II SA/Rz 260/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą M. W. [....] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą M. W. [...] w [...] kwotę 797 zł /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zarządza na rzecz strony skarżącej M. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą M. W. [...] w [...] w [....] zwrot kwoty 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. Przedmiotem skargi M. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą M.W. "L." jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] listopada 2018 r., o sygn. akt [...], wydana w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnego transportu drogowego. Organ wydając zaskarżoną decyzję ustalił następujące okoliczności faktyczne i prawne; decyzją wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa z dnia [...] czerwca 2018 r., cofnięto w/w Przewoźnikowi zezwolenie o nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej R. Decyzję o cofnięciu zezwolenia Organ pierwszej instancji uzasadnił wynikami ponownej kontroli przeprowadzonej w celu sprawdzenia realizacji przez kontrolowanego zaleceń ujętych w wystąpieniu pokontrolnym z dnia 16 stycznia 2018 r. Kontrola z dnia 14 marca 2018 r. wykazała ponowne naruszenie warunków wykonywania przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym, tym razem poprzez brak realizacji w dniu 14 marca 2018 r. kursu o godzinie 17.00 w relacji R. z przystanku W. dworzec PKP – W. (odjazd z R. o godzinie 17.00 nie odbył się). Kontrola polegała na obserwacji przystanku od godziny 16:45 do godziny 17:30. Ponadto kontrolujący nie stwierdzili przyjazdu pojazdu przewoźnika na wymieniony przystanek o godzinie 17:12 – kurs z W. do R. (planowany wyjazd z W. o godzinie 20.00). Na tej podstawie cofnięto Przewoźnikowi wymienione wyżej zezwolenie oraz nałożono karę pieniężną. Od decyzji Marszałka Województwa strona skarżąca wniosła odwołanie podnosząc w jego treści wadliwość ustaleń organu pierwszej instancji, w tym pominięcie przedstawionych w ramach wyjaśnień : dowodu zakupu biletów internetowych, raportów fiskalnych, danych z księgowości oraz listy pasażerów z danymi. Według strony, organ pierwszej instancji miał możliwość sprawdzenia czy osoby podane na listach jechały spornymi kursami. Ponadto w odniesieniu do poprzedniej kontroli z miesiąca listopada 2017 r., wyjaśniono, że przystanki w N. oraz w K. relacji z W. są oznaczone dwoma gwiazdkami w legendzie rozkładu jazdy, co oznacza że są przystankami na żądanie tylko dla pasażerów wysiadających z obowiązkową rezerwacją miejsc. Organ odwoławczy po rozpoznaniu opisanego odwołania zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Marszałka Województwa o cofnięciu zezwolenia. W treści uzasadnienia decyzji przytoczono przepisy materialno - prawne dotyczące wydawania i cofania zezwoleń w transporcie drogowym. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania stwierdzono, że Strona przedłożyła dwukrotnie do organu posiadane dowody na potwierdzenie faktu wykonania spornych kursów. Jednakże ocena tych dowodów dokonana przez Organ pierwszej instancji jako niewiarygodnych została podtrzymana przez skład orzekający SKO. Odwołująca się, przy piśmie z dnia 17 marca 2018 r. przedstawiła dowody na realizowane przewozy w dniu 21 marca 2018 r., nie zaś z 14 marca 2018 r. kiedy dokonana została kontrola. Natomiast dowody przedłożone przez stronę przy piśmie z dnia 30 marca 2018 r. są według SKO nieczytelne. Równie nieczytelne są wydruki sprzedaży internetowej biletów, a na skutek ewentualnej rezygnacji z podróży przez pasażera mogły one być całkowicie nieaktualne. Dlatego cofnięcie zezwolenia było słuszne i uzasadnione w świetle okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium, decyzja o cofnięciu zezwolenia ma charakter związany, przez co organ pierwszej instancji zobowiązany był wydać decyzję o opisanych skutkach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną wyżej decyzję Kolegium wniósł Przewoźnik, reprezentowany przez adwokata M. M. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 7, art. 18b, art. 20 ust. 1a art. 24, art. 73, art. 90 u.t.d., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie przeprowadzenia w sposób wyczerpujący koniecznych dowodów, a także zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz pominięcie przez organ II instancji twierdzeń Skarżącej o konieczności przeprowadzenia dowodów a także jednostronną, wybiórczą, naruszającą zasady prawidłowego rozumowania, nieuwzględniającą całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która miała wpływ na cofnięcie przewoźnikowi zezwolenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pozwalała na takie rozstrzygnięcie, a to: – SKO w sposób nieprecyzyjny, lakoniczny wskazało jedynie część okoliczności, jakie legły u podstaw zaskarżonej decyzji organu I instancji, nie poddając żadnej kontroli zaskarżonego w odwołaniu orzeczenia, – Kolegium całkowicie pominęło pierwszą kontrolę przedsiębiorcy z dnia 13 listopada 2017 r. i nie poddało żadnej weryfikacji zasadność jej wniosków, a powyższe miało kluczowe znaczenie dla oceny zasadności zastosowania art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d., – organ II Instancji pominął jedne z najistotniejszych okoliczności w niniejszej sprawie, podnoszone przez Skarżącą w odwołaniu, a mianowicie, że przystanki w miejscowości N. oraz K., których dotyczyła w/w kontrola są oznaczone dwiema gwiazdkami, co zgodnie z rozkładem jazdy oznacza przystanek na żądanie tylko dla pasażerów wysiadających z obowiązkową rezerwacją miejsc, – SKO całkowicie pominęło fakt, że rozkład jazdy, Skarżącej przewidujący tzw. przystanki na żądanie oznaczone dwiema gwiazdkami (takie oznaczenie miały przystanki w N. i K.), został wcześniej zatwierdzony przez Marszałka Województwa - podważanie obecnie prawidłowości tego dokumentu jest więc naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej, – Kolegium pominęło zarzut Skarżącej, dotyczący nieprzesłuchania pasażerów w charakterze świadków w zakresie kursów z dnia 14 marca 2018 r. (organ dysponował nr telefonów do w/w osób), podczas gdy organ administracji z urzędu powinien przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego w sprawie - nie może budzić najmniejszych wątpliwości fakt, że przesłuchanie ewentualnych pasażerów miało istotne znaczenie, bowiem potwierdzałoby, że kurs w rzeczywistości się odbył kiedy jeszcze pamięć osób korzystających z usług przedsiębiorcy była możliwa do odtworzenia, – Organ pominął fakt, że Skarżąca omyłkowo w piśmie przewodnim z dnia 17 maja 2018 r., błędnie mogła wskazać datę 21 marca 2018 r., jednak organ I instancji nie zwrócił się do niej z prośbą o wyjaśnienie rozbieżności lub przedstawienie prawidłowej listy wraz z biletami internetowymi, – całkowicie niezrozumiałe jest powielenie przez organ II instancji argumentu organu I instancji o nieczytelności dowodów załączonych do pisma Skarżącej z dnia 30 marca 2018 r. - organy całkowicie pominęły fakt podania numerów telefonów i nazwisk pasażerów, listy dokładnie wskazują kursy i przystanki, jakich dotyczą, zawierają godziny i symbole "dokąd", – SKO pominęło, że przystanek na dworcu PKP "W." jest przystankiem, na który przyjeżdża i z którego odjeżdża bardzo duża ilość autobusów - z bardzo dużą dozą prawdopodobieństwa można stwierdzić, że kontrolujący mogli nie zauważyć pojazdu przewoźnika; zastanawiającym jest fakt, że podczas poprzedniej kontroli z dnia 13 listopada 2017 r. został wykonany telefon do firmy Skarżącej, natomiast w dniu 14 marca 2018 r. takiego telefonu nie wykonano, nie zażądano danych kierowców w celu ich przesłuchania - nie uczyniono nic aby wyjaśnić w/w kwestię, – organ pomija treść odwołania, w którym wskazano, że na prośbę inspektorów przedłożone