II SA/Rz 243/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk/spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. sp. z o.o. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 243/11 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] maja 2010r. nr [...] Prezydent Miasta [...] po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o. w L. ustalił warunku zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, przyłączami oraz zjazdem z ul. J. na działkach nr 65/1 i 65/2 obr. [...] w L. Odwołanie od decyzji złożyli Z. i T. B. i podali, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla budynku wielorodzinnego na działkach nr 65/1 i 65/2 toczy się od 2006r., a postępowanie było zawieszone do czasu wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu i nie zostało podjęte. Aktualna sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, budowy budynku wielorodzinnego na tej samej działce, jedynie pozornie uległ zmianie podmiot ubiegający się o decyzję, ale wniosek o wszczęcie postępowania w obydwu sprawach podpisała ta sama osoba działająca w imieniu tych firm. Również w tym przypadku postępowanie winno zostać zawieszone do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazali, że działka nie posiada bezpośredniego dostępu do ul. J., dlatego należałoby ustalić służebność przejazdu. Otrzymali zawiadomienie, że sprawa dojazdu do działki sąsiedniej przekazano do zaopiniowania do Wydziału Dróg i Mostów UM, ale nie otrzymali postanowienia opiniującego. Budowa tak dużego budynku wielorodzinnego na wąskiej działce będzie stanowić zagrożenie dla zdrowia przyszłych mieszkańców. Odwołujący od ponad 30 lat prowadzą działalność usługową z zakresu lakiernictwa, a to wiąże się ze znacznym zanieczyszczeniem środowiska. Dysponują stosownym operatem na potwierdzenie tej okoliczności. Przyszli mieszkańcy mogliby domagać się likwidacji ich zakładu, dlatego wnieśli o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego(Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. w związku z art. 2 pkt 14, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.z.p., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego według wprowadzonej do wstępnego etapu procesu inwestycyjnego zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego, czyli ukształtowanie przestrzeni w harmonijną całość uwzględniając w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 p.z.p.). Materiał dowodowy wskazuje na przeprowadzenie analizy zgodnie z art. 61 ust. 1 – 5 p.z.p. Z załącznika nr 3 do decyzji wynika jednak, że działka nr 65/1 nie posiada dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 p.z.p., przez który należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi, albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego płynie wniosek, że dostęp do drogi publicznej winien mieć miejsce już na etapie składania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. SKO stwierdziło, że żadna z wymienionych form dostępu do drogi publicznej nie jest spełniona a to wobec warunku łącznego wystąpienia przesłanek z art. 61 ust. 1 p.z.p., dlatego czyni wątpliwym wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. SKO podało, że działka nr 65/1 wskazana jako właściwy teren inwestycji przylega do pasa drogowego ul. D. nie zaś do ul. J. i dlatego nie było podstaw do ustanawiania obsługi komunikacyjnej od drogi gminnej tj. ul. J., zwłaszcza w sytuacji, gdy od tej ulicy nie ma dostępu do drogi publicznej w rozumieniu ww. przepisów. SKO wywiodło: "W obecnym stanie prawnym działka nr 65/2 nie może być uznana za spełniającą wymogi przytoczonego przepisu. Z ukształtowania zaś terenu wynika, że obsługa komunikacyjna od ul. D. nie wchodzi w rachubę". W ocenie SKO za uchyleniem decyzji przemawia też konstytucyjna zasada równego traktowania podmiotów w procesie inwestycyjnym i dlatego odwołujący słusznie wskazali na niekonsekwencję organu w tym zakresie w stosunku do tego samego terenu, a zmiana dotyczy tylko inwestora, który domaga się ustalenia warunków zabudowy. Za nieuzasadnione SKO uznało zarzuty odwołania o naruszeniu art. 97 k.p.a. i konieczności wydania postanowienia o podjęciu postępowania po upływie okresu zwieszenia oraz uzgadniania projektu decyzji w zakresie uzgadniania projektu decyzji z zarządcą drogi, gdyż w tym przypadku ten sam organ jest zarządcą drogi i organem orzekającym o warunkach zabudowy. W skardze do Sądu skarżąca A Sp. z o.o. w L. (dalej zwana Spółką lub stroną skarżącą) zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 61 ust. 1 p.z.p. poprzez błędne zastosowanie i nieustalenie warunków zabudowy mimo, że w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, gdyż inwestycja ma odpowiedni dostęp do drogi publicznej i w pełni realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa; - art. 62 p.z.p. poprzez zawieszenia postępowania w trybie nieprzewidzianym przez ustawę; oraz przepisów prawa procesowego: - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na dowolnym przyjęciu, że działka nr 65/1 nie ma dostępu do drogi publicznej w sytuacji, gdy działka ta graniczy bezpośrednio z drogą publiczną ul. D. oraz posiada pośredni dostęp przez działkę 65/2 od gminnej drogi publicznej ul. J.; - naruszenie art. 97 k.p.a. poprzez zawieszenie postępowania w nieprzewidzianym przez k.p.a. trybie; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym przy braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. Na podstawie opisanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że działka nr 65/1, na której ma być realizowana inwestycja ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej zarówno przez działkę nr 65/2 (własność Spółki) od strony ulicy J., która jest drogą gminną oraz przylega do pasa drogowego i posiada dostęp do drogi publicznej, gminnej ul. D. Skarżąca za błędne uznała stanowisko SKO, że ukształtowanie terenu nie pozwala na zapewnienie dostępu do drogi publicznej dla planowanej inwestycji, gdyż te kwestie nie są przedmiotem rozstrzygania na etapie warunków zabudowy tylko pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 2 pkt 14 p.z.p. dostęp do drogi publicznej nie musi być bezpośredni i te kryteria wypełnia dostęp z działki nr 65/1, na której ma być realizowania do ul. J. za pośrednictwem działki nr 65/2 (własność Spółki). Za całkowicie nieuzasadniony Spółka uznała pogląd organu o konieczności zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 p.z.p. Teren, objęty wnioskiem o warunkach zabudowy nie jest terenem, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu i dlatego nie ma zastosowania reguła z art. 62 ust. 2 p.z.p. Z powyższych względów błędne jest stanowisko SKO o naruszeniu art. 2 Konstytucji RP wprowadzający zasadę równego traktowania stron. Błędnie organ przyjął, że istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części i dlatego naruszył art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a., który tylko w sytuacji określonej w art. 138 § 2 k.p.a. zwalnia organ drugiej instancji o przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Natomiast z zasady szybkości postępowania dla organów wynika obowiązek prowadzenia postępowania bez zbędnej zwłoki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z argumentacją jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Skarga jest uzasadniona zarówno z przyczyn w niej wskazanych oraz tych, które Sąd uwzględnił z urzędu. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że narusza ona przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 2 p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego przepisu w tym między innymi polegający na tym, że teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma mieć dostęp do drogi publicznej. Legalną definicję drogi publicznej zawiera art. 2 pkt 14 p.z.p., przez którą należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. nr 19, poz. 119 ze zm.), zwana dalej ustawą o drogach, drogami wewnętrznymi są drogi parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. Z ust. 2 art. 8 cyt. ustawy wynika, że budowa przebudowa, remont, utrzymanie ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest ta droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu. Na podstawie przywołanych przepisów można wnioskować, że budowa dróg wewnętrznych należy do zarządcy, albo właściciela terenu, a to oznacza, że może stanowić samodzielny zamiar inwestycyjny, którego realizacja prowadzi do powstania drogi wewnętrznej, dzięki której nieruchomość uzyska dostęp do drogi publicznej. Z art. 2 pkt 14 p.z.p. wynika, że przez dostęp do drogi publicznej uważa się również ustanowienie służebności drogowej Definicję służebności drogowej (drogi koniecznej) zawiera art. 145 § 1 Kodeksu cywilnego. Ustanowienia służebności drogowej może żądać właściciel nieruchomości, która nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich od właścicieli gruntów sąsiednich. W art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu cywilnego chodzi o prawną gwarancje dostępu nieruchomości do drogi publicznej lub należących do niej budynków gospodarskich (por. wyrok SN z 28.04.2000r. II CKN 257/)) LEX nr 52681; orzeczenie SN z 9.12. 2004r., II CK 233/04, Biul. SN 2005, nr 11 str. 47). Ustanowienie służebności drogowej nie oznacza przecież, że droga, po której ma się odbywać przejazd istnieje w terenie, gdyż niejednokrotnie wymaga wykonania. Z art. 2 pkt 14 p.z.p. wynika kilka możliwości realizacji prawnego dostępu do drogi publicznej, a jedną z nich jest w ramach planowanej inwestycji jest zaplanowanie drogi wewnętrznej na nieruchomości, z tym zastrzeżeniem, że wnioskodawca (inwestor) musi posiadać tytuł prawny do tej nieruchomości już na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Powyższe prowadzi do wniosku, że nieruchomość, na której ma być realizowana inwestycja ma mieć prawny dostęp do drogi publicznej w formach określonych przez art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717 zez m.) Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem Spółki z dnia 4 lutego 2010r., z którego wynika, że planowana inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, z wjazdem oraz zjazdem z ul. J. oraz przyłączami. Analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu (zał. nr 2 do decyzji – karta akt admin nr 11) pokazuje, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul J. (droga gminna) i ul. D. (droga powiatowa). Prezydent Miasta w pkt 3f sentencji decyzji w warunkach i wymaganiach kształtowania ładu przestrzennego nakazał inwestorowi w zagospodarowaniu terenu przewidzieć możliwość przedłużenia ul. J. wykluczając w obrębie działki nr 65/2 realizację urządzeń dla funkcjonowania wnioskowanej inwestycji. W świetle przytoczonych przepisów jak i opisanego stanu faktycznego, z którego wynika, że działka nr 65/2 ma wspólną granicę z drogą gminną pn. ul. J. i dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem SKO, że działka nr 65/1 nie posiada dostępu do drogi publicznej. W aktach administracyjnych brak jest wypisu z ewidencji gruntów dla działki stanowiącej ul. J., z którego wynikałby rodzaj użytku. Wprawdzie w kontekście treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji charakter ulicy J. jako drogi publicznej nie jest kwestionowany, ale dla wykazania tej okoliczności zasadnym byłoby uzupełnienie materiału dowodowego o właściwy wypis z ewidencji gruntów dla tej działki. Pogląd SKO o braku dostępu terenu do drogi publicznej w realiach rozpoznawanej sprawy jest naruszeniem przepisu prawa materialnego, a stwierdzenie takiego naruszenia obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Przepisy prawa materialnego narusza również pogląd SKO odnośnie potrzeby zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na konstytucyjną zasadę równego traktowania inwestorów. Stosownie do art. 62 ust. 1 p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Konstrukcja zawieszenia w przypadku, gdy nie dotyczy terenu zamkniętego (art. 60 ust. 2 p.z.p) jest fakultatywna, oznacza to, że organ może, ale nie musi zawiesić postępowania nawet jeżeli podjął zamiar uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tej też przyczyny nie można w ogóle twierdzić, że została naruszona zasada równego traktowania podmiotów, bo wymaga to przeprowadzenia każdorazowo wnikliwej i indywidualnej oceny terenu. Nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego nakazanie organowi pierwszej instancji zawieszenie postępowania. Ustawodawca wprowadził pewien reżim również dla spoczywania postępowania, gdyż jest ono możliwe tylko w sytuacji, gdy w terminie dwóch miesięcy od zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego (art. 62 ust. 1 pkt 1 p.z.p.). W tym przypadku jak i w przypadku nieuchwalenia planu w okresie zawieszenia ustawodawca nałożył na organ wydający decyzje o warunkach zabudowy nakaz podjęcia postępowania z urzędu. Możliwość zawieszenia postępowania przewidziana w art. 62 ust. 1 p.z.p. nie może być interpretowana jako przyznająca organowi całkowitą swobodę w decydowaniu o wstrzymaniu przebiegu postępowania. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zawiesić" winno być interpretowane w ten sposób, że w przypadku, gdy realizacja danej inwestycji będzie zgodna z tworzonym planem, wówczas zawieszenie postępowania nie będzie celowe. Jeżeli natomiast zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, organ powinien postępowanie zawiesić (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.11.2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1137/09 LEX nr 589425). Sąd stwierdza, że z materiału dowodowego nie wynika, aby Rada Miasta [...] podjęła prace w kierunku uchwalenia planu miejscowego, w konsekwencji wskazania SKO nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym. Koniecznym jest wystąpienie do organu pierwszej instancji o wyjaśnienie, czy są prowadzone prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli tak to, na jakim są etapie i jakie są propozycje rozwiązań planistycznych w stosunku do działek nr 65/1 i 65/2 położonych w L. Wyjaśnienie tej kwestii pozwoli na prawidłowe formułowanie wskazań, o ile zaistnieje taka potrzeba, gdyż może się okazać, że zapis zawarty w pkt 3f sentencji decyzji organu pierwszej instancji jest wypadkową regulacji, które mają być zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uzupełnienie materiału w opisanym wyżej zakresie na podstawie art. 136 k.p.a. powinno było dokonać SKO, gdyż nie wymaga to przeprowadzenia postęwpoania wyjaśniającego w znacznej części lub w całości, co stanowi przesłankę zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi o naruszeniu art. 138 § 2 k.p.a., gdyż istotnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji było przedwczesne. Organ odwoławczy prowadzi postępowanie w całokształcie, a nie ogranicza się do kontroli zarzutów odwołania, gdyż takie działanie stoi w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. Rację ma Spółka zarzucając, że zastosowanie kasacji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. jest sytuacją wyjątkową, gdyż zasadą jest merytoryczne orzekanie na podstawi art. 138 § 1 k.p.a. Zauważyć należy, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem prowadzonym na wniosek (art. 60 p.z.p.), a to oznacza, że organ prowadzący postępowanie jest związany granicami żądania zawartego przez wnioskodawcę. Z wyżej opisanej treści wniosku w zakresie dostępu do drogi publicznej oraz określenia wjazdu i zjazdu z ul. J. rozważania SKO o obsłudze komunikacyjnej od strony ul. D. wykraczają poza zakres żądania inwestora, zatem brak było podstaw do wypowiadania się w tym zakresie. Sąd zauważa, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy pochodzi od A Sp. z o.o. w L. i został podpisany przez Prezesa Zarządu T. K. Zgodnie z art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne również jednostki nieposiadające osobowości prawnej (art. 29 k.p.a.). Strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli (art. 30 § 3 k.p.a.). Z przepisu art. 205 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 ze zm.) wynika, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Brak wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie pozwala na weryfikację, czy osoba, która podpisała wniosek mogła działać imieniem Spółki. Zgodnie z art. 60 ust. 4 p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W aktach administracyjnych brak jest stosownego zaświadczenia o przynależności autora analizy i projektu decyzji do samorządu zawodowego. W wykonaniu delegacji zawartej w art. 61 ust.6 p.z.p. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.). W § 1 cyt. rozporządzenia określono zakres przedmiotowy regulacji, z którego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy ma określać wymagania dotyczące linii zabudowy; wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokość elewacji frontowej; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych. Szczegółowe rozwinięcie wymagań nowej zabudowy w stosunku do wymienionych parametrów zawarto odpowiednio w § 4-9 rozporządzenia. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, która zawiera część tekstową i graficzną. W decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010r. określono nieprzekraczalną linię zabudowy poprzez odesłanie do załącznika decyzji, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki i te ustalenia znajdują odzwierciedlenie w analizie urbanistycznej. Natomiast określenie, że budynek będzie miał płaski dach i IV kondygnacje nie wynika z analizy. Brak jest określenia pozostałych parametrów dla nowej zabudowy, w tym również wysokości budynku, gdyż stwierdzenia, że budynek ma mieć IV kondygnacje nie można uznać za określenie wysokości budynku. Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że SKO nie przeprowadziło postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy i nie dokonało wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, czym naruszyło art. 7, art. 77 k.p.a. Analiza terenu winna być oceniona pod względem zgodności i kompletności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Sąd uznał, że opisane naruszenie przepisów postępowania za mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to uzasadnia uchylnie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. SKO przeprowadzi wnikliwe postępowanie wyjaśniające z uwzględnieniem wszystkich uwag i zastrzeżeń opisanych w uzasadnieniu oraz w zakresie kompletności analizy i decyzji organu pierwszej instancji, w tym określenia parametrów planowanej zabudowy wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wystąpi o wypis z ewidencji gruntów dla działki stanowiącej ul. J. oraz ustali, na jakim etapie są prace nad nowym planem zagospodarowania przestrzennego i proponowanych rozwiązań dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, przy czym będzie związany stanowiskiem Sądu tak w aspekcie dostępu do drogi publicznej jak i zawieszenia postępowania. Wypis ten może mieć również znaczenie dla prawidłowego oznaczenia stron postępowania. Wynik ustaleń poczynionych przez SKO będzie miał znaczenie na treść podjętego rozstrzygnięcia. Jeżeli SKO ustali, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. to dodatkowo uzupełni materiał dowodowy o aktualny na dzień złożenia wniosku o wydanie decyzji wypis z Krajowego Rejestru Sądowego (wezwanie wnioskodawcy ma czynić zadość warunkom zawartym w art. 64 § 2 k.p.a.) oraz wystąpi do organu pierwszej instancji o nadesłanie zaświadczenia o przynależności autora analizy urbanistycznej do samorządu zawodowego. Gdy jednak w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego SKO dojdzie do przekonania, że zaistniały przesłanki do podjęcia decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., to obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wskazanym przez Sąd wraz ze wskazaniami organ odwoławczego nałoży na organ pierwszej instancji. Przy ocenie przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. należy mieć na względzie granice jakie wyznacza art. 136 k.p.a. Stosownie do art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Pomimo uwzględnienia skargi Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, gdyż roszczenie o ich zwrot wygasło stosownie do art. 210 p.p.s.a., bo nie zostało zawarte w pisemnej skardze a z powodu nieobecności skarżącego zgłoszone do zamknięcia rozprawy.