II SA/Rz 229/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 229/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na: budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr 59399 na części działki nr ew. 681/28 w miejscowości W., obr. ewid. [...] Gm. P. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – zwanej dalej upzp. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego toczyło się na wniosek A Sp. z o.o. w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. (data wpływu do organu). Pierwsza decyzja organu I instancji ustalająca lokalizację celu publicznego dla ww. przedsięwzięcia zapadła [...] czerwca 2009r., ale na skutek odwołania T. K. oraz mieszkańców W. oraz K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] uchyliło ją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, na naruszenie przepisów prawa tj. niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak dowodów wskazujących na przypisanie stronom uprawnień z art. 28 k.p.a., nadto projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie został podpisany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, brak też informacji o realizacji obowiązku informowania społeczeństwa w formie obwieszczenia o wszczęciu postępowania, wydanych postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie. Dokonana przez organ analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu jest ogólna i lakoniczna, a sama decyzja nie spełnia wymogu z art. 107 § 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Wójt Gminy odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na: budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr 59399 na części działki nr ew. 681/28 w miejscowości W., obr. ewid. [...] gm. P., uznając, że planowana inwestycja stanowiłaby dysonans przestrzenny oraz wprowadzałaby element obcy do istniejącej struktury wsi W. i byłaby niezgodna z funkcją otoczenia. Również i ta decyzja, na skutek odwołania złożonego przez A Sp. zo.o. w W. – zastępowaną przez pełnomocnika radcę prawnego M. M., została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010r. nr [...] uchylona, a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium ponownie wskazało, że zalegający w aktach dokument "wyniki analizy zabudowy i zagospodarowania terenu" nie został sporządzony przez osobę upoważnioną, czym narusza art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sama decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu organ nie określił gabarytów planowanej inwestycji, nie powołał dowodów w postaci opracowań dotyczących kwalifikacji przedsięwzięcia i analizy środowiskowej, nie odniósł się do treści protestów mieszkańców. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] ponownie odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na: budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr 59399 na części działki nr ew. 681/28 w miejscowości W., obr. ewid. [...] gm. P. Organ wskazał, że przedmiotową inwestycję należy traktować jako cel publiczny, który podlega procedurze uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zgodnie z art. 50 ust. 1 upzp. Na terenie, na którym planowana jest inwestycja tj. na części działki nr ewid. 681/28 położonej w miejscowości W. obr. [...], własności L. T., nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i obszar ten nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne. Planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokonana analiza wykazała, że w otoczeniu urbanistycznym przedmiotowej lokalizacji, zabudowę kubaturową stanowią obszary wolnostojącej zabudowy jednorodzinnej i gospodarczej, o wysokości nie przekraczającej 2 kondygnacji tj. do ok. 10m. Teren w okolicy stanowią grunty rolne z możliwością zabudowy mieszkaniowej i rolniczej. Organ orzekający, mając na względzie treść art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym, uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna z tym przepisem oraz z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 9 upzp. Usytuowanie planowanej wieży stanowiłoby dysonans przestrzenny, wprowadzało element obcy do istniejącej struktury wsi W. i byłoby sprzeczne z funkcją otoczenia. Podkreślono, że to na organie wójcie gminy ciąży obowiązek zapewnienia ładu przestrzennego poprzez zachowanie walorów estetycznych i architektonicznych projektowanych inwestycji, nawiązujących do istniejącego stanu zabudowy i zagospodarowania oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nawiązując do art. 2 ust. 4 upzp organ zwrócił uwagę na złożone w przedmiotowej sprawie liczne protesty mieszkańców, które dają podstawę do stwierdzenia, że cel inwestycji określany mianem "cel publiczny" nie znajduje akceptacji społecznej i narusza interes publiczny oraz nie stanowi potrzeby lokalnej społeczności. Powyższe uzasadnia zatem odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia, na podstawie art. 56 upzp. Od decyzji tej odwołanie złożyła A Sp. z o.o. w W., zastępowana przez radcę prawnego M. M., wnosząc o jej zmianę i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreśliła, że zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych /Dz.U. Nr 106, poz. 675/ jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zdaniem odwołującej się przepis ten stanowi