II SA/Rz 22/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. D. i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [....] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących J. D. i Z. D. solidarnie kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 22/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołań Z. i J. D. oraz D. B. i J. N. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy utrzymało ją w mocy, wskazując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., określanej w dalszej części jako "u.p.z.p."). Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjował wniosek A Sp. z o.o. z/s z dnia [...] kwietnia 2011 r., po rozpoznaniu którego Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. ([...]) ustalił dla wnioskodawcy warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: budynek mieszkalny wielorodzinny na działce nr 1390/1 obr. [...] położonej przy ul. [...] w R., w liniach rozgraniczających oznaczonych w załączniku. Wskutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia decyzji było wydanie jej dla nieistniejącej działki (działka nr ewid. 1390/1 uległa podziałowi) a także oparcie jej na nieaktualnym materiale dowodowym tj. nieaktualnych i niezgodnych z rzeczywistością mapach i wypisach z rejestru gruntów. Kolegium wskazało na konieczność ustalenia na nowo kręgu stron postępowania oraz konieczność uzyskania niektórych zapewnień dostaw, które utraciły ważność. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] ustalił dla A Sp. z o.o. w R. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: budynek mieszkalny wielorodzinny na działkach nr 1390/4 i 1390/5 obr. [...] położonych w rejonie ul. [...] w R., w liniach rozgraniczających oznaczonych na załączniku. Organ podniósł, że projekt decyzji opracowany został przez uprawnioną osobę, a nadto uzgodniony z właściwymi organami tj. "Wydziałem Geodezji Urzędu Miasta [...]" w zakresie ochrony gruntów rolnych, Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] Decyzja nie wymaga natomiast uzgodnienia z Marszałkiem Województwa [...] i Wojewodą, w myśl art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Nadto Prezydent Miasta [...] uznał, że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., mianowicie istnieją sąsiednie działki dostępne z tej samej drogi publicznej tj. ul. [...], zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy (zabudowa wielorodzinna i jednorodzinna); teren objęty wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej – ul. [...] poprzez ogólnodostępną drogę wewnętrzną na działkach 1385/1, 1381, 1379/1, 1380/1 obr. [...] (własności Gminy Miasto [...]) oraz drogę wewnętrzną na działce nr 1385/2 obr. [...] (własność inwestora), przejazd przez istniejący parking. Nadto istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego (co potwierdzają zapewnienia gestorów sieci), wnioskowany teren objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p. Decyzja zgodna jest z przepisami odrębnymi, zakres inwestycji objęty decyzją stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] złożyli D. B. i J. N. oraz Z. i J. D. D. B. i J. N. podnieśli, że działka objęta inwestycją nie przylega bezpośrednio do drogi, nie jest zatem możliwe ustalenie "frontu działki" a tym samym i ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie jest możliwe dokonanie analizy urbanistycznej. Podkreślili także, że działka nr 1385/2 obr. [...] nie stanowi własności inwestora (jak to wskazano w decyzji), lecz stanowi współwłasność mieszkańców budynku [...]. Inwestor nie posiada zatem dostępu do drogi publicznej. W ocenie odwołujących zaprojektowany budynek wielorodzinny spowoduje zmniejszenie nasłonecznienia, nadmierne zacienienie działek sąsiednich, nadmierny hałas, kurz, brud i potencjalne uszkodzenie budynków sąsiednich. Planowana inwestycja sprzeczna jest również z istniejącą linią zabudowy. Wzdłuż ul. [...] istnieje zabudowa jednorodzinna a nie wielorodzinna. W odwołaniu złożonym przez Z. i J. D. także podniesiono, że planowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej. Właścicielem całej działki nr 1385/2 jest wspólnota mieszkaniowa tj. właściciele mieszkań bloku [...]. Wskazano, że budynek wielorodzinny został zaprojektowany pośród zabudowy jednorodzinnej a tylko ta zabudowa spełnia wymogi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem odwołujących budynek wielorodzinny o wysokości 9mb, ze ścianą frontową o szerokości 18mb, usytuowany naprzeciw ich domu jednorodzinnego, pozbawi ich światła słonecznego na kilka miesięcy (w okresie jesienno-zimowym) i wyeliminuje "zacisze przydomowe". Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołań i wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji ustalił i zawiadomił wszystkie strony – inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich o wszczęciu i prowadzeniu postępowania, projekt decyzji sporządzony został przez uprawnioną osobę, dokonano niezbędnych uzgodnień i przedłożono niezbędne zapewnienia dostaw (warunków technicznych) w zakresie dostawy wody i odprowadzania ścieków. Przedstawiony został aktualny dokument stwierdzający tytuł prawny do działki nr 1385/2 – gdzie planowany jest dostęp inwestycji do drogi publicznej. Nadto inwestor przedłożył oryginał warunków technicznych oraz odpis z księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr 1390/4 i 1390/5, dla których ustanowiona została odpowiednia służebność gruntowa. