II SA/Rz 235/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik SO (del.) Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. z/s w W. jest wydana na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r. Nr [...]. Decyzją tą Prezydent Miasta - po rozpoznaniu zgłoszenia A. Sp. z o.o. - sprzeciwił się wykonaniu robót budowlanych opisanych jako Remont i wzmocnienie ogniomurków na budynku [...] w R. przy ul. M. (działka nr 748 i 747, obr. [...]) uznając, że inwestycja ta nie może być realizowana w trybie zgłoszenia. Jak wynika bowiem z załączonego do niego opracowania, zakres robót określony w zgłoszeniu stanowi przebudowę budynku, na co w świetle ustawy Prawo budowlane wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji reprezentujący A. Sp. z o.o. radca prawny wniósł o jej zmianę poprzez uchylenie sprzeciwu i umorzenie wywołanego nim postępowania, bądź alternatywnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wg niego Prezydent Miasta dokonał nieprawidłowej wykładni art. 30 ust. 6 pkt 1 w/z z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. W ocenie odwołującego zakres zgłoszenia nie może być kwalifikowany jako przebudowa do której odnosi się art. 3 pkt 7a w/w ustawy, gdyż nie powoduje zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Zgłoszenie wyraźnie określa, że inwestycja ma polegać na remoncie oraz wzmocnieniu; zgodnie z art. 3 pkt 8 tej ustawy remontem jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Remont to przywrócenie wartości użytkowej obiektu. Racjonalna gospodarka remontowa ma za zadanie nie dopuszczać do uszkodzenia obiektu poprzez stosowanie systemu remontów planowo - zapobiegawczych. Kwestionując wymóg uzyskania pozwolenia na budowę, pełnomocnik inwestora zarzucił też brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ I instancji całego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 Kpa oraz uchybienia w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, do czego odnosi się art. 107 § 1 i 3 Kpa. Po rozpatrzeniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2009 r. Organ odwoławczy podał, że wg dołączonego do zgłoszenia projektu architektoniczno - budowlanego, w istniejącym murze ogniowym na budynku mają być wykonane słupki żelbetowe o wymiarach 60 x 40 cm w liczbie 6 szt., zakotwione w konstrukcji budynku i mające na celu wzmocnienie tego muru. W jego ocenie - zgodnie z przytoczonymi ustawowymi definicjami remontu i przebudowy -wykonanie w istniejącym murze nowych słupków nie stanowi odtworzenia stanu pierwotnego. Zmiana parametrów technicznych układu konstrukcyjnego istniejącego budynku kwalifikuje się jako przebudowa obiektu budowlanego. Ponieważ nie mieści się ona w katalogu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ich realizacja powinna być poprzedzona uzyskaniem przez inwestora stosownej decyzji, co słusznie uznał Prezydent Miasta. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nieprawidłowo ustalił przy tym krąg osób którym w postępowaniu przysługuje przymiot strony, gdyż niezależnie od prawidłowego doręczenia decyzji l-instancyjnej pełnomocnikowi Ł. G., skierował także decyzję do B. Z. uprawnionego do składania w imieniu A. Sp z o.o. oświadczeń zgodnych z Prawem budowlanym (w szczególności o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Uchybienie to nie miało jednak wpływu na podjęcie rozstrzygnięcia. Skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A. Sp. z o.o., zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 1 oraz art. 3 pkt 7a i pkt 8 ustawy Prawo budowlane skutkujące przyjęciem, że zgłoszenie dotyczy robót budowlanych stanowiących przebudowę, wiążącą się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 i 77 Kpa w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i analizy dokonanego zgłoszenia. Na podstawie opisanych zarzutów, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2009 r., podnosząc argumenty analogiczne z zawartymi w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując na motywy rozstrzygnięcia zawarte w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji. Pismem procesowym z dnia 18 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącego w uzupełnieniu swojego stanowiska wskazał, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2009 roku (sygn. akt II SA/Wr 141/08) w którym stwierdzono, że jeżeli w zgłoszeniu prac budowlanych inwestor nie sprecyzował jednoznacznie co jest przedmiotem inwestycji (lub organ ma wątpliwości co do rodzaju, zakresu czy sposobu wykonania inwestycji), to wówczas organ na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego powinien wystąpić do inwestora o uzupełnienie zgłoszenia w określonym terminie. Zgłoszenie dokonane organowi w trybie art. 30 powołanej ustawy jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wymagającej ustalenia przez organ, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane, czy