II SA/Rz 239/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 22 listopada 2024 r. nr SKO.4170/64/2024 w przedmiocie kary pieniężnej za brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów – skargę oddala – Przedmiotem skargi M. sp. z o.o. w R. (dalej: "skarżąca", "spółka", "M.") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 22 listopada 2024 r. nr SKO.4170/64/2024 w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów. Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji"), po wszczęciu postępowania z urzędu, decyzją z dnia 18 czerwca 2024 r. nr RGO.7031.3.2.2024, działając na podstawie art. 104, art. 189a i art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") oraz art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9zb ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 399; dalej: "u.c.p.g."), wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 12 548,00 zł za brak osiągnięcia wymaganego w 2023 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że spółka w 2023 r. odbierała odpady komunalne od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych na podstawie zawartych z nimi umów cywilnoprawnych z terenu gminy [...]. Zaznaczył, że zgodnie z art. 3b ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2023 r. wynosił 35%. Dokonując analizy przedłożonego przez M. sprawozdania za 2023 r. oraz stosownych wyliczeń na podstawie Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1530), Burmistrz stwierdził, że osiągnięty przez skarżącą poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniósł 23,32 %. W takiej sytuacji zaistniały podstawy do wymierzenia spółce kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., którą zgodnie z ust. 3 wylicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w obwieszczeniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 października 2022 r. w wysokości 300,17 zł i brakującej masy odpadów poddanych recyklingowi i przygotowanych do ponownego użycia, którą organ wyliczył na 41,8038 Mg. Organ zbadał również możliwość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w trybie art. 189 f k.p.a., jednak uznał, że uchybienie to nie może być uznane za nieznaczne. Burmistrz wskazał, że M. odbiera odpady komunalne od około 70 % nieruchomości niezamieszkałych z terenu gminy [...], a brak osiągnięcia poziomu recyklingu przez spółkę zagraża bezpośrednio nieosiągnięciem poziomów recyklingu odpadów przez gminę [...] wobec sytuacji, kiedy co roku wymagany poziom recyklingu wzrasta. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka podniosła, że stosownie do art. 3 i 3b u.c.p.g., obowiązek kompleksowego zorganizowanie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. W związku z powyższym to wyłącznie na gminach spoczywa obowiązek osiągnięcia nakazanych ustawą celów ekologicznych. Żaden przepis prawa nie przyznaje instrumentów prawnych, pozwalających podmiotom odbierającym odpady komunalne wpłynąć na prawidłową realizację tego obowiązku i przeciwdziałać niewłaściwym zachowaniom właścicieli nieruchomości. Nadto większość zawartych przez skarżącą z właścicielami nieruchomości niezamieszkałych umów na świadczenie usług odbioru odpadów, dotyczy wyłącznie odpadów zmieszanych. Dodatkowo, organ powinien wziąć pod uwagę, że odpady komunalne odebrane przez spółkę, stanowią wyłącznie część odpadów odebranych w 2023 r. z terenu gminy [....]. Poziom recyklingu osiągnięty przez Skarżącą nie miał zatem przeważającego wpływu na poziom recyklingu osiągnięty przez Gminę. Jednocześnie, nieosiągnięcie przez Skarżącą wymaganych poziomów recyklingu miało charakter incydentalny. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Kolegium opisaną na wstępie decyzją z dnia 22 listopada 2024 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 9g ust. 1 i art. 9x ust. 2 i 3 u.c.p.g., utrzymało decyzję Burmistrza w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy art. 9g pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 3b ust. 1 pkt 1 i 2 u.c.p.g. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że podmiot odbierający odpady komunalne został zobligowany przez ustawodawcę do osiągnięcia w konkretnym roku kalendarzowym określonego przepisem ustawy poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Ponadto wbrew zarzutom odwołania kara pieniężna nie zależy również od stopnia winy, jest bowiem wyłącznie konsekwencją naruszenia prawa. SKO zwróciło również uwagę, że zgodnie z art. 6 ka u.c.p.g., w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości, natomiast organ ten wszczyna wówczas postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kolegium podobnie jak organ I instancji uznało, że nie można mówić o znikomej wadze naruszenia, o czym świadczy powtarzalność zachowania, jak również brakująca wielkość poziomu recyklingu. Nie sposób bowiem stwierdzić, że brakujących 11,68 punktów procentowych to wartość znikoma. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, spółka reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 w zw. art. 107 § 3, art. 140 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez brak odniesienia się do argumentów podnoszonych przez spółkę, że ustawodawca nie wyposażył przedsiębiorców w instrumenty prawne pozwalające im na wpływanie na właścicieli nieruchomości, aby należycie wywiązywali się z obowiązku segregowania odpadów, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy spółka miała możliwość wywiązania się obowiązku osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, w sytuacji gdy podnosiła takie argumenty w odwołaniu; art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., poprzez błędne przyjęcie, że niewykonanie przez przedsiębiorcę poziomu recyklingu w danym roku kalendarzowym zawsze prowadzi do konsekwencji w postaci nałożenia na ten podmiot kary pieniężnej; art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g u.c.p.g. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, pomimo że brak było podstaw do wymierzenia skarżącej powyższej kary pieniężnej, gdyż nie ponosi ona za to winy, w szczególności ze względu na to, że ustawodawca nie wyposażył jej w instrumenty zapewniające jej wpływ na wywiązywanie się przez właścicieli nieruchomości z obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Dokonując kontroli administracji publicznej sąd stosuje kryterium zgodności z prawem, co wynika z brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.). Analizuje więc, czy prowadzone przez organy postępowanie odpowiadało regulacjom procesowym, a także, czy dokonano prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod istotne dla sprawy normy materialnoprawne. Tylko stwierdzenie nieprawidłowości wymienionych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." obliguje do usunięcia skarżonego aktu z obrotu prawnego. Tak więc, zauważenie przyczyn z art. 156 K.p.a. skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast, zaistnienie wad w postaci: naruszenia prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy powoduje konieczność uchylenia decyzji w całości lub w części. Jeśli natomiast sąd uchybień powyższych nie stwierdzi, wówczas oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przedmiot kontroli w niniejszym postępowaniu stanowiła decyzja o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego w 2023 roku poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości 35% wagowo. Istotny dla sprawy stan faktyczny nie jest sporny. Skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości i jako taki podmiot wpisana jest do Rejestru Działalności Regulowanej, zgodnie z art. 9b ust. 1 i art. 9c ust. 1 u.c.p.g. W świetle art. 9g pkt 1 u.c.p.g., jest ona obowiązana do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1. Realizację powyższego obowiązku musi wykazać w rocznym sprawozdaniu, które z mocy art. 9n ust. 2 u.c.p.g. przekazywane jest wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy. Zawiera ono bowiem właśnie m. in. informację o osiągniętym poziomie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (art. 9n ust. 4 u.c.p.g.). Do wymogu powyższego Spółka się dostosowała, bowiem 31 stycznia 2024 r. przedłożyła przedmiotowe sprawozdanie. Ze sprawozdania powyższego wynika, że nie dotrzymała Ona obowiązku wynikającego ze wskazanego art. 9g pkt 1 u.c.p.g. Ten ostatni przepis odsyła m. in. do art. 3b ust. 1, w którego pkt 3 wskazane jest, że gminy są obowiązane osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 35% wagowo - za rok 2023. Tymczasem, Spółka - jak wskazuje przedmiotowe sprawozdanie poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniósł 23,32%, wobec wymaganego w 2023 r. poziomu 35%. Okoliczności te - jak już wyżej podniesiono - nie były kwestionowane, natomiast spór dotyczył zasadności nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie miała Ona obiektywnej możliwości uzyskania wymaganego poziomu. Powyższa niemożność winna była prowadzić, zdaniem Skarżącej, do odstąpienia od nałożenia tej kary. Jak stanowi art. 9x ust. 2 u.c.p.g., przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. W kontrolowanej sprawie zarówno sposób obliczenia tej kary, jak i jej wysokość nie są kwestionowane przez Stronę skarżącą. W tym miejscu należy zauważyć, że kwestia możliwości stosowania art. 189f k.p.a. dającego możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie była jednolicie rozpatrywana w orzecznictwie sądowym. Rozbieżności te zostały jednakże rozstrzygnięte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r. (III OPS 1/21), w której Sąd ten