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach Kolegium wskazało, że kwestionowana decyzja nie narusza interesu osób trzecich W decyzji wskazano jakie warunki musi zachować inwestor a odstępstwo od nich jest niedopuszczalne. Wyjaśniono, że zgodnie z dokonanymi w analizie funkcji i cech zabudowy ustaleniami, planowana inwestycja nie wpłynie na pogorszenie korzystania z gruntów sąsiednich. Ukształtowana zabudowa stanowi kompromis miedzy możliwym zagospodarowaniem nieruchomości przez wnioskodawcę a uprawnieniami właścicielskimi. Analiza urbanistyczna wskazuje na istnienie w analizowanym obszarze budownictwa wielorodzinnego, a zatem występuje kontynuacja funkcji i parametrów. Bezspornym jest również, że nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na tę decyzję J. D. i Z. D. – zastępowani przez pełnomocnika radcę prawnego K. B. wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 14 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690), bowiem planowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej o parametrach pozwalających na obsługę komunikacyjną zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej; - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zbieżnych z zabudową domków jednorodzinnych usytuowanych w zasadniczych liniach zabudowy jednorodzinnej przy ul. [...], co rażąco narusza zasadę dobrego sąsiedztwa; - art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) w zw. z § 3 (w skardze omyłkowo wskazano § 2) pkt 53b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) poprzez brak uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo istnienia takiego obowiązku dla inwestycji przekraczającej swą zabudową powierzchnię 2ha (teren już zajęty przez wybudowane obiekty inwestora oraz teren przeznaczony do przekształcenia w wyniku realizacji planowanej inwestycji); - art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady ochrony własności. Skarżący zarzucili również naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., w tym w szczególności naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej w oparciu o kompletny i zgromadzony zgodnie z przepisami prawa materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy decyzja (postanowienie) dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja narusza prawo. Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) – dalej również w skrócie ,,u.p.z.p.", stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), zapewnienia dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), braku wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wydane na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Rozporządzenie to określa w szczególności wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). informacje o jednostce Wprowadza również pojęcie obszaru analizowanego (§ 3 ust. 1), ustanawiając obowiązek jego wyznaczenia wokół działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000 (§ 3 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy). Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia określa minimalne granice obszaru analizowanego - odległość nie mniejsza niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, co najmniej jednak 50 metrów. Pojęcie "frontu działki" zdefiniowane zostało w § 2 pkt 5 rozporządzenia jako część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Wyznaczenie obszaru analizowanego ma dla wydania decyzji o warunkach zabudowy zasadnicze znaczenie, stąd też prawidłowość jego ustalenia nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. W obszarze analizowanym przeprowadza się bowiem analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która jest podstawowym elementem postępowania w sprawie warunków zabudowy (wyrok NSA z dnia 25.02.2011 r., II OSK 1607/09, LEX Nr 992490). W analizie urbanistycznej, stanowiącej załącznik tekstowy do decyzji organu I instancji wskazano, iż z uwagi na to, że objęta inwestycją nieruchomość nie przylega bezpośrednio do drogi a dojazd do niej będzie odbywał się poprzez działkę nr 1385/2 obr. [...], na której znajduje się parking – obszarem analizowanym objęto teren w odległości ok. 100 m od granic działek objętych wnioskiem stanowiących całość urbanistyczną. Nie wskazano przy tym ile wynosi szerokość frontu działki, jednakże na podstawie części graficznej analizy można z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że wyznaczony obszar analizowany jest mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki 1390/5, który znajduje się od strony działki 1385/2. W świetle tych wątpliwości nie jest możliwe uznanie, ze analiza urbanistyczna przeprowadzona została prawidłowo. Należy również zwrócić uwagę na parametry, wymienione w § 4-8 ww. rozporządzenia, które muszą zostać ustalone w decyzji o warunkach zabudowy. Niesporne jest, że ich określenie powinno być konkretne, wyrażone w wartościach liczbowych (wyroki WSA w Krakowie z dnia 22.12.2011 r., II SA/Kr 1624/11, LEX Nr 1152855, z dnia 24.01.2012 r., II SA/Kr 1527/11, LEX Nr 1107937). W orzecznictwie przyjmuje się również pewną elastyczność polegająca na podaniu wielkości minimalnych i maksymalnych (w szczególności w zakresie szerokości i wysokości elewacji frontowej), w określonych przedziałach wielkości, w formie tzw. "widełek" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22.09.2012 r., II SA/Kr 869/12, LEX Nr 12223770), uznając, że "wyznaczenie parametru w granicach tolerancji "od – do" jest wyznaczeniem konkretnym, bowiem nie pozwala na przekroczenie – na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego – konkretnych wymiarów, wskazanych w wynikach analizy " (wyrok NSA z dnia 28.07.2011 r., II OSK 1955/10, LEX Nr 1083627). Określenie w decyzji organu I instancji wysokości budynku mieszkalnego – "do poziomu kalenicy lub szczytu dachu – do 9 m", a więc bez podania