też organ powinien nie dopuścić do ich realizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, że przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane /Dz. U. tekst jedn. Dz. U., z 2006r Nr 156, poz. 1118 ze zm./określa uprawnienia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych dopiero po otrzymaniu pozwolenia na budowę. Z kolei przepisy art. 29 - 31 tej ustawy zwalniają wymienione tymi przepisami prace od uzyskania pozwolenia na budowę , w tym również roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków /art. 29 ust. 2 pkt. 1 ustawy/. Remont taki, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego wymaga tylko zgłoszenia tych prac właściwemu organowi. Skarżąca spółka, składając zgłoszenie o zamiarze przystąpienia do wykonania robót budowlanych, w sporządzonym przez siebie wniosku wskazała remont i wzmocnienie ogniomurków na budynku [...] w R . W ocenie organu, działającego w trybie art. 30 ust. 6 pkt. 1 Prawa budowlanego, wykonanie sześciu sztuk nowych słupków żelbetowych w istniejącym murze ogniowym nie stanowi odtworzenia stanu pierwotnego lecz kwalifikuje się jako przebudowa obiektu budowlanego do wykonania której niezbędna jest ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Swoje stanowisko organ wywiódł z zestawienia przepisu art. 3 pkt. 8 Prawa budowlanego zawierającego definicję remontu oraz przepisu art. 3 pkt. 7a tej ustawy zawierającego definicję przebudowy przyjmując, że wykonanie w istniejącym murku ogniowym słupków żelbetowych, wyprowadzonych ok. 10 cm ponad krawędź murku, mających na celu wzmocnienie konstrukcji budynku - nie może stanowić remontu budynku mającego na celu odtworzenie stanu pierwotnego. Zakres bowiem prac przewidzianych przez skarżącego - wykonanie nowych elementów, zmienia parametry techniczne układu konstrukcyjnego istniejącego budynku, a więc stanowi przebudowę obiektu dla której wymagana jest ostateczna decyzja w przedmiocie zezwolenia na budowę. W ocenie Sądu taka ocena stanu faktycznego przez orzekające organy nie jest wadliwa, tym bardziej, że znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, w tym, między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2009r II OSK 1929/2007 a także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2006r II OSK 1040/05. W tym ostatnim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zabetonowanie słupków stalowych, zamiast istniejących drewnianych w budynku gospodarczym jest czynnością zmieniającą konstrukcję budynku . Nawet gdyby przyjąć, jak sugeruje skarżąca, że zakres tych robót był remontem budynku to, ponieważ obejmowały one zmiany elementów konstrukcyjnych- wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę przed ich rozpoczęciem. Na ocenę , czy zakres prac budowlanych zamierzonych przez skarżącą wymaga ostatecznej decyzji o pozwalnianiu na budowę , czy też wystarczające jest jedynie zgłoszenie, wpływa również okoliczność podniesiona przez organ I instancji o braku decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ta zaś ostatnia okoliczność, nawet gdyby przyjąć za skarżącą że zakres planowanych prac stanowi remont, nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego z którego wynika, że nawet remont obiektu wpisanego do rejestru zabytków wymaga ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie sprawy, organ prawidłowo, w oparciu o treść art. 30 ust. 6 pkt. 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw przyjmując, że zgłoszenie dokonane przez skarżącą dotyczy prac objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę Z przyczyn wyżej naprowadzonych nie znajduje uzasadnienia zarzut podnoszony przez skarżącą - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego a to art. 6 kpa, art. 7 kpa, ary. 9 kpa i art. 77 § 1 kpa albowiem organ dokonał oceny wniosku w oparciu o przedstawiony przez skarżącą projekt architektoniczno budowlany remontu i wzmocnienia konstrukcji ogniomurków na budynku [...] w R . Projekt ten, sporządzony przez uprawniony zespół, zawiera wszelkie niezbędne dane zamierzonej inwestycji a to; jej zakres, stan istniejący, stan projektowany, wytyczne montażowe konstrukcji, a więc dane niepozwalające organowi na dowolną ocenę. W konsekwencji więc chybione jest odwołanie się skarżącej do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2010r II SA/Wr 141/08 albowiem w świetle przedstawionego przez skarżącą projektu architektoniczno budowlanego nie nasuwa żadnych wątpliwości przedmiot inwestycji, ani rodzaj, ani też jej zakres. Nadto, Sąd podziela stanowisko Wojewody, że doręczenie B. Z. decyzji jako pełnomocnikowi strony, oprócz prawidłowego doręczenia, nie miało istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Zaskarżone decyzje zostały w sposób dostateczny uzasadnione, a organ przywołując podstawę prawną wykazał motywy swoje rozstrzygnięcia. Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.