przesądził, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stosuje się art. 189f K.p.a. Żaden bowiem z przepisów powołanej ustawy nie normuje przesłanek takiego odstąpienia. Powołany art. 9x u.c.p.g. znajduje się we wskazanym wyżej rozdziale 4d. W motywach owej uchwały wskazano, że wprowadzenie do k.p.a. przepisów działu IVa należy odczytywać jako przejaw realizacji wniosków wypływających z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i dostosowania procedury wymierzania administracyjnych kar pieniężnych do standardów wynikających z art. 6 EKPCz. Z intencji prawodawcy wynika (druk nr 1193 Sejmu RP VIII kadencji), że każdą z instytucji uregulowanych w dziale IVa k.p.a. należy stosować, gdy przepisy odrębne danej instytucji nie normują. Dla ustalenia, czy dział IVa k.p.a. ma zastosowanie w odniesieniu do danej administracyjnej kary pieniężnej, konieczne jest stwierdzenie, czy konkretne rozwiązanie prawne wymienione enumeratywnie i rozłącznie w art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych. W konkluzji uchwały stwierdzono, że w przepisach Rozdziału 4d ustawy nie ma konstrukcji prawnej odpowiadającej instytucji określonej w art. 189f k.p.a. Zatem, co do zasady, do postępowań administracyjnych dotyczących administracyjnych kar pieniężnych określonych w tej ustawie ma zastosowanie art. 189f k.p.a. Z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że art. 189f k.p.a. nie określa rodzajów administracyjnych kar pieniężnych (na przykład: kary biegnące, kary miarkowane, kary określone sztywno), a w konsekwencji, zgodnie z dyrektywą wykładni lege non distinguente nec nostrum est distinguere, przyjąć należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych Rozdziału 4d ustawy. Stwierdzenie w przedmiotowej uchwale, że przepis art. 189f k.p.a. ma zastosowanie do konstrukcji naruszeń prawa określonych w ustawie, nie oznacza jednak swoistego automatyzmu w stosowaniu owego przepisu, gdyż odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej uzależnione jest od ustalenia spełniania przesłanek wymienionych w art. 189f k.p.a. Dokonana w uchwale składu poszerzonego NSA interpretacja przepisów prawa administracyjnego, zgodnie z art. 269 P.p.s.a., jest wiążąca zarówno dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających. Pod pojęciem "stanowisko wyrażone w uchwale" rozumie się wykładnię wyrażoną w sentencji uchwały i tylko w granicach uzasadnionych treścią wniosku lub postanowienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powołanej uchwale. O naruszeniu przepisów Konstytucji, a w szczególności art. 2 w sposób wskazany w skardze nie może więc być mowy. Odnosząc się do możliwości zastosowania względem Spółki wskazanego art. 189f K.p.a. należy podnieść, że podmioty zajmujące się odbiorem odpadów komunalnych są profesjonalistami w tej branży, a zatem muszą być świadome ciążących na nich obowiązków i konsekwencji prawnych wynikających z ich niedotrzymania. Muszą więc w taki sposób zorganizować swoje przedsiębiorstwa, by zapewnić spełnienie wymagań wynikających z ustawy. Powinny więc oszacować swoje rzeczywiste możliwości faktyczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy, a w razie potrzeby renegocjować zawarte umowy, jak też informować gminę o występujących na jej terenie problemach związanych z odbieraniem odpadów (związanych z niewłaściwą ich segregacją), czy też prowadzić odpowiednie akcje informacyjne mieszkańców, jak też oferować korzystniejsze warunki finansowe za odbiór odpadów zbieranych selektywnie. Przesłanką wymierzenia przedmiotowej kary jest więc obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g u.c.p.g. Prowadząc zatem postępowanie w tego rodzaju sprawie organ właściwy nie bada takich okoliczności jak stopień przyczynienia się przedsiębiorcy do nieosiągnięcia przewidzianych ustawą poziomów recyklingu, zawinienia zobowiązanego, czy też sytuacji rynkowej. Wskazuje na to pośrednio treść art. 9zc u.c.p.g., który nakazuje uwzględnienie przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia czy dotychczasowej działalności podmiotu. Unormowanie to nie odnosi się jednakże do kar, o których mowa w art. 9x ust. 2 u.c.p.g., bowiem nie wymienia tego ostatniego przepisu, wskazując zaś wprost inne uregulowania prawne, których ma dotyczyć. Powyższe pominięcie świadczy o celowym zabiegu prawodawcy, który świadomie w przypadku kary, o której mowa w sprawie niniejszej nie przewidział możliwości jej miarkowania w zależności od wspomnianych okoliczności. Gdyby zgodzić się z twierdzeniami Skarżącej, to przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. mógłby się okazać w praktyce "martwy", ponieważ przedsiębiorca zawsze mógłby się powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, uzasadniając to nieskutecznym podejmowaniem różnych dostępnych mu działań, ukierunkowanych na realizację tego celu. Tymczasem prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z określonymi ryzykami i podmiot, który taką działalność prowadzi, ryzyka te musi ponosić. Jeśli zaś nie godzi się na to, to winien zaprzestać określonego rodzaju działalności bądź też w ogóle jej nie podejmować. Tym samym, argumentacja Spółki dotycząca rodzaju odbieranych odpadów komunalnych, a więc, że były to głównie niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, jak też to, że nie ma Ona wpływu na to, jakie odpady odbiera od mieszkańców nie mogła mieć przesądzającego znaczenia dla tego, czy kara winna być nałożona czy też nie. W rozpoznawanej sprawie Organy dokonały analizy możliwości zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary. Wyniki tych rozważań doprowadziły do stwierdzenia, że brak było podstaw do zastosowania tej instytucji. Sąd w składzie orzekającym zgadza się z tym stanowiskiem. Przy ocenie powyższego należy mieć na względzie, że instytucja przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. ma charakter wyjątkowy, a zatem musi być stosowana ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to jego adresat jest zobligowany obowiązek ten wykonać. W myśl przywołanego przepisu, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Organy uznały, że z taką znikomością nie mamy do czynienia w uwarunkowaniach sprawy, gdzie, wymagany ustawą poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 35 % wagowo, zaś ten osiągnięty przez Spółkę to 23,32 %, a zatem nie zbliżający się do wyznaczonego przez ustawodawcę. Spółka mogła analizując na bieżąco osiągane poziomy dokonać korekty swoich zobowiązań. Sąd zwraca też uwagę na podwójny charakter przedmiotowej kary tj. restrykcyjny (odpłata za popełniony czyn) oraz prewencyjny (zapobieżenie podobnym czynom w przyszłości). Sprawa administracyjna dotyczy nieosiągniętego poziomu za 2023 rok, a zatem za bezprzedmiotowe należy uznać rozważania odnośnie do "zaprzestania naruszenia prawa". Z tej też przyczyny, nie było także uzasadnione wzywanie Strony do przedłożenia dowodów dotyczących usunięcia naruszenia prawa, o czym mowa w art. 189f § 2 K.p.a. Zdaniem Sądu, argumentację Organów w powyższym przedmiocie należy uznać za wystarczającą. Obowiązek osiągnięcia wynikających z przepisów poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, obciąża przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości niezależnie od takiego samego obowiązku ciążącego na gminie. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za osiągnięcie przedmiotowych poziomów jest więc jego indywidualną odpowiedzialnością, niezależną od tego, czy wymagany poziom udało się ostatecznie w danej gminie osiągnąć. Należy jeszcze podnieść, że nie bez znaczenia dla oceny dopuszczalności odstąpienia od wymierzenia kary w kontekście przesłanki wagi naruszenia jest charakter dóbr i wartości podlegających ochronie. Chronionym dobrem jest w tym przypadku dobro wspólne, jakim jest środowisko, a celem - ograniczenie negatywnego oddziaływania na jego elementy przyrodnicze, poprzez wprowadzenie obowiązku osiągnięcia określonych limitów recyklingu. Wprowadzone ustawą poziomy recyklingu w ramach gospodarowania odpadami komunalnymi ukierunkowane są na ograniczenie negatywnego wpływu na środowisko zbędnych wytworów działalności ludzkiej. Kwestia negatywnego wpływu na środowisko odpadów jest w istocie oczywista. Konkludując Sąd stwierdza, że dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, jak również przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać za wystarczające do załatwienia sprawy. Tym samym, Organy zadość uczyniły ciążącym na nich obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Uzasadnienia decyzji Organów I i II instancji odpowiadały wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Jako, że Spółka nie osiągnęła w roku kalendarzowym 2023 w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, określonego w art. 3b ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. powyższe musiało skutkować nałożeniem na Nią kary pieniężnej w oparciu na art. 9x ust. 2 u.c.p.g., obliczonej stosownie do wzoru wynikającego z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Skarżąca, jako podmiot profesjonalny, wiedziała jakie zasady obowiązują przy prowadzeniu tego rodzaju działalności oraz jakie wiążą się z tym konsekwencje. Jeśli bowiem jakiś podmiot chce wykonywać działalność gospodarczą, czyli zarobkową, przyjmuje na siebie zobowiązania wynikające z przepisów i ponosi odpowiedzialność za ich niewypełnienie. Wobec niestwierdzenia naruszeń zarówno prawa materialnego jak i procesowego, które uzasadniałyby wyeliminowanie skarżonej decyzji z obrotu prawnego Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a.