroczono wynikające z przepisów normy, ale na które dana inwestycja oddziałuje, niekoniecznie w sposób szkodliwy czy inwazyjny, a także, że samo potencjalne oddziaływanie jest już wystarczające do stwierdzenia o istnieniu interesu prawnego. W dalszej kolejności Skarżąca podniosła, że oddziaływanie stacji bazowych telefonii komórkowej w rzeczywistości obejmuje promień wzdłuż stacji rzędu nawet ok. 1 km, czego wyznacznikiem jest przede wszystkim zasięg telekomunikacyjny wynikający z przedmiotowego promieniowania. Oddziaływanie znaczne, silne, potencjalnie szkodliwe z reguły występuje do kilkuset metrów od stacji bazowej (zwykle ok. 400 m), niekiedy jednak występuje nawet przy 1 km od stacji bazowej. Jest to zależne od mocy EIRP nadajników, która na etapie postępowania budowlanego i ustalającego lokalizację może być przez inwestora wskazywana na niższą. Skarżąca wskazała, że przepisy prawa obligują inwestora do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w okolicy przedmiotowej stacji bazowej w przestrzeni publicznej, a także w przestrzeni prywatnej, mieszkalnej, zatem również na terenie nieruchomości Skarżącej. Podkreśliła, że nieruchomość Wspólnoty usytuowana jest niezwykle blisko przedmiotowej stacji bazowej, a osoby w niej zamieszkujące i pracujące narażone zostaną na jej silne oddziaływanie. W ocenie Skarżącej tak bliska odległość jednoznacznie przemawia za uznaniem jej za stronę postępowania. Ponadto jak wynika z praktyki bardzo wysoki zasięg telefoniczny występuje w odległości do ok. 400 m. Z powodu emisji pola elektromagnetycznego nieruchomość Wspólnoty będzie objęta immisjami. Już sam wysoki zasięg telefoniczny z przedmiotowej stacji bazowej oraz konieczność wykonania pomiarów na zlecenie inwestora, dowodzi, że dojdzie do oddziaływania promieniowania na nieruchomość Wspólnoty. Skarżąca podniosła również, że stacja bazowa ma być usytuowana na tyle blisko jej nieruchomości, że po jej wybudowaniu dojdzie do obniżenia wartości nieruchomości, co także przemawia za uznaniem Skarżącej za stronę postępowania w kontekście przepisów Kodeksu cywilnego. Projektowany maszt będzie usytuowany wprost na okna i balkony lokali mieszkalnych do wysokości ok. 12 piętra budynku (budynek liczy 17 pięter). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pismach procesowych z 17 lutego 2025r, oraz z 30 kwietnia 2025r. Skarżąca ponowiła swą argumentacją, odwołując się szeroko do wypowiedzi orzecznictwa sądów administracyjnych na okoliczność potwierdzenia tez stawianych we wniesionej skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie podzielił stanowiska Wojewody co do tego, że zachodziły podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wojewoda uznał, że Skarżąca, działająca jako Wspólnota Mieszkaniowa [...] (działka nr [...]) nie ma przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 u.P.b. Stanowisko organu odwoławczego różniło się w stosunku do zapatrywania Organu I instancji, który Skarżącą uznał za stronę postępowa, podobnie jak [...] Wspólnotę Mieszkaniową. Wojewoda stwierdził, (powołując się na ustalenia wynikające z projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego), że zasięg ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego będzie występować wyłącznie w granicach działki inwestycyjnej nr [...]. Mając na uwadze odległość od działki inwestycyjnej do granicy działki nr [...] (40m) oraz do stacji bazowej (130m) Wojewoda stwierdził, że działka Skarżącej nie znajduje się w obszarze odziaływania spornej inwestycji. Wojewoda powołał się na definicję strony postępowania z art. 28 ust 2 u.P.b. oraz obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 u.P.b.) i uznał, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje obszar w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekracza dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019r., poz. 2448), Odnosząc się do tak przedstawionego stanowiska Wojewody wskazać należy, że ustawodawca w odniesieniu do postępowań w sprawach o pozwolenie na budowę zawęził pojęcie strony. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 u.P.b. w brzmieniu obowiązującym od 19 września 2020 r., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że do obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 u.P.b. zalicza się także teren, na którym uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się granicach dopuszczalnych, określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 u.P.b. nie jest bowiem zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza w tym względzie normy, lecz wynika też z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. II OSK 848/17, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w bazie CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze odziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 u.P.b., nie jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (por. wyrok NSA z 12 maja 2021 r., sygn. II OSK 2097/20 i z 1 lipca 2021 r. sygn. II OSK 3317/18). Również w piśmiennictwie ukształtowany został pogląd, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 u.P.b. w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomości, powinny być stronami tego postępowania (zob. Komentarz aktualizowany do art. 28 Prawa budowlanego, pod red. A. Plucińskiej-Filipowicz, A. Kosickiego, SIP Lex pkt II – stan prawny - 31 lipca 2022 r.). Utrwalony jest również pogląd, że przy ustalaniu kręgu