dyrektywę nakazującą dopuszczalność inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazano, iż decyzja Wójta Gminy nosi znamiona dowolności, a rozstrzygnięcie sprawy nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Zamierzona inwestycja zgodna jest z przepisami upzp, a w innych przepisach ustaw brak jest normy, która uniemożliwiałaby jej realizację. Organ odmawiając wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, powołał treść klauzul generalnych. Odwołująca Spółka wskazała, że specyfika inwestycji wymaga budowy masztu antenowego o odpowiedniej konstrukcji stalowej wraz z zestawem anten. Budowa odpowiedniej instalacji jest niezbędna dla zapewnienia użytkownikom telefonii komórkowej odpowiedniej jakości świadczonych usług. Pomiędzy planowanym obiektem a istniejącą zabudową i zagospodarowaniem terenu zachodzi powiązanie funkcjonalne i przestrzenne, bowiem inwestycja zaliczana jest do celu publicznego. Nadto, wbrew temu co ustalił organ, planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego, nie wpłynie także niekorzystnie na środowisko. Pola elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalne poziomy, koncentrują się przed antenami w obszarach praktycznie niedostępnych dla ludności. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i nie narusza przepisów prawa. Odnośnie argumentu, że art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych stanowi dyrektywę nakazującą dopuszczalność inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi są: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przedmiotową inwestycję należy traktować jako cel publiczny, który podlega procedurze uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zgodnie z art. 50 ust. 1 upzp. Na terenie objętym inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, określający przeznaczenie terenu. Kolegium powołując się na przepisy upzp dotyczące uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz sporządzoną analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy i stanu faktycznego oraz prawnego, podtrzymało stanowisko organu I instancji co do niezgodności zamierzenia z przepisami art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 i 9 upzp, która mieści się w pojęciu niezgodności z przepisami odrębnymi, o jakiej mowa w art. 56 tej ustawy. Nadto organ II instancji podtrzymał argumentację, że planowana wieża wprowadzi dysonans przestrzenny i jest niezgodna z funkcją otoczenia, a ponadto narusza przepisy ustawy o samorządzie gminnym nakładające na wójta gminy obowiązek zapewnienia walorów estetycznych i architektonicznych projektowanych inwestycji, nawiązujących do istniejącego stanu zabudowy i zagospodarowania. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostają liczne protesty mieszkańców wobec przedmiotowej inwestycji, zatem "cel publiczny" przedmiotowego przedsięwzięcia nie znajduje akceptacji społecznej i narusza interes publiczny. Kolegium uznało jednocześnie, że zaskarżone rozstrzygnięcie, wbrew twierdzeniom odwołującej się, nie nosi znamion dowolności, czemu przeczy uzasadnienie prawne i faktyczne. Skargę na tę decyzję wniosła A Sp. z o.o. w W. - zastępowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. M., domagając się jej uchylenia i uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 56 upzp poprzez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z przepisami odrębnymi w konsekwencji nieprawidłowej wykładni art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 upzp w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez ogólne odniesienie się do wymagań ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 9 k.p.a., poprzez nienależytą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i dowolne uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z przepisami odrębnymi oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Argumentacja skargi pokrywa się z argumentacją odwołania. Skarżąca spółka nie zgadza się ze stanowiskiem organów, że scharakteryzowane we wniosku założenie inwestycyjne nie pozwala na zachowanie wymogów ładu przestrzennego zdeterminowanego zasadą dobrego sąsiedztwa. Zasada dobrego sąsiedztwa nie znajduje zastosowania w przypadku inwestycji celu publicznego. Wskazano, że organ odmawiając wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przywołuje treść klauzul generalnych. Jednakże są one przepisami, które upoważniają organ do wydania decyzji administracyjnej w oparciu o oceny indywidualne rozstrzyganych sytuacji, stwarzając dla organu tzw. luz decyzyjny. Sprzyjają uelastycznieniu prawa, nie oznacza to jednak zgodny na rozstrzygnięcie dowolne. Podstawą odmowy ustalenia lokalizacji nie może być niezgodność z normą niedookreśloną tj. art. 1 ust. 2 pkt 1 upzp jak i ustawową definicją ładu przestrzennego zawartą w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Nie wystarczy również przywołanie art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Podkreślono, że wnioskująca spółka, złożyła w trybie art. 52 ust. 2 upzp wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji, który zawierał wszystkie elementy, tymczasem organ wydal decyzję odmowną. Podtrzymując argumenty, że planowana inwestycja nie wpłynie niekorzystnie na środowisko oraz zdrowie mieszkańców, nie wpłynie na