II SA/Rz 202/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K. H. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości położonych w K. przy ul. B. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Rady Miasta [...] na rzecz skarżącego K. H. kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 202/12 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi K.H. jest uchwała Rady Miasta K. z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] w sprawie scalenia i podziału nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] Powołaną uchwałą Rada Miasta K., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591, z późn. zm., zwana dalej również u.s.g.) oraz art. 104 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102 z 2010 r., poz. 651, z późn. zm. zwana dalej ustawą) i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie scalenia i podziału nieruchomości (Dz. U. Nr 86 z 2005 r., poz. 736), dokonała scalenia i podziału szczegółowo wymienionych w załączniku Nr 1 do uchwały nieruchomości położonych na terenie miasta K. w obrębie ewidencyjnym Nr 2 – P. Załącznik Nr 2 uchwały zawiera geodezyjne opracowanie granic zewnętrznych gruntów objętych postępowaniem, załącznik Nr 3 wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, załącznik Nr 4 mapę z geodezyjnym projektem scalenia i podziału nieruchomości. Wymienioną uchwałą utworzono i przyznano uczestnikom postępowania działki gruntu wymienione w rejestrze nieruchomości ukazującym stan dotychczasowy oraz stan nowy po scaleniu i podziale z określeniem powierzchni przeznaczonych pod drogi, które z mocy prawa przeszły na własność Gminy K., co przedstawia załącznik Nr 5 do uchwały. W § 3 uchwały postanowiono, że za działki gruntu wydzielone pod drogi uczestnicy postępowania otrzymają od Gminy K. uzgodnione odszkodowanie. Natomiast ci, którzy otrzymali działki o powierzchni mniejszej niż dotychczasowa otrzymają od Gminy K. uzgodnioną dopłatę. Z kolei w ust. 3 tego paragrafu uchwalono, że uczestnicy, którzy otrzymali działki gruntu o powierzchni większej od dotychczasowej zobowiązani będą do uiszczenia uzgodnionej dopłaty. Szczegółowy wykaz należności określono w załączniku Nr 6 do uchwały, jednak w przypadku braku wymaganych uzgodnień odszkodowania i dopłaty będą ustalone według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczeniu nieruchomości. Uchwała określiła planowaną do wybudowania przez Gminę K. na obszarze objętym postępowaniem infrastrukturę techniczną w postaci sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej, oświetlenia ulicznego oraz drogi w terminie do 31 grudnia 2015 r. W § 5 uchwały ustalono stawkę procentową opłaty adiacenckiej z tytułu scalenia i podziału nieruchomości podlegającej jednorazowej zapłacie w gotówce w wysokości 25 % wzrostu wartości wydzielonych nieruchomości w stosunku do wartości nieruchomości dotychczas posiadanych. W przypadku braku uzgodnień, co do terminu zapłaty postanowiono, że będzie to dzień 31 marca 2016 r. Wyrażono zgodę, aby w rozliczeniu należnej opłaty osoba zobowiązana przeniosła na rzecz Gminy K. prawo własności wydzielonej działki. Wykaz służebności gruntowych podlegających zniesieniu z uwagi na ich zbędność dla korzystania z nowowydzielonych nieruchomości wymienia załącznik Nr 7. Załącznik Nr 8 zawiera rozstrzygnięcie wniosków, uwag i zastrzeżeń złożonych na przez uczestników postępowania. Zgodnie z treścią § 9 uchwała weszła w życie z dniem podjęcia. Z uzasadnienia uchwały wynika, że 30 marca 2007 r. Rada Miasta K. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do scalenia i podziału nieruchomości położonych w K. przy ul. K. B., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]". Podjęte działania mają na celu utworzenie nowych uzbrojonych terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, a wybudowanie nowych dróg gminnych poprawi strukturę komunikacyjną miasta. W wyniku scalenia uzyskano 60 działek o optymalnym kształcie, w tym 55 budowlanych, 4 w terenie zieleni izolacyjnej, 1 w terenie obsługi komunikacji, przy czym 15 działek budowlanych stanowi własność Gminy K., a 40 własność osób prywatnych. Powierzchnia gruntów objętych scaleniem wynosiła 10,9116 ha, na drogi potrącono 1,9397 ha, do podziału na działki budowlane pozostało 8,9719 ha, z czego 6,1777 ha gruntów osób prywatnych i 2,7942 ha gruntów Gminy K. Pismem z [...] grudnia 2011 r., K.H. skierował do Rady Miasta K. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez zmianę uchwały i wydzielenie działki o powierzchni niewiększej niż posiadanej dotychczas oraz uchylenie zawartego w załączniku Nr 8 uchwały postanowienia zobowiązującego go do dopłaty na rzecz Gminy w kwoty 29 900 zł tytułem zwiększonej powierzchni działki oraz kwoty 16 925 zł tytułem opłaty adiacenckiej, ewentualnie uchylenie uchwały. W jego ocenie przepisy ustawy nie pozwalają na przyznanie działki o większej powierzchni, a jedynie powierzchni równoważnej lub pomniejszonej z wyrównaniem tego uszczerbku dopłatą. Podniósł, że otrzymał działkę o większej powierzchni wbrew swojej woli, zakwestionował przyjęte wartości do wyceny nieruchomości, gdyż aktualnie jest to wartość 21 zł za 1 m2, a prognozowana wartość po zakończeniu budowy infrastruktury ma wynieść 69 zł za 1 m2. Rada Miasta K. Uchwałą z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] odmówiła uwzględnienia w/w wezwania. W skardze na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] K. H. wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości i zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, w szczególności z rozdziale 2 "Scalenia i podział nieruchomości", jak też naruszenie norm prawa procesowego. Zaskarżoną uchwałą został zobowiązany do uiszczenia dopłaty w kwocie 29. 900 zł oraz opłaty adiacenckiej w kwocie 16. 925 zł. Przepisy art. 105 ust. 1 i ust. 2 ustawy nie przewidują możliwości zwiększania powierzchni działek przyznanych na skutek scalenia i podziału. Zatem przepisy § 3 ust. 3 uchwały naruszają przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. W trakcie postępowania był informowany, że za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem każdy z dotychczasowych właścicieli otrzyma nieruchomości składające się z takiej liczby działek, których łączna powierzchnia będzie równa powierzchni dotychczasowej nieruchomości pomniejszona: o powierzchnię niezbędną do wydzielenia nowych dróg lub poszerzenia istniejących. Dokonany podział działek nie uwzględnia wynikającej z przepisów ustawy zasady proporcjonalności, ponieważ większość uczestników scalenia otrzymała nowopowstałe działki o powierzchniach mniejszej od dotychczasowej, a kilka osób, w tym skarżący, wbrew swojej woli i zasadom scalenia otrzymał większą działkę. Skarżący zarzucił, że nie doszło do uzgodnień, o których mowa w art. 106 ust. 1 ustawy, to przyjęte w załączniku nr 8 uchwały rozliczenie odszkodowań i dopłat oraz wskazanie należnych kwot opłat adiacenckich pozbawione jest podstawy prawnej. W sprawie nie wydano decyzji w tym przedmiocie, zatem nie można było w ten sposób zobowiązać stron do uiszczania jakichkolwiek należności na rzecz gminy. Za błędny uznał sposób naliczania odszkodowań i dopłat przedstawiając argumentację dotyczącą wyceny nieruchomości aktualnej i prognozowanej. Zwrócił uwagę, że nie doręczono mu uchwały w pełnym brzmieniu, ponieważ doręczony mu odpis nie zawierał uzasadnienia oraz załączników nr 1 – 7, czym naruszono art. 104 ust. 1 ustawy W odpowiedzi na skargę Rada Miasta K. wniosła o jej oddalenie. W ocenie organu przepisy ustawy pozwalają na przydzielenie uczestnikom scalenia działek o powierzchni większej niż dotychczasowa oraz pobrania od nich z tego tytułu dopłat. Powierzchnia 0,0935 ha wniesiona do scalenia i podziału przez K. H., właściciela działki nr 1157/1, pomniejszona o 0.0166 ha potrącenia pod drogi, nie odpowiadała żadnej z nowo zaprojektowanych powierzchni działek, które były większe. Odpierając zarzut naruszenia art. 106 ust. 1 ustawy Rada Miasta K. zwróciła uwagę, że w toku postępowania zleciła rzeczoznawcy majątkowemu wycenę gruntów potrącanych pod drogi, jak również gruntów objętych dopłatami. Kwoty odszkodowań obliczono zgodnie z przepisami § 36 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z dnia 21 września 2001 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), a opłat adiacenckich i dopłat zgodnie z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie scalenia i podziału nieruchomości (Dz. U. Nr 86, poz. 736). Treści uchwały i jej załączników nie doręczono wszystkim uczestnikom, z uwagi na to, że liczyły około 100 kartek, jednak umożliwiono wszystkim zapoznanie się w trakcie wyłożenia projektu scalenia i podziału. Uchwałę wraz z załącznikami opublikowano w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] Przewodniczący Rady Miasta K. poinformował, że uchwała Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. została opublikowana w dniu [...] października 2012 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa P. pod poz. nr [...] na podstawie uchwały Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Rozpatrując skargę w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi. Bezsporne jest, że skarżący przed wniesieniem skargi spełnił warunek dopuszczalności skargi w postaci wezwania Rady Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.. Uchwałą z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] Rada Miasta K. odmówiła usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego. Uchwałę doręczono skarżącemu za pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., a skarga wpłynęła do organu w dniu 1 lutego 2012 r., zatem skarga została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § p.p.s.a. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, bowiem zawiera normę prawną, będącą podstawą do wydania decyzji administracyjnej z zakresu opłaty adiacenckiej, gdyż jest skierowana do abstrakcyjnego podmiotu na skutek możliwego obrotu nieruchomościami i zmian podmiotowych z tym związanych. O charakterze normatywnym uchwały organu gminy przesądza istota zawartych w niej rozwiązań, czyli rodzaj zamieszczonych w niej norm (por. wyrok NSA z 9 września 2010 r. sygn. akt I OSK 988/10; LEX nr 745407). Przechodząc do merytorycznej oceny skargi stwierdzić należy, że zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu interes prawny skarżącego został naruszony. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest kategorią normatywną z zakresu prawa materialnego. Jego źródło stanowi norma prawa materialnego kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę. Innymi słowy jest to interes, któremu obowiązujące przepisy prawa materialnego przyznały ochronę prawną. Brak ochrony w przepisach prawnych powoduje, że skarżący podmiot ma jedynie interes faktyczny, który nie korzysta z ochrony prawnej i nie daje legitymacji do zaskarżenia uchwały organu gminy. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, co do bezpośredniości, konkretności i realnego interesu prawnego. Interes prawny musi ponadto być aktualny, a nie ewentualny. Tak określony interes prawny musi być "własny", osobisty, indywidualny. Skarżący w skardze jako naruszenie jego własnego interesu prawnego wskazuje treść art. 105 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w powiązaniu z § 3 ust. 3 skarżonej uchwały i domaga się uchylenia załącznika nr 8 uchwały zobowiązującego do uiszczenia na rzecz Gminy K. dopłaty z powodu przyznania po scaleniu i podziale nieruchomości działki większej niż posiadał przed scaleniem ewentualnie uchylenia zaskarżonej uchwały. Konsekwencją takiej treści uchwały jest fakt, że skarżący nie jest w stanie podołać obowiązkom finansowym nałożonych skarżoną uchwałą, a takie działania organów skutkują pozbawieniem prawa własności działki włączonej do scalenia. Stosownie do art. 105 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, powierzchnię każdej nieruchomości objętej scaleniem i podziałem pomniejsza się o powierzchnię niezbędną do wydzielenia działek gruntu pod nowe drogi lub pod poszerzenie dróg istniejących. Pomniejszenie to następuje proporcjonalnie do powierzchni wszystkich nieruchomości objętych scalenie i podziałem oraz do ogólnej powierzchni działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi i pod poszerzenie dróg istniejących. W zamian za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem każdy z dotychczasowych właścicieli lub użytkowników wieczystych otrzymuje odpowiednio na własność lub w użytkowanie wieczyste nieruchomości składające się z takiej liczby działek gruntu wydzielonych w wyniku scalenia i podziału, których łączna powierzchnia jest równa powierzchni dotychczasowej jego nieruchomości, pomniejszonej zgodnie z przepisem ust. 1. Jeżeli nie ma możliwości przydzielenia nieruchomości o powierzchni w pełni równoważnej, za różnicę powierzchni dokonuje się odpowiednich dopłat w gotówce (ust. 2 art. 105 ustawy). Z powołanych przepisów wynika kilka zasad dla scalenia i podziału nieruchomości, które są przeprowadzane w stosunku do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne, co wynika z art. 101 ust. 2 ustawy. Podstawą do uchwalenia zaskarżonej uchwały jest Uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. "[...]" ul. [...] ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z dnia 11 października 2006r. Nr 126, poz. 1724. W szczególności dla organu prowadzącego scalenie wynika, że : 1) powierzchnię każdej nieruchomości objętej scaleniem i podziałem pomniejsza się o powierzchnię niezbędną do wydzielenia działek gruntu pod drogi lub pod poszerzenie dróg istniejących; 2) pomniejszenie następuje proporcjonalnie do powierzchni wszystkich nieruchomości objętych scaleniem i podziałem oraz do ogólnej powierzchni działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi i pod poszerzenie dróg istniejących; 3) w zamian za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem każdy z dotychczasowych właścicieli lub użytkowników wieczystych otrzymuje odpowiednio na własność lub w użytkowanie wieczyste, nieruchomości składające się z takiej liczby działek wydzielonych w wyniku scalenia i podziału, których łączna powierzchnia jest równa powierzchni dotychczasowej jego nieruchomości pomniejszonej w sposób opisany w pkt 2; 4) w przypadku braku możliwości przydzielenia nieruchomości o powierzchni w pełni równoważnej za różnicę powierzchni dokonuje się odpowiednich dopłat. Zatem ustawodawca wprowadził regulację, której istotą jest jak najmniejsza ingerencja w prawo własności (jego zasięg), czy użytkowanie wieczyste, gdyż nakazuje, aby uczestnik scalenia i podziału otrzymał działki, których łączna powierzchnia jest równa powierzchni dotychczasowej (objętej scaleniem) W ust 2 zd. 2 tego przepisu ustawodawca używa zwrotu, "jeżeli nie ma możliwości przydzielenia powierzchni w pełni równoważnej", to dopuszcza proporcjonalne pomniejszenie w sposób opisany w ust. 2 art. 105 ustawy. Powyższa regulacja dla uczestników scalenia tworzy gwarancję otrzymania po scaleniu działek o powierzchni dotychczasowej pomniejszonej zgodnie z ust. 1 art. 105, przy czym obliguje organ do podejmowania działań w miarę możliwości celem przydzielenia działek o powierzchni w pełni równoważnej, a w przypadku przydzielenia powierzchni mniejszej zastosowanie dopłat. Regulacja ta nie wyklucza przydzielenia powierzchni równoważnej. Przeprowadzona wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że ustawodawca przewiduje jedynie możliwość zmniejszenia powierzchni nowowydzielonych działek o tę powierzchnię, która została przeznaczona na utworzenie nowych dróg lub poszerzenie istniejących. Za taką interpretację przemawia użyty w zd. 2 ust. 2 art. 105 ustawy zwrot "różnicę powierzchni", zatem należy przez to rozumieć zmniejszenie powierzchni. Powyższy pogląd uzupełnia również regulacja zawarta w ust. 4 art. 105 ustawy, stanowiącego, że działki gruntu wydzielone pod nowe drogi albo pod poszerzenie dróg istniejących, niebędących drogami powiatowymi, wojewódzkimi lub krajowymi, przechodzą z mocy prawa na własność gminy, a także w art. 106 ust. 1 zd. 2 ustawy, stosownie do którego dopłatę, o której mowa w art. 105 ust. 2, oraz odszkodowanie, jeżeli nie dojdzie do jego uzgodnienia, ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Brak jest przepisu, który nakładałby na uczestnika scalenia obowiązek wpłaty dopłaty na rzecz organu. Przywołane przepisy nie przewidują, więc zwiększenia powierzchni działek powstałych w wyniku scalenia i podziału. Dla porównania warto zwrócić uwagę, że inaczej materia scalenia i podziału nieruchomości została uregulowana w ustawie z dnia 26 marca 1982 r. o scaleniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749 ze zm.). Przepisy art. 8 w ust. 2, 3 i 6, cytowanej ustawy przewidują stosowanie dopłat za zwiększoną powierzchnię nieruchomości przydzieloną w wyniku scalenia i podziału. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami takich regulacji nie zawierają. Należy mieć też na względzie ugruntowany pogląd nauki prawa, że nałożenie obowiązku na stronę musi wynikać z obowiązującej aktualnie normy prawa materialnego. Powołane wyżej przepisy nie zawierają regulacji, aby uczestnik scalenia uiszczał opłaty na rzecz w tym przypadku gminy za otrzymaną w wyniku scalenia i podziału zwiększoną powierzchnię działki. Dokonana wykładnia literalna wyżej wymienionych przepisów pozostaje w zgodzie z konstytucyjnie chronionym prawem własności, o którym mowa w art. 21 i art. 64 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). W ocenie Sądu skarżący wykazał, że został naruszony jego interes wynikający z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Dodać wypada, że większa powierzchnia działki skutkuje obowiązkiem poniesienia zwiększonej kwoty opłaty adiacenckiej. Stosownie do art. 107 ust. 2 ustawy wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w uchwale o scaleniu i podziale nieruchomości. Terminy i sposób wnoszenia opłat adiacenckich ustala wójt, burmistrz, albo prezydent miasta, w drodze ugody z osobami zobowiązanymi do ich zapłaty, przez podpisanie protokołu uzgodnień. W razie niedojścia do ugody, o terminie i sposobie zapłaty rozstrzyga rada gminy, podejmując uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości. Termin ustalony w uchwale nie może być krótszy niż termin wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej (ust. 3 art. 107 ustawy). Opłatę adiacencką ustala wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji, zgodnie z ugodą lub uchwałą o scaleniu i podziale nieruchomości, o których mowa w ust. 3. W razie ustanowienia na nieruchomości ograniczonych praw rzeczowych decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej stanowi podstawę do wpisu do księgi wieczystej (art. 107 ust. 4 ustawy). Z wyżej przywołanych przepisów wynika, że podstawą do wydania decyzji o opłacie adiacenckiej jest albo ugoda z osobami zobowiązanymi do ponoszenia opłat adiacenckich przez podpisanie protokołu uzgodnień a w razie braku ugody uchwała o scaleniu i podziale nieruchomości. W zaskarżonej uchwale został wprowadzony tryb mieszany, co do terminu ponoszenia opłat adiacenckich w stosunku do osób, które podpisały protokoły uzgodnień (§ 5 ust. 2 uchwały) oraz w stosunku do osób, które nie podpisały uzgodnień (§ 5 ust. 3 uchwały). Regulacja przyjęta w zaskarżonej uchwale rażąco narusza art. 107 ust. 3 i 4 ustawy. Już z treści § 5 uchwały wynika, że nie doszło do podpisania ugody ze wszystkimi uczestnikami scalenia, a za ugodę nie można uznać indywidualnych porozumień z każdym uczestnikiem oddzielnie, gdyż ustawa wymaga podpisania przez wszystkich uczestników scalenia protokołu uzgodnień. W rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło zawarcie ugody, dlatego też termin do wniesienia opłat adiacenckich dla wszystkich podmiotów winien wynikać z uchwały o scaleniu i podziale nieruchomości. Zgodnie z art. 101 ust. 2 ustawy przepisy rozdziału o scaleniu i podziale nieruchomości stosuje się do nieruchomości położonych w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne. Uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. "[...]" ul. [...] nie zawiera żadnych uwarunkowań w zakresie wymaganych powierzchni działek powstałych po scaleniu i podziale nieruchomości. Wielkości tych działek zostały ustalone w części graficznej planu opisanej jako załącznik nr 2. Zasady podziału nieruchomości objętych scaleniem wynikają z uregulowań zawartych w art. 101 do 108 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyżej opisane naruszenia Sąd uznał, że spełniają warunki rażącego naruszenia prawa, a to skutkuje stwierdzeniem nieważności całej uchwały, co jest zgodne z art. 134 p.p.s.a, bowiem Sąd nie jest związany granicami skargi, gdyż rozstrzyga w granicach sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a w związku z art. 105 i art. 107 ustawy o gospodarce nieruchomościami orzekł jak w pkt I sentencji. Sąd na podstawie art. 153 p.p.s.a. wstrzymał wykonanie zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.