stron na podstawie art. 28 ust. 2 u.P.b. należy uwzględnić okoliczności związane z potencjalnym zagospodarowaniem i zabudową działek sąsiednich (obecnie tyko zabudową), gdy właściciele sąsiednich nieruchomości zgłoszą konkretne zastrzeżenia związane z własnymi planami inwestycyjnymi. W takich przypadkach zachodzi potrzeba dokonania wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich, a co za tym idzie uwzględnienia zarówno istniejącej na tych działkach zabudowy, jak i możliwości ich zabudowy w przyszłości (por. wyroki NSA z 15 maja 2018 r., II OSK 1549/16 i z 12 grudnia 2019 r., II OSK 303/18 oraz powołane tam orzecznictwo NSA i wypowiedzi komentatorów Prawa budowlanego). Oznacza to, że już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji nieruchomości skarżącego znajdują się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że takie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. W judykaturze zasadnie podnosi się, że nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w tym - w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej – w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione. Gdyby na tym etapie pominąć jakąkolwiek ze stron, utraciłaby ona możliwość ewentualnego zakwestionowania potencjalnych uchybień poczynionych przez inwestora, jego projektanta, czy nawet organu administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok NSA z 18 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3893/19,, zob. również wyrok WSA w Krakowie o sygn. II SA/Kr 1387/22, dost. baza CBOSA). O możliwości istnienia związku pomiędzy oddziaływaniem inwestycji a interesem prawnym Skarżącej świadczy przepis § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), który stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zatem jeżeli określony podmiot wskazuje na plany realizacji na swoim terenie inwestycji, na którą oddziaływałby maszt stacji bazowej telefonii cyfrowej, a jednocześnie doszłoby do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, nie mógłby on uzyskać pozwolenia na budowę, co prowadzi do wniosku, że ww. wskazana sąsiednia nieruchomość, znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 u.P.b. Podobnie należy ocenić sytuację, w której na danym terenie sąsiednim znajdują się pomieszczenia przeznczone na pobyt ludzi, bowiem lokalizacja masztu telefonii bazowej telefonii komórkowej i zachowanie norm związanych z promieniowaniem elektromagnetycznym decyduje o możliwości użytkowania pomieszczeniem zgodnie z przeznaczeniem wynikającym z wydanego wcześniej pozwolenia na budowę. Przepis art. 3 pkt 20 u.P.b. należy interpretować łącznie z art. 5 ust 1 pkt 9 u.P.b., który zobowiązuje do uwzględnienia w procesie inwestycyjnym poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, co polega m.in. na umożliwieniu właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości znajdujących się w tym obszarze skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2019 r. II OSK 303/18). W ocenie Sądu Skarżąca w niniejszej sprawie przedstawiła argumenty wskazujące na zasadność uznania jej za stronę postępowania. Po pierwsze wskazać należy, że Organ I instancji uznał Skarżącą za stronę postępowania i doręczył jej decyzję, umożliwiając wniesienia odwołania. Oceniając zasadność przyznania przymiotu strony należy w tym postępowaniu uwzględnić sposób zabudowy terenu, otaczającego działkę inwestycyjną. Dziaka inwestycyjna, na której znajduje się rondo otoczona jest przez wysoką zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. W sąsiedztwie działki inwestycyjnej znajduje się ponadto szpital [...], któremu również przyznano przymiot strony postępowania. Jeżeli chodzi o działkę o nr [...], która pozostaje w zarządzie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, znajduje się na tej działce wysoki budynek mieszkaniowy wielorodzinny (17-piętrowy). Jak podnosiła Skarżąca, projektowany maszt będzie usytuowany do wysokości ok 12 piętra budynku w kierunku na okna i balkony. Niewątpliwie więc działka pozostająca w zarządzie Skarżącej powinna być uwzględniana podczas badania pod względem spełnienia wymogu wynikającego z § 314 rozporządzenia w sprawie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tego też powodu Skarżąca posiadała przymiot strony w postępowaniu przed Organem I instancji. W ocenie Sądu przymiot strony powinien konsekwentnie przysługiwać Skarżącej również na etapie postępowania odwoławczego przed Organem II instancji. Dla przyjęcia, że dany podmiot ma interes prawny na podstawie art. 28 u.P.b. istotne jest, że przepisy przewidują obowiązek zbadania wpływu inwestycji na jego nieruchomość (por. wyrok NSA z 29 listopada 2022 r. II OSK 2260/22). Wojewoda uznając, że Skarżąca nie ma przymiotu strony postępowania dokonał błędnej wykładni prawa materialnego – tj. art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak również naruszył przepisy postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wadliwie uznając, że należało umorzyć postępowanie odwoławcze. Wojewoda rozpoznając sprawę ponownie zobowiązany będą uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną i rozpoznać odwołanie Skarżącej merytorycznie. Z przyczyn podanych powyżej Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c. O zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania sądowego składa się uiszczony wpis od skargi (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).