zostały raporty z kas fiskalnych i dane z księgowości o sprzedaży biletów internetowych - jednak tych dokumentów nie ma załączonych do protokołów z kontroli zalegających w aktach sprawy; zgodnie z art. 73 u.t.d. w trakcie kontroli zabezpiecza się zgromadzone dowody - poprzez wykonanie ich fotokopii i potwierdzenie za zgodność z oryginałem; 2) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne wskazanie treści decyzji organu I instancji, nie odniesienie się do okoliczności wskazanych w odwołaniu, brak wskazania faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, co w sposób znaczny utrudnia prawidłowe sformułowanie przedmiotowej skargi; 3) błędną wykładnię art. 4 pkt 7 w zw. z art. 18b ust. 1 pkt 3 u.d.t., zgodnie z którym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie Prawo przewozowe, a wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy - poprzez zbyt ścisłą interpretację w/w przesłanek, która wyklucza powszechnie stosowaną przez przewoźników możliwość zastrzeżenia w rozkładzie, że część przystanków jest wyłącznie na żądanie pasażerów z obowiązkową rezerwacją, przy całkowitym pominięciu faktu, że takie rozkłady były zatwierdzane przez Marszałka Województwa wobec Skarżącej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, a także o dopuszczenie dowodów z rozkładu jazdy zatwierdzonego przez Marszałka Województwa , a dotyczącego zezwolenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz załączonych do skargi list pasażerów wraz z wydrukami biletów internetowych, na okoliczność ich treści, z uwagi na konieczność wyjaśnienia istotnych w sprawie wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając ten wniosek wskazał, że przedłożone przez Skarżącą dowody były już przedmiotem oceny na etapie postępowania przed organem I instancji i nie wskazują, aby sporny kurs w dniu 14 marca 2018 r. o godz. 17:00 w relacji R.-W. został wykonany, ani też nie obalają faktów potwierdzonych w kontroli. Organ podniósł, że bilety zakupione przez Internet mogą zostać zwrócone przy ewentualnej rezygnacji z kursu. Natomiast dowody na odjazdy innych kursów w tym dniu nie mają znaczenia dla sprawy. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako zasadna, została przez Sąd uwzględniona. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznanej skargi jest decyzja o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej R. – . – W.. Zezwolenie to zostało według Organów wydane przez Marszałka Województwa w dniu [...] stycznia 2015 r., o nr [...]. Organy zastosowały w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego w postaci art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 24 ust. 4 pkt 2 oraz art. 90 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.; zwana dalej u.t.d.). Na mocy powołanych regulacji, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy. Jest ono wydawane w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa. Natomiast w myśl art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia, stwierdzającej niespełnienie przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów, organ ten cofa licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, lub zezwolenie, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 15 i art. 24 ust. 4-6 w/w ustawy (zob. art. 90 pkt 4 u.t.d.). NSA w jednym ze swych wyroków dokonując literalnej wykładni art. 90 u.t.d., stwierdził, że z użycia przez ustawodawcę kategorycznego sformułowania "organ wzywa" wynika, że dokonanie wezwania i udzielenie terminu na usunięcie uchybień jest obowiązkiem organu przed cofnięciem zezwolenia, a nie tylko możliwym do wyboru sposobem działania. Tak więc prawidłowe zastosowanie art. 24 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 90 tej ustawy wymaga, aby organ po upływie udzielonego terminu sprawdził czy uchybienia zostały usunięte i dopiero w sytuacji kiedy ponowna kontrola wykaże, że przedsiębiorca