zmianę wartości nieruchomości sąsiednich strona skarżąca podkreśliła, że protesty mieszkańców nie przesądzają o niedopuszczalności realizacji przedsięwzięcia. Za bezpodstawny uznano zarzut, że inwestycja nie chroni interesu osób trzecich. W tym zakresie koniecznym było wykazania przez organ administracji w jakim zakresie dojdzie do naruszenia interesu prawnego strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu organu administracji publicznej (tu decyzja), jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 powyższej ustawy). Dokonując kontroli w omówionym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia i dlatego należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2010 r. o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr 59399 na części działki nr 681/28 w miejscowości W., obr. [...], Gm. P. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust.1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do przepisu art. 2 pkt 5 ustawy przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Projektowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego i taki jej charakter nie jest kwestionowany. Skład sędziowski Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie orzekający w niniejszej sprawie podziela aktualnie jednolicie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż stacja bazowa telefonii komórkowej, jako element publicznej sieci telekomunikacyjnej jest inwestycją celu publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 13.03.2008 r. II OSK 222/07 i z dnia 10.05.2006 r. II OSK 811/05, wyrok WSA w Krakowie z dnia 16.12.2008 r. II SA/Kr 1066/08/. Zgodnie z art. 52 ustawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie jednak do przepisu art. 56 ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W rozpatrywanej sprawie wykładnia tego przepisu i jego zastosowanie są błędne i nie zasługują na akceptację Sądu. Organy obu instancji dokonały interpretacji art. 56 ustawy przez pryzmat art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 oraz art. 2 pkt. 1 tej ustawy. Przepis art. 1 ust. 2 ustawy obliguje do uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt. 1), walorów architektonicznych i krajobrazowych (pkt. 2), a także potrzeb interesu publicznego (pkt. 9). Z kolei art. 2 tej ustawy zawiera w swej treści ustawowy "słownik pojęć" nadający w sposób normatywny treść niektórym pojęciom występującym w ustawie. W punkcie 1 tego artykułu zdefiniowano "ład przestrzenny" i pod tym pojęciem należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Trzeba też zwrócić uwagę na charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 54 ust. 2 ustawy określa ona warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: - warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, - ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, - obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, - wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, - ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego (zob. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, Komentarz do art. 56), co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Podobnie stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2006 r. IV SA/Wa 441/06: "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa". Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi zatem opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Nie może być to, jak przyjęły organy w rozpatrywanej sprawie, niezgodność z normą prawną zawartą w art. 1 ust. 2 ustawy, czy też ustawową definicją ładu przestrzennego zawartą w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Decyzja lokalizacyjna jest aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora, wyprowadzonych z norm ogólnych wynikających z art. 1 ust. 2 ustawy. W orzecznictwie podkreśla się, że oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona czyniłoby z decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Nie oznacza to jednak, że przy wydawaniu takiej decyzji pomija się kwestie kształtowania i ochrony ładu przestrzennego, ale uwzględnia się je w takim zakresie, jak to nakazują przepisy o charakterze szczególnym regulujące lokalizację inwestycji celu publicznego. Trzeba wreszcie wskazać, że z dniem 17 lipca 2010 r. w powoływanym przepisie art. 56 ustawy, z mocy art. 70 ustawy z dnia 17 lipca 2010 r. o wspieraniu rozwoju i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675) wprowadzono zdanie drugie o następującej treści: "Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Przedstawiona zatem we wcześniejszych wywodach interpretacja art. 56 ustawy jest więc w swej istocie zgodna z aktualnym brzmieniem tego przepisu. Reasumując Sąd stwierdza, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oparta na klauzuli generalnej z art. 1 ust. 2 ustawy, bez wskazania przepisów szczególnych, które uniemożliwiałoby na danym terenie lokalizację tego rodzaju inwestycji, narusza prawo materialne, tj. art. 1 ust. 2 oraz art. 56 ustawy, co uzasadniać musiało uwzględnienie skargi. Rozpoznając ponownie sprawę, organy uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a, art. 135 cytowanej ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji, zaś o kosztach zgodnie z art. 200 tej ustawy.