minimalnej wielkości jest zatem niezgodne z § 7 rozporządzenia. Wskazać przy tym również należy na "podwójne" wyznaczenie w tej decyzji wysokości budynku mieszkalnego – mierzonego "do poziomu kalenicy lub szczytu dachu" oraz "do górnej krawędzi elewacji, tj. jej gzymsu poziomu okapu lub attyki – od 3 do 6m", co również w ocenie Sądu narusza § 7 ust. 1 rozporządzenia, w którym precyzyjnie wskazano, że wyznaczeniu podlega "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki", a w ust. 2 i 3 podano sposób mierzenia tej wysokości (por. również wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5.03.2013 r., II SA/Bk 859/2012, dostępny na www.nsa.gov.pl). Odrębną kwestią jest geometria dachu, w tym wysokość głównej kalenicy, która podlega ustaleniu zgodnie z § 8 rozporządzenia. Sąd podziela również zarzuty skargi, które odnoszą się do naruszenia przepisów postępowania w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dotyczy to w szczególności wyjaśnienia czy w rozpatrywanym przypadku wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie powinno zostać poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko w odrębnym postępowaniu z uwagi na zaistnienie przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 53 b) powoływanego w skardze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). W przepisie tym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: - 0, 5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody i innymi wymienionymi w tym przepisie, - 2 ha na obszarach innych niż wymienione wyżej, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnie terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oceny oddziaływania na środowisko dokonuje właściwy organ na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm.), jeżeli obowiązek takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Wyżej podniesione okoliczności wskazują, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niepełny i budzący wątpliwości, co niewątpliwie narusza w ocenie Sądu ogólne reguły postępowania dowodowego, określone w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które nakazują organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a w szczególności zobowiązują do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sad stwierdza również naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do zarzutów odwołań Z. i J. D. oraz D. B. i J. N. Przepis ten wymienia niezbędne składniki uzasadnienia faktycznego decyzji, nakazując wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ odwoławczy nie jest oczywiście związany treścią zarzutów zgłoszonych przez stronę, jednak do zarzutów tych winien ustosunkować się w pierwszej kolejności (por. wyrok NSA z dnia 6.08.1984 r., II SA742/84, ONSA 1984/2/67). Ocena tychże zarzutów i wskazanie argumentów, które przesądziły o ich uwzględnieniu lub braku ich zasadności winny stanowić niezbędny element uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. W rozpoznawanej sprawie Kolegium odniosło się do konkretnie sformułowanych zarzutów odwołań w sposób bardzo ogólnikowy, konkludując, iż decyzja nie narusza interesów osób trzecich, i nie prowadzi, do "wyłączenia, ograniczenia czy choćby przeszkodzenia w realizacji konstytucyjnych i ustawowych norm kreujących uprawnienia właściciela". W odniesieniu natomiast do zarzutów skargi dotyczących dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej, stwierdzić należy, zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez "dostęp do drogi publicznej" rozumie się bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Tylko przy ocenie bezpośredniego dostępu danego terenu do drogi publicznej należy mieć na uwadze przepisy ustawy o drogach publicznych. W przypadku natomiast innego dostępu, ustawodawca nie stawia wymagań co do rodzaju szlaku komunikacyjnego, który ten dostęp realizuje. W orzecznictwie podkreśla się, że bez znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy jest więc okoliczność czy dostęp do drogi publicznej odbywa się za pośrednictwem drogi o odpowiednich parametrach technicznych, czy też np., za pomocą drogi w ogóle nieutwardzonej (por. wyroki WSA w Białymstoku z dnia 23.09.2010 r., I SA/Bk 426/10, Lex Nr 752310, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22.10.2009 r., I Sa/Lu 446/09, Lex Nr 573790, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.11.2009 r., IV SA/Wa 1433/09, Lex Nr 589444, wyrok NSA z dnia 2.11.2010 r., I OSK 1625/09, Lex Nr 746693). Kwestia szerokości szlaku drożnego podlegać będzie badaniu na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego – w postępowaniu o pozwolenie na budowę, wtedy bowiem stosowane będą przepisy techniczne – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), które określają parametry dojścia i dojazdu do działki budowlanej i do budynków. Nie można jednak wykluczyć, że kwestia ta może mieć znaczenie w przypadku dokonywania oceny oddziaływania na środowisko. Konieczność przeprowadzenia takiej oceny, jak Sąd wcześniej wskazał, musi zostać przeanalizowana przez organ po ustaleniu okoliczności wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 53 b) rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (ustalenie powierzchni terenu zajętej przez obiekty budowlane oraz pozostałej powierzchni przeznaczonej do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia). Z tych wszystkich przyczyn, uznając, iż stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 61 u.p.z.p. w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – oraz naruszenia wskazanych wyzej przepisów postepowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia.