II SA/Rz 244/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 680 zł /słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwana dalej "Spółką" jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "Kolegium" z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015 r. K.M. zwrócił się do Burmistrza [...] o wydanie decyzji ośrodowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. Budowa stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr 726/2, 727/4 i 734/21 w miejscowości P. Na wniosek Burmistrza [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dalej RDOŚ, postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] wydał opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, dalej PPIS w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] wskazał, iż taka konieczność nie zachodzi. Mając na uwadze treść ostatniej opinii Burmistrz [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] postanowił nie nakładać na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, a decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia tej oceny. W uzasadnieniu wyjaśnił, że planowana inwestycja należy wprawdzie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże zakres przedsięwzięcia (przewidywaną obsługę ok. 100 pojazdów na dobę), jego lokalizacja i zasięg oddziaływania, zaprojektowane rozwiązania organizacyjne i technologiczne, jak również działania podejmowane w celu minimalizacji skutków jego realizacji prowadzą do wniosku, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji Spółka zarzuciła m.in. uchybienie obowiązkowi określenia w decyzji merytorycznych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i poprzestanie na stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko; naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, dalej "ustawa środowiskowa") poprzez jego całkowite pominięcie i niewydanie decyzji merytorycznej, art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2016 r., poz. 237 ze zm., dalej "k.p.a.") poprzez ich niezastosowanie polegające na wydaniu przez Burmistrza Pilzna postanowienia stwierdzającego brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w niniejszej sprawie pomimo braku opinii wydanej przez RDOŚ; art. 63 ust. 1 powołanej ustawy poprzez jego niezastosowanie polegające na stwierdzeniu braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Opisaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 84 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, przy czym uzyskanie decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 84 ust. 1 ustawy stanowi, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z informacji zawartych w dołączonej do wniosku Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie stacjonarnej stacji paliw płynnych wraz z wykonaniem stacji tankowania gazu płynnego (LPG) i infrastrukturą towarzyszącą oraz dwustanowiskowej samoobsługowej myjni samochodowej bezdotykowej dla pojazdów samochodowych do 3,5 tony. Będzie ono zlokalizowane na działkach o numerach ewidencyjnych: 726/2, 727/4 i 734/21 położonych w miejscowości P. o łącznej powierzchni 1,51 ha, z tym, że realizacja przedsięwzięcia przewidziana jest na wskazanej przez wnioskodawcę wydzielonej części ww. działek. Przedsięwzięcie to zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej "rozporządzenie"). Jednak w ocenie składu orzekającego za prawidłowe należy uznać stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, że realizacja planowanego przedsięwzięcia, jak i późniejsza jego eksploatacja, z uwagi na rodzaj i skalę przedsięwzięcia (przewidywaną obsługę ok. 100 pojazdów na dobę), jego lokalizację i zasięg oddziaływania, zaprojektowane rozwiązania organizacyjne i technologiczne, jak również działania podejmowane w celu minimalizacji skutków jego realizacji, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wynika, to z faktu, że realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia: 1) nie wpłynie znacząco na stan jakości powietrza w rejonie jego lokalizacji z uwagi na przewidziane rozwiązania techniczne, 2) nie spowoduje znaczących negatywnych oddziaływań na środowisko gruntowo - wodne oraz nie będzie stanowiła zagrożenia dla osiągnięcia celów środowiskowych wyznaczonych dla jednolitych części wód, 3) wytworzone w trakcie realizacji i eksploatacji odpady będą segregowane i sukcesywnie przekazywane do odzysku lub unieszkodliwiania, 4) uciążliwości spowodowane emisją hałasu w trakcie realizacji przedsięwzięcia, związane z pracą maszyn i urządzeń budowlanych oraz środków transportu będą miały charakter lokalny, nieciągły i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych, 5) w trakcie funkcjonowania przedsięwzięcia inwestor będzie przestrzegał dopuszczalnych wartości poziomu hałasu na najbliższych terenach chronionych pod względem akustycznym, 6) nie wystąpi oddziaływanie o charakterze transgranicznym. Ponadto z zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, że objęte zaskarżoną decyzją przedsięwzięcie planowane jest do zlokalizowania poza granicami wielkopowierzchniowych form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015 r., poz. 1651) oraz obszarem sieci Natura 2000 znajdującym się w najmniejszej odległości od przedmiotowego przedsięwzięcia jest obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina Wisłoka z Dopływami PL180053 (w odległości ok. 4 km), działki, na których planowana jest budowa przedmiotowej stacji paliw stanowią teren pokryty głównie roślinnością niską (trawami), aktualnie nieużytkowany rolniczo, teren planowanego zamierzenia pozbawiony jest roślinności wysokiej i średniej, a w miejscu lokalizacji przedsięwzięcia nie stwierdzono miejsc występowania dziko występujących roślin, grzybów i zwierząt objętych ochroną gatunkową. W tej sytuacji za prawidłowe należy również uznać stanowisko organu pierwszej instancji, że z uwagi na rodzaj, skalę, usytuowanie przedsięwzięcia (tj. lokalizację terenu pomiędzy obwodnicą miasta P. w ciągu drogi krajowej nr [...], a ul. L.), odległość od powierzchniowych form ochrony przyrody, w tym obszarów Natura 2000, typ generowanych oddziaływań na środowisko przyrodnicze - nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym obszarów Natura 2000 (oceny, o której mowa w art. 6.3 Dyrektywy Siedliskowej). W ocenie organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz określonym w art. 84 i art. 85 powołanej wyżej ustawy. Zarówno treść zaskarżonej decyzji, w tym także jej uzasadnienie jak i "Charakterystyka przedsięwzięcia" stanowiąca załącznik do decyzji zawierają dokładnie sprecyzowane uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 powołanej ustawy. Wbrew twierdzeniu odwołującej się strony, opinia RDOŚ zawarta w piśmie z dnia 5 czerwca 2015 r. o jakiej mowa w art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej nie ma charakteru rozstrzygnięcia organu współdziałającego, które wymaga wydania postanowienia podlegającego następnie na zasadzie art. 106 § 5 k.p.a. zaskarżeniu z drodze zażalenia. O ile organ jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, to tymi opiniami nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w ort. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. W rozpoznawanej sprawie Burmistrz [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] przychylił się do stanowiska zajętego przez RDOŚ i postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia podając w uzasadnieniu postanowienia szczegółową argumentację zawierającą motywy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Działanie to uznać należy za prawidłowe bowiem opinia RDOŚ jest szczegółowa, wnikliwa i przekonująca i odwołuje się do okoliczności zaistniałych w przedmiotowej sprawie. Natomiast opinia PPIS zawiera jedynie rutynowe uzasadnienie, z którego nie wynika, jakie konkretnie okoliczności w tej sprawie przemawiają za sporządzeniem oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W skardze na opisaną wyżej decyzję Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 71 ustawy środowiskowej poprzez jego niezastosowanie polegające na braku określenia w decyzji jakichkolwiek merytorycznych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i poprzestanie na stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co zostało już dokonane przez Burmistrza [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r.); - art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej poprzez jego całkowite pominięcie i brak wydania decyzji merytorycznej; - art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 123 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na wydaniu przez Burmistrza [...] postanowienia stwierdzającego brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w niniejszej sprawie (postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r.) pomimo braku opinii wydanej przez RDOŚ; - art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez jego niezastosowanie polegające na stwierdzeniu braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w odwołaniu, iż stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z oczywistych względów nie jest materią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Decyzja taka powinna zawierać środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Nie można bowiem uznać, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia może odbywać się bez jakichkolwiek warunków w zakresie szeroko pojętej ochrony środowiska, narusza to bowiem art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, bowiem okazała się w przeważającej części uzasadniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu była w niniejszej sprawie decyzja administracyjna wydana na podstawie m.in. przepisów art. 84 i 85 ustawy środowiskowej. Poza sporem pozostaje wyjaśniona należycie kwestia, że planowana inwestycja w postaci stacji paliw wraz z infrastrukturą towarzyszącą, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej może przekładać się na obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Należy przypomnieć, iż w myśl art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast według art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów K.p.a, powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uwarunkowania, do których wprost odsyła art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy środowiskowej, to m.in. rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, emisja i występowanie innych uciążliwości, ryzyko wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Ponadto, w decyzji o jakiej mowa w art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, należy bezwzględnie ustalić rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy, a w konsekwencji m.in. rodzaj i skalę oddziaływań wynikających ze skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi znajdującymi się na tym obszarze. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym słusznie podkreśla się, że określony w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej wymóg zawarcia w uzasadnieniu takiej decyzji informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, wprost wskazuje na zobowiązanie organów do szczegółowego wykazania, jakimi przesłankami kierowały się odstępując od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, aby umożliwić rzeczywistą kontrolę takiego rozstrzygnięcia. Wobec tego brak pełnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji środowiskowej powodów odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w kontekście kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 ustawy, czy też wyjaśnienie ich w sposób zdawkowy, ogólnikowy i nie odnoszący się do istoty realizowanego przedsięwzięcia, oznacza, że taka decyzja środowiskowa narusza w stopniu istotnym art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz art. 107 § 2 k.p.a. (tak trafnie WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 15 lipca 2016 r. sygn. II SA/Bd 429/16, CBOSA). Dodać do tego należy, iż obowiązkiem Organów jest zweryfikowanie za pomocą dostępnych środków dowodowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia przedstawionych przez inwestora (m.in. w treści przedłożonej karty informacyjnej) i odniesienie ich do art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, pod kątem potrzeby przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko. Innymi słowy, konieczna jest własna i obiektywna ocena organu względem każdego z ustawowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia takiego postępowania a w rezultacie wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, będzie wówczas legalne gdy zostanie ponad wszelką wątpliwość wykazane przez Organ, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. WSA zobligowany był podzielić stanowisko skarżącej Spółki, co do tego, że SKO nie rozpoznało w pełni zarzutu odwołania, w którym podniesiono naruszenie przez Organ pierwszej instancji art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Zarzut ten mógł mieć wpływ na wynik postępowania odwoławczego, bowiem decyzja Burmistrza wbrew treści art. 85 ust. 2 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, d, e ustawy środowiskowej, nie uwzględnia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy uwarunkowań w postaci: 1) skali przedsięwzięcia opierającej się na zweryfikowanej przez organy ilości obsługiwanych w okresie dobowym pojazdów – art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej, 2) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie - art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej, 3) emisji i występowania innych uciążliwości w zakresie wytwarzania hałasu na najbliższe tereny podlegające ochronie - art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy środowiskowej. 4) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii - art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy środowiskowej. Zgodzić się należało z twierdzeniem skargi o braku przedstawienia w obu rozstrzygnięciach sprawdzalnej metody, za pomocą której liczbę ok. 100 pojazdów samochodowych, przyjęto jako przybliżoną ilość pojazdów obsługiwanych w okresie dobowym w ramach działalności stacji. Ustalenie metody szacowania ilości obsługiwanych pojazdów (np. poprzez podanie szacunkowej liczby pojazdów obsługiwanych na podobnych stacjach paliw działających przy drodze krajowej [...]) umożliwiałoby zweryfikowanie tak istotnego uwarunkowania przedsięwzięcia dla przeprowadzenia wszechstronnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko (np. emisja hałasu, zanieczyszczenie powietrza, gleby, wody). Dlatego z tej przyczyny uznać należało naruszenie art. 7, 77 i 80 K.p.a. w zakresie ustalania skali przedsięwzięcia i wynikającego z tej skali oddziaływania na środowisko – art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej. Sąd po dokładnym przeanalizowaniu treści decyzji Organu pierwszej instancji nie doszukał się w niej także uwarunkowań przedstawiających skumulowane oddziaływanie planowanej inwestycji z innymi znajdującymi się na obszarze przedsięwzięciami – art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej. Otóż zupełnym milczeniem pominięto możliwość kumulowania się negatywnych oddziaływań na środowisko stacji benzynowej, dróg publicznych, a także tartaku i stolarni. Ponadto, pomimo wyraźnie postawionego zarzutu odwołania, SKO nie rozważyło prawidłowości ustaleń Organu w zakresie odległości terenów mieszkaniowych od terenu planowanej inwestycji. W decyzjach Organów za prawidłowe ustalenie przyjęto odległość terenu przedsięwzięcia na 120m od znajdujących się na wschodzie i na południowym wschodzie terenów mieszkaniowo – usługowych. Według Burmistrza jest to najbliższy teren chroniony pod względem akustycznym. Tymczasem z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika jednoznacznie, że w odległości 120m na północny – zachód od planowanego przedsięwzięcia, po przeciwnej stronie drogi krajowej nr 4, znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej domów jednorodzinnych. Autor karty informacyjnej ustalił także, że na południe od planowanego przedsięwzięcia w odległości od 100 do 110 m znajduje się zabudowa domków jednorodzinnych, oddzielona od planowanej inwestycji drogą - ul. L. - oraz zakładem drzewnym (tartakiem i stolarnią). Oznacza to istotną i nie wyjaśnioną rozbieżność pomiędzy treścią karty informacyjnej oraz ustaleniami Organów na temat oddziaływania akustycznego planowanej inwestycji, w tym również oddziaływania skumulowanego, na tereny budownictwa jednorodzinnego podlegające ochronie przed nadmiernym hałasem. Nie rozważono żadnym zdaniem skumulowanego oddziaływania inwestycji, dróg publicznych (drogi krajowej [...], ul. L.) oraz zakładu drzewnego na znajdujące się w kierunku południowym w odległości od 100 do 110 m od planowanego przedsięwzięcia tereny zabudowy jednorodzinnej (dla terenów zabudowy jednorodzinnej dopuszczalne poziomy hałasu zostały ustalone przez pracodawcę na poziomie 50 i 40 db). Uwarunkowania akustyczne oddziaływania inwestycji winny zostać w kontrolowanej sprawie szczególnie dokładnie przeanalizowane przez Organy, albowiem autor karty informacyjnej na podstawie map akustycznych stwierdza jednoznacznie, iż planowane przedsięwzięcie znajduje się w zasięgu znacznych oddziaływań akustycznych ze strony ruchu komunikacyjnego, gdzie występują przekroczenia w stosunku do norm regulowanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112.). Nie budzi też wątpliwości Sądu, że w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji nie zamieszczono obligatoryjnej w świetle art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy środowiskowej wypowiedzi o tym czy eksploatacja przedsięwzięcia obarczona jest ryzykiem wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji oraz stosowanych technologii. Zawarty w decyzji organu pierwszej instancji opis przedsięwzięcia poprzez scharakteryzowanie używanych i stosowanych technologii, bez jednoznacznej oceny czy jednym z uwarunkowań realizacji i funkcjonowania przedmiotowej stacji paliw, jest ryzyko poważnej awarii czyli awarii zdefiniowanej w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.), jest w świetle przytoczonych regulacji niewystarczający. Nieuwzględnienie w decyzji organu pierwszej instancji wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, d i e ustawy środowiskowej obligatoryjnych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, spowodowało także niewykonanie przez Organy obowiązku uwzględnienia w decyzji rodzajów i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do tych uwarunkowań, co spowodowało naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej. Przyznać wypada też rację stronie skarżącej o nie odniesieniu się SKO do zarzutów odwołania sformułowanych pod kątem sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (MPZP) w zakresie planowanego połączenia komunikacyjnego inwestycji oraz odprowadzania wód opadowych. Konieczność rozważenia zasadności tych zarzutów wynikała dla Organu odwoławczego nie tylko z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ale również z faktu naruszenia przez Organ pierwszej instancji art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, który obligował do zbadania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego MPZP. Uzasadnienie decyzji Burmistrza zupełnie pomija ten obowiązek, bowiem nie stwierdza czy projektowana stacja paliw jest zgodna z treścią obowiązującego dla tego terenu Planu. W tych okolicznościach należało uznać częściową zasadność skargi Spółki, bowiem zarówno Organ pierwszej instancji jak i Organ odwoławczy nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Tym samym nie wykazano w sposób prawem wymagany braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i w konsekwencji decyzyjnego ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji stacji paliw wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd wyjaśnia, że to iż opinia RDOŚ nie została nazwana przez ten organ postanowieniem, nie przesądza o wadliwości wydanych w sprawie decyzji. Treść powyższej opinii wyraża stanowisko właściwego organu w sprawie administracyjnej wymagającej współdziałania, zawiera też wymagane prawem elementy tego typu aktu administracyjnego, a przez to nie można przyjąć, że opinia w ogóle nie została wyrażona. Na marginesie dodać natomiast należy, że postanowienia organów opiniujących wydawane na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, co prawda nie podlegają prawu zaskarżenia w drodze zażalenia, natomiast ich kontrola powinna być przeprowadzona przez organ rozpoznający odwołanie od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2016 r., sygn. II OSK 2507/14, CBOSA). Oczywiście niezasadnym jest zarzut podnoszący naruszenie art. 71 ustawy środowiskowej. Otóż w myśl art. 84 ust. 1 tej ustawy, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ustawodawca dopuszcza więc sytuację gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, tych uwarunkowań nie określa, co jest uzależnione od tego czy było prowadzone postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Reasumując, o uchyleniu decyzji Organów obu instancji zadecydowały istotne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 7, 77, 80, art. 107 § 2 K.p.a., oraz art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, d, e, w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, a także przepisy prawa materialnego w postaci art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. W tej sytuacji konieczne były ich wyeliminowanie na podstawie art. 134 § 1, 135 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Ponownie prowadząc postępowanie należało będzie zastosować się do dokonanej w niniejszym orzeczeniu oceny prawnej, poprzez łączne rozważenie wszystkich uwarunkowań o jakich mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, w tym zweryfikowanie podanej przez wnioskodawcę ilości pojazdów obsługiwanych w okresie dobowym przez projektowaną stację paliw wraz z myjnią bezdotykową, a co za tym idzie podanych w karcie informacyjnej obciążeń środowiska. W zależności od wyników oceny tych uwarunkowań, należało będzie ponownie ustalić czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.