nadal narusza warunki zezwolenia, organ je cofnie (zob. wyrok NSA z dnia 2 września 2008 r., sygn. II GSK 312/08, LEX). W ten sposób ustawodawca wprowadził bezwzględny obowiązek wezwania przedsiębiorcy do usunięcia stwierdzonych uchybień i wyznaczenia mu w tym celu określonego terminu. Wezwanie, o jakim mowa jest obligatoryjnym etapem postępowania, poprzedzającym cofnięcie zezwolenia mającym na celu zdyscyplinowanie przedsiębiorcy do przestrzegania norm prawnych oraz warunków prowadzenia działalności transportowej (tak NSA w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II GSK 1970/17, LEX). Organ pierwszej instancji jako jedną z przyczyn cofnięcia zezwolenia podał w treści uzasadnienia skontrolowanej przez Sąd decyzji dopuszczenie się naruszenia warunków udzielonego zezwolenia, poprzez nierealizowanie przez przewoźnika w dniu 13 listopada 2017 r. kursu z przystanku w N. pn. N. – N. Centrum – Przystanek Dworcowy nr 03". Pojazd przewoźnika miał się pojawić na tym przystanku o godzinie 16:16 (kurs relacji W. – R., odjazd z W.), oraz kursu z przystanku pn. "K. – [...], C.M.P.A. W. Dworzec PKP", pojazd przewoźnika miał się pojawić na tym przystanku o godzinie 17:34 (kurs w relacji R. – W., odjazd z R. o godzinie 17:00). Kontrolujący w celu sprawdzenia dostosowania się do treści zaleceń pokontrolnych przeprowadzili w dniu 14 marca 2018 r., ponowną kontrolę realizacji warunków zezwolenia, stwierdzając że pojazd przewoźnika nie pojawił się na przystanku początkowym W. Dworzec PKP, pomimo że kurs miał rozpocząć się w kierunku W. o godzinie 17:00. Ponadto nie stwierdzono realizacji kursu na w/w przystanek z W. do R., planowany przyjazd do R. o godzinie 17:12. Obserwacja przystanku w dniu 14 marca 2018 r., rozpoczęła się o godzinie 16:45, a zakończyła o godzinie 17:30. Brak realizacji w dniu kontroli w/w kursów miał stanowić o ponownym niedochowaniu przez stronę warunków zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. WSA kontrolując decyzję o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego, obowiązany jest przeanalizować prawidłowość działań Organów przeprowadzonych w odniesieniu do wszystkich stwierdzonych w toku postępowania uchybień warunków udzielonego zezwolenia na wykonywanie działalności transportowej. Jest to konsekwencją omówionego wyżej przepisu art. 90 u.t.d., który pozwala na pozbawienie przewoźnika uprawnień do wykonywania przewozów, jeżeli ten nie wykonuje zaleceń pokontrolnych będących rezultatem ustalonych i właściwie udokumentowanych przez organ nieprawidłowości. Cofnięcie zezwolenia jest w świetle tej regulacji niedopuszczalne jeżeli przewoźnik nie dopuścił się zarzucanych mu uchybień, które stanowiły podstawę przeprowadzenia kontroli następczej, zmierzającej do zbadania czy przedsiębiorca zastosował się do zaleceń pokontrolnych. Zatem należało w niniejszej sprawie zbadać w pierwszej kolejności to czy doszło do zarzucanych Skarżącej uchybień w zakresie nie realizowania zapisów zatwierdzonego rozkładu jazdy w dniu 13 listopada 2017 r. Pomimo, że przyczyną kontroli przeprowadzonej w dniu 14 marca 2018 r., był zamiar zbadania przez Organ realizacji zaleceń pokontrolnych wyrażonych w wystąpieniu pokontrolnym z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...], to Sąd nie doszukał się w przekazanych wraz z odpowiedzią na skargę aktach administracyjnych jakichkolwiek dowodów potwierdzających zdarzenia opisane w treści uzasadnienia pierwszoinstancyjnej decyzji Marszałka Województwa polegające na naruszeniu warunków udzielonego zezwolenia w dniu 13 listopada 2017 r. W aktach brakuje tak istotnych dla sprawy dokumentów jak protokół kontroli, wystąpienie pokontrolne czy odpowiedzi na to wystąpienie przewoźnika, wiążących się bezpośrednio z uchybieniami stwierdzonymi w/w dniu. Oprócz tych dowodów, Organ nie załączył do akt sprawy zezwolenia Marszałka Województwa z [...] stycznia 2015 r., nr [...], i co bardzo istotne, także rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do tego zezwolenia. Rozkład o jakim mowa winien stanowić część materiału dowodowego, skoro to nieprzestrzegania jego postanowień miała dopuścić się strona skarżąca. Nie można skutecznie zarzucać przewoźnikowi dokonania naruszeń warunków udzielonego zezwolenia bez dokładnej analizy aktów dla tej kwestii fundamentalnych, w tym w szczególności tego czy przystanki w N. i w K. są, jak podkreślała Strona w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, przystankami na żądanie pasażera. Wobec tak istotnych braków dowodowych, wymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części przez Sąd, wydane w niniejszej sprawie decyzje obarczone są poważną wadliwością polegającą na nieustaleniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności – art. 7, 77 i 80 K.p.a. - w sposób który mógł mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy cofnięcia zezwolenia. W zakresie badania zasadności skargi należało też dostrzec, że SKO rozpoznając zarzuty wniesionego przez przewoźnika odwołania w ogóle nie odniosło się w uzasadnieniu swej decyzji do podniesionych w odwołaniu twierdzeń, a dotyczących zdarzeń kluczowych dla zastosowania przepisów o cofnięciu zezwolenia, mających miejsce dnia 13 listopada 2017 r. Odwołująca wyraźnie zarzuciła Marszałkowi nieuwzględnienie tego, że przystanki w miejscowości N. oraz K. są przystankami na żądanie, a pomimo tego Kolegium tą istotną dla sprawy kwestią w ogóle się nie zajęło, choćby poprzez uzupełnienie materiału dowodowego o wydane zezwolenie i zatwierdzony przez organ rozkład jazdy. Zatem SKO w sposób oczywisty dopuściło się naruszenia art. 127 § 1 K.p.a. w zw. z art. 15 tego Kodeksu nie rozpoznając w całości sprawy cofnięcia zezwolenia. Jest charakterystyczne, że te okoliczności zostały również pominięte przez Marszałka Województwa, w treści odpowiedzi na wniesione odwołanie. Natomiast w uzasadnieniu swej decyzji, Organ stwierdza jedynie że niezatrzymanie się na w/w przystankach stanowiło naruszenie warunków zezwolenia, nie dokonując jednocześnie koniecznej w tej sytuacji konfrontacji z opisem rozkładu jazdy, który winien załączyć do akt administracyjnych sprawy. Nie można było tej kwestii pominąć, już choćby z powodu wyjaśnień pracownika strony, o których wspomina Marszałek w uzasadnieniu swego aktu. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów, stwierdzających uchybienia w zakresie stosowania przepisów art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 90 u.t.d., należało uznać ich częściową zasadność. Wypadało przyznać rację stronie skarżącej, która zasadnie zarzuca Organom nieprawidłowe uznanie za niewiarygodne dowodów załączonych do odpowiedzi Przewoźnika na wystąpienie pokontrolne w postaci kserokopii listy pasażerów, którzy mieli według przewoźnika dokonać zakupu biletów na sporny kurs na dzień 14 marca 2018 r. Wspomnieć w tym miejscu należy, iż według art. 78 § K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), tylko wywczas gdy nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, bądź gdy żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (art. 78 § 2 K.p.a.). Załączona do pisma przewoźnika o dacie wpływu do Urzędu Marszałkowskiego w dniu 30 marca 2018 r., lista pasażerów nie jest zupełnie nieczytelna jak twierdzi w swej decyzji SKO. Niewątpliwie zawiera oprócz nazwisk pasażerów numery telefonów tych osób, co pozwalało Organom na zweryfikowanie twierdzeń strony o tym, że nie zostały naruszone warunki zezwolenia poprzez niezrealizowanie postanowień zatwierdzonego rozkładu jazdy w zakresie przystanku w Rzeszowie. Dane o jakich pisze w swej decyzji Marszałek w postaci określenia miejsca rozpoczęcia kursu czy szczegółowych danych dotyczących realizacji kursu z dnia 14 marca 2018 r., można było uzyskać poprzez zapoznanie się z wiedzą choćby losowo wybranych pasażerów wymienionych na załączonej przez niego liście. Wystarczające do przeprowadzenia dowodu były w tych okolicznościach informacje podane przez stronę wnoszącą skargę w postaci nazwisk pasażera oraz tego, że uczestniczył on w realizacji kursów z dnia 14 marca 2018 r. Z tej przyczyny powody odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków nie są zasadne i naruszają art. 78 § 1 i 2 K.p.a., co powoduje że działania wyjaśniające Marszałka oraz SKO nie wypełniają dyrektywy obligującej organ administracji do dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych – art. 7 i 77 K.p.a. Doszło w niniejszej sprawie do nieprawidłowego dla wyniki sprawy zastosowania przepisów K.p.a. o postępowaniu wyjaśniającym. Skoro akta sprawy nie potwierdzają naruszenia przez przewoźnika postanowień zezwolenia w dniu 13 listopada 2017 r., jak również nie zweryfikowano twierdzeń strony o zrealizowaniu kursów mających się odbyć w dniu 14 marca 2018 r., to nie można twierdzić, że ustalono stan faktyczny sprawy w sposób umożliwiający zastosowanie przepisów prawa materialnego przewidujących cofnięcie zezwolenia. Wyrażone w skardze wnioski o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego z określonych dowodów, nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione na zasadzie art. 106 § 3 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przedstawione dowody w postaci list pasażerów wg. miast wsiadania, nie miały znaczenia dla sprawy bowiem nie obejmowały one zakwestionowanego przez Organ zdarzenia w postaci nierealizowania kursu z przystanku w dniu 14 marca 2018 r. Nie wskazują one na R., jako to miasto, w którym pasażer miał wsiąść do pojazdu przewoźnika lub z niego wysiąść. Dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie miał znaczenia także załączony do skargi rozkład jazdy, bowiem nie jest to rozkład jazdy który stanowił załącznik do cofniętego przez Organy zezwolenia. Skarżąca strona przedłożyła Sądowi wyłącznie rozkład jazdy zatwierdzony wraz z zezwoleniem z dnia [...] grudnia 2013 r., o nr [...]. Rozpoznana przez WSA skarga dotyczyła sprawy zezwolenia z dnia[...]stycznia 2015 r., o nr [...]. Sąd nie może wykluczyć, że rozkłady jazdy do wydanych na rzecz skarżącej zezwoleń istotnie się między sobą różniły. Natomiast wezwanie skierowane do pełnomocnika strony przez Sąd z dnia 25 maja 2019 r. o nadesłanie właściwego rozkładu, niestety nie zostało wykonane. Zgłoszony przez pełnomocnika strony wniosek o odroczenie rozprawy w celu dostarczenia tego dowodu, nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony, bowiem nie mieścił się w podstawach odroczenia posiedzenia wyrażonych w art. 99, 108, 109 P.p.s.a. i przyczyniłby się do przedłużenia postępowania sądowego. Wyłożone powody stanowiły o konieczności uwzględnienia rozpoznanej skargi, bowiem istotne braki w postępowaniu wyjaśniającym, jak również naruszenia zasady dwuinstancyjności postepowania administracyjnego, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. Ponownie prowadząc postępowanie Organy uzupełnią materiał dowodowy o dostrzeżone przez Sąd braki, przede wszystkim w postaci dowodów dotyczących zdarzeń mających miejsce dnia 13 listopada 2017 r. oraz zweryfikowania twierdzeń przewoźnika o konieczności zatrzymywania się na przystankach w N. – N. Centrum – P.nr 03 oraz K. – W. Dworzec PKP, tylko na żądanie pasażerów. Dla cofnięcia zezwolenia konieczne będzie także przeprowadzenie dowodów z zeznań pasażerów, którzy mogli być świadkami kursu mającego odbyć się w dniu 14 marca 2018 r. W tych okolicznościach WSA zobowiązany był do uwzględnienia zasadnej skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Orzeczenie o koszach postępowania zapadło zaś na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. Natomiast orzeczenie o zwrocie nadpłaconego wpisu sądowego należało wydać po zastosowaniu art. 225 P.p.s.a.