II SA/Rz 2006/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2024 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 6 października 2023 r.nr SKO.401.ZP.2097.207.2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - II SA/Rz 2006/23 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi K.Ś. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z 6 października 2023 r. nr SKO.401.ZP.2097.207.2023 dotycząca ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wójt Gminy M. decyzją z 11 sierpnia 2023 r. nr RGP.6730.20.2023 ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], położonych w miejscowości C., gm. M.". Organ uznał, że wniosek jest kompletny, a inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Odwołanie od ww. decyzji wniosła K.Ś., podnosząc, że wadliwie ustalone zostały strony postępowania, granica, a ponadto działki nie posiadają uzbrojenia. SKO opisaną na wstępie decyzją z 6 października 2023 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) - utrzymało w mocy decyzję Wójta z 11 sierpnia 2023 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla działki objętej wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 upzp: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Zgodnie z art. 61 ust. 5a ww. ustawy, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 m i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w ust. 1. W § 4 - 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164 poz. 1588, dalej: rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r.) określono w jaki sposób wyznacza się linię nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu). Część z tych parametrów wyznaczana jest jako średnia z obszaru analizowanego (np. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, z dopuszczeniem wyznaczenia innego wskaźnika jeżeli wynika to z analizy). W część tekstowej analizy sporządzonej w niniejszej sprawie sposób wyznaczenia poszczególnych parametrów tej zabudowy został precyzyjnie opisany i nie budzi zastrzeżeń w kontekście zgodności z przepisami rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Organ zastosował dopuszczalną regulacjami rozporządzenia tolerancję w zakresie części z parametrów. Za nieusprawiedliwiony uznał organ odwoławczy zarzut wadliwego ustalenia stron postępowania, bowiem w aktach sprawy znajdują się informacje o działkach, potwierdzające, że strony zostały ustalone prawidłowo. Ponadto organ ustalił spadkobierców po S.K. Nie może zostać uwzględniony zarzut wadliwego ustalenia granicy, bowiem decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy organ administracji publicznej nie może ani badać, ani brać pod rozwagę stanu prawnego terenu do którego odnosi się decyzja. Kwestia rozgraniczenia jednej działki z działką sąsiednią nie mieści się w granicach sprawy administracyjnej wyznaczonych przepisami u.p.z.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO z 6 października 2023 r. K.Ś. zażądała uchylenia jej i decyzji organu I instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenia poniesionych przez nią kosztów postępowania. Zwróciła się umożliwienie jej i jej siostrze H.K. uczestniczenia w ustalaniu i zastabilizowaniu wspólnej granicy pomiędzy należącą do nich działką nr [...] a działkami sąsiednimi nr [...] i [...] oraz uwzględnienie pozostałych zarzutów. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w sprawie dokonano zastabilizowania granic na gruncie bez ustalenia stron postępowania. W związku z powyższym skarżąca oraz jej siostra H.K. zwróciły się do organu pierwszej instancji o wstrzymanie ustalania granicy 23 marca 2023 r. pomiędzy należącą do nich działką nr [...] i sąsiednimi działkami nr [...] i [...]. Wniosek swój uzasadniły zwróceniem się do Sądu Rejonowego w [...] o udostępnienie akt sprawy dotyczących przebiegu tej granicy. Wójt nie udzielił żadnej odpowiedzi na pismo. Czynności ustalenia granic działek ewidencyjnych dokonano bez ich udziału. Skarżąca podniosła, że doręczona przez organ pierwszej instancji decyzja jest niekompletna, nie zawiera bowiem 2 załączników - załącznika graficznego nr 1 w skali 1 : 1000 - mapa zasadnicza oraz załącznika graficznego nr 3 do analizy w skali 1 : 1000 - mapa zasadnicza. Skutkuje to brakiem możliwości odniesienia się do sprawy wyznaczenia granic obszaru analizowanego oraz do prawidłowości przeprowadzonej analizy. Podała, że istnieje prawdopodobieństwo działalności deweloperskiej. Ponadto akta sprawy nie były ponumerowane i nie zawierały spisu treści. W dalszej części skargi skarżąca nie zgodziła się na wprowadzone przez organ odstępstwa w zakresie szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, które jej zdaniem zaburzają obecny ład przestrzenny. Takie odstępstwa będą skutkowało niefunkcjonalnością jej działki, a ma wobec niej plany budowlane. Ponadto podniosła że nieprawidłowo ustalono i zawiadomiono strony postępowania oraz całkowicie zlekceważono i nie wzięto pod uwagę prośby o przesunięcie terminu ustalania granic ze względu na wcześniejsze sprawy sądowe. Ponadto "spadek" po S.K. został doręczony po fakcie wcześniejszego już wytyczenia granicy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 kpa lub innych przepisach. Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zasadności zarzutów skarżącej. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej, tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję SKO wydaną w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...], położonych w miejscowości C., gm. M. Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 6 u.p.z.p. Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Sąd przeanalizował zaskarżone decyzje pod kątem poprawności uznania, czy w sprawie zachodzą wskazane powyżej przesłanki do ustalenia warunków zabudowy zamierzenia inwestycyjnego objętego postępowaniem i stwierdził, że organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa dokonując ich subsumpcji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (mpzp), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Zasada wynikająca z powołanego przepisu stawia przed inwestorem konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ona ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji. Badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się obowiązkowo przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, poprzez analizę istotnych dla prawa uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany. Legalną definicję tego obszaru wyraża art. 61 ust. 5a u.p.z.p., stanowiąc, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu o którym mowa w art. 52 ust 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej z której odbywa się główny wjazd na działkę. Obszar analizowany jest istniejącym stanem zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestowanym, wyznaczającym organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa oraz władczego kształtowania wymogów dotyczących planowanej inwestycji. Prawidłowe wyznaczenie tego obszaru ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. zasadą dobrego sąsiedztwa. W niniejszej sprawie analiza o jakiej mowa wyżej została opracowana przez osobę o potwierdzonych uprawnieniach, których obowiązek posiadania wynika z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. W świetle § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., wyniki analizy o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Ponieważ szerokość frontu terenu objętego wnioskiem została określona na 29 m, to autor analizy prawidłowo wyznaczył granice tego obszaru na 87 m od granic terenu inwestycyjnego objętego wnioskiem (s. 1 części tekstowej). W kwestii określenia w decyzji o warunkach zabudowy poszczególnych parametrów architektonicznych planowanej budowy domów szeregowych, należy wyjaśnić, że organy właściwe w tego typu sprawach uprawnione są do przeprowadzenia w sposób elastyczny oceny zaistnienia ustawowych przesłanek kontynuacji, jakie wyprowadza się z zasady dobrego sąsiedztwa. Otóż po części w oparciu o przesłanki ustawowe z art. 61 ust. 1 ust. 1 u.p.z.p., a przede wszystkim w oparciu o przesłanki zawarte w rozporządzeniu do tej ustawy, właściwe organy mogą w pewnych umotywowanych przypadkach odstępować od ścisłych kryteriów ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a także geometrii dachu. Adaptowanie zamierzeń inwestycyjnych do stanu aktualnego zagospodarowania terenu poprzez akceptację odstępstw zostało wyraźnie dopuszczone warunkami, które zostały zdefiniowane w treści § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 oraz w § 8 rozporządzenia. Istnienie powyższych przepisów nie pozwala zgodzić się z tezą, aby wymagania dotyczące nowej zabudowy interpretować zawężająco, np. jako możliwości powstania budynków tylko o takich samych parametrach co już istniejące. Ustalone w decyzji o warunkach zabudowy parametry nowej zabudowy powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy istniejącej, co jak zaznaczono, nie musi oznaczać, że powinny być w pełni z nimi identyczne, czyli wyłącznie powielać wskaźniki dominujące w obszarze analizowanym. Wyjaśnienie poszczególnych parametrów (wskaźników) kształtowania nowych budynków następuje na etapie sporządzenia obligatoryjnej analizy architektoniczno - urbanistycznej - art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Tego rodzaju dokument znajduje się w aktach niniejszej sprawy i wykazuje zgodność z przepisami u.p.z.p. i przepisami wykonawczymi do tej ustawy. Skarżąca w skardze nie zgodziła się na wprowadzone przez organ odstępstwa w zakresie szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, które jej zdaniem zaburzają obecny ład przestrzenny. Takie odstępstwa będą skutkowało niefunkcjonalnością jej działki, a ma wobec niej plany budowlane. Zarzuty te nie mogą jednak odnieść skutku z powodów wskazanych poniżej. Kwestionowanym przez skarżącą parametrem jest ustalona przez organy wielkość dotycząca szerokości elewacji frontowej. Stosownie do § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Autor analizy wskazał, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne oraz budynki mieszkalne w zabudowie zagrodowej o szerokości elewacji frontowych od 8 do 24 m. Średnia szerokość elewacji frontowej powinna być zatem określona ma poziomie 16 m z tolerancją do 20% (nie 15 m z tolerancją do 20%, jak wskazano w analizie). Wobec tak przyjętego wskaźnika szerokości elewacji frontowej, który znajduje odzwierciedlenie w zastanym układzie architektonicznym nie sposób mówić o jakiejkolwiek postaci naruszenia przepisów wykonawczych i przepisów u.p.z.p. Określony w decyzji dla nowej zabudowy wskaźnik nie zaburzy ładu architektonicznego w najbliższej okolicy projektowanego przedsięwzięcia. Mając na uwadze, że parametr też zaniżono o 1 m a nie zawyżono oraz że pozostałe parametry zostały ustalone prawidłowo, nie jest to wadliwość, która mogłaby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawego zaskarżonej decyzji. Skarga próbuje też podważyć wyrażone w decyzji wartości dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Parametr ten decyzja o warunkach zabudowy kształtuje w następujący sposób: mierząc od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do poziomu okapu głównych połaci dachowych w widełkach: od 3 do 5 m dla okapów i 4 do 10 m dla kalenic. Takie też wysokości posiadają budynki mieszkalne jednorodzinne i w zabudowie zagrodowej. Zdaniem Sądu, autor analizy dokonał właściwych działań w obszarze dookreślenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych planowanych budynków, działając zgodnie z § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ustalenie geometrii dachu, a więc kąta nachylenia wysokości głównej kalenicy i układu połaci dachowych, a także kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu ustalono w oparciu o treść normatywną z § 8 rozporządzenia, podobnie jak wskazany w decyzji parametr wysokości głównej kalenicy budynków. Podobnie prawidłowo - zgodnie z § 4 rozporządzenia - wyznaczono linię nowej zabudowy oraz wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5). Analiza w części tekstowej zawiera motywy uzasadniające zastosowanie przyjętych rozwiązań. Odnośnie zarzutu braku numeracji akt Sąd wyjaśnia, że akta II Instancji posiadają spis treści, zaś akta I instancji metrykę i nie jest to tego typu uchybienie procesowe, które mogłoby skutkować uchyleniem lub stwierdzenie nieważności objętej nimi decyzji. Spadkobierczynie po S.K. brały udział w postępowaniu od momentu jego wszczęcia jako współwłaścicielki jednej z działek, zatem także jako następcy prawni wyżej wymienionego mieli zapewniony udział w postępowaniu. Nie znalazł także potwierdzenia zarzut niedoręczenia skarżącej załączników graficznych do decyzji, tj. załącznika graficznego nr 1 w skali 1 : 1000 - mapa zasadnicza oraz załącznika graficznego nr 3 do analizy w skali 1 : 1000 - mapa zasadnicza. Zgodnie z utrwalonym i dominującym w tym zakresie orzecznictwem sądowym, załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy doręczany jest jedynie inwestorowi. W orzecznictwie było prezentowane stanowisko, iż niedoręczenie załącznika stanowiącego integralną część decyzji musi być zakwalifikowane jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie (vide: wyrok NSA z 24 września 1998 r. IV SA 1727/96 - Lex nr 45723), jednak zdaniem składu orzekającego, reguła ta w konkretnych sytuacjach może - ze względów praktycznych i ekonomicznych - doznawać wyjątków. Taki pogląd jest też akceptowany w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z 14 września 2010 r. II OSK 1368/09). Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dotyczą w licznych przypadkach inwestycji o niemałym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów. W sprawach tych doręczanie każdej stronie załącznika graficznego w postaci mapy w odpowiedniej skali z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji pozostaje w sprzeczności z zasadami ekonomii postępowania, albowiem generuje znaczne koszty i przyczynić się może do odsunięcia w czasie ostatecznego zamknięcia sprawy. Inne niż inwestor strony postępowania mają natomiast zapewnioną możliwość zapoznania się treścią wspomnianego załącznika, poprzez analizę akt sprawy. Nie bez znaczenia jest również, że mapa w prawidłowej skali, z zaznaczonym obszarem analizy, znajduje się w aktach kontrolowanej sprawy, a skarżąca miała swobodny dostęp do akt sprawy i w każdym czasie mogła dokonać do nich wglądu. Przed wydaniem decyzji skarżąca została 3 sierpnia 2023 r. (pismem z 18 lipca 2023 r.) zawiadomiona w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zebranymi materiałami i dowodami. Kwestia ustalenia granicy nie może być rozważana w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Postępowanie rozgraniczeniowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, a zatem kwestia przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] i sąsiednimi działkami nr [...] i [...] nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Nie może także być przedmiotem zarzutu kwestia przeprowadzenia czynności ustalenia granic działek ewidencyjnych bez udziału skarżącej i jej siostry, bowiem ustalenie granic między działami nie było przedmiotem niniejszego postępowania. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.