II SA/Rz 271/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2011 r. sprawy ze skargi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] Inspektorat [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu trwałego zarządu nieruchomością I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi jest decyzja W. P. z dnia [...] maja 2010r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty D. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], orzekającą o aktualizacji opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomością. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie przedstawiał się następująco. Starosta D., działając na podstawie art. 83 ust. 1 i 2 pkt 3 i art. 87 w związku z art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004r., Nr 261 poz. 2603 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą oraz art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. orzekł: - w pkt 1 o aktualizacji opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości gruntowej położonej w obrębie [...] miasta D., stanowiącej działkę nr 56/1 o powierzchni 553 m², sprawowanego przez Okręgową Dyrekcję Gospodarki Wodnej w K., Nadzoru Wodnego w D. i ustalił nową wysokość opłaty rocznej na 451, 86 zł, tj. 1% ceny nieruchomości wynoszącej 45. 186, 00 zł; - w pkt 2 ustalił, że nowa wysokość opłaty rocznej w wysokości określonej w punkcie 1 obowiązuje od dnia 1 stycznia 2010 r; - w pkt 3 wskazał, że opłatę roczną należy uiszczać w terminie do 31 marca każdego roku na wskazany rachunek Starostwa Powiatowego w D. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji naprowadził, że wskazana wyżej działka stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w K. Nadzoru Wodnego w D. Wskazał, że stawka procentowa opłaty rocznej wynosi zgodnie z przeznaczeniem nieruchomości 1%. Organ dokonał aktualizacji opłaty rocznej z uwagi na fakt, że wzrosła wartość nieruchomości będąca podstawą określenia wysokości opłaty rocznej, co ustalono w oparciu o opinię rzeczoznawcy majątkowego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. - następca prawny Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w K. wskazując, że z uwagi na fakt, że przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest na siedzibę organu administracji niezespolonej - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej i cele mieszkaniowe, to zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy winna być w stosunku do niej zastosowana stawka procentowa 0,3 % ceny nieruchomości. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ II instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 9a ustawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołał się na treść art. 85 ust 1 ustawy, z którego wynika, że zawarcie przez państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną bez osobowości prawnej umowy najmu, na podstawie której nieruchomość oddana zostaje w trwały zarząd zostaje przekazana do używania najemcy, może pociągnąć za sobą niekorzystne następstwa finansowe dla tej jednostki w postaci zobowiązania jej do uiszczania opłat rocznych w wysokości 1% ceny nieruchomości. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji stwierdził, że z uwagi na fakt, że lokal znajdujący się w budynku posadowionym na nieruchomości o nr 56/1 jest przedmiotem umowy najmu z dnia [...] września 1999r. zawartej pomiędzy Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej a F.K. - uzasadnione jest zastosowanie przez organ I instancji rocznej opłaty w wysokości 1% ceny nieruchomości. Skargę na powyższą decyzją złożył Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. Zarząd Zlewni Wisłoki i Wisłoka z siedzibą w R. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. S.- S., wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 7 k.p.a. , który nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez brak ustaleń co do osoby sprawującej trwały zarząd, na podstawie aktualnego wypisu z rejestru gruntów i budynków miasta D., - art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. zobowiązujących organ orzekający do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego uwzględnienia dla oceny udowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez nie uzupełnienie akt sprawy o w/w aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków miasta D., - naruszenie art. 49 ustawy poprzez nieuwzględnienie aktualnego trwałego zarządcy co do działki o nr 56/1 położonej w D., - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, choć zdaniem skarżącego organ odwoławczy winien ją uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie argumentując tak, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Rz 761/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a, odrzucił powyższą skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu. Decyzja organu II instancji została bowiem doręczona skarżącemu w dniu 8 czerwca 2010r., natomiast skarga, wg daty widniejącej na prezentacie organu wniesiona została w dniu 9 lipca 2010 r. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższe postanowienie w całości, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. Zarząd Zlewni Wisłoki i Wisłoka w R. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie naruszenie przepisu postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 1 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, iż skarżący Zarząd nie zachował 30 - dniowego terminu do wniesienia skargi. Skarga została bowiem nadana na poczcie w dniu 7 lipca 2010r., a więc z zachowaniem 30 - dniowego terminu, z winy organu natomiast w aktach brak było koperty. Uwzględniając powyższą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 marca 2011r., sygn. akt: I OSK 436/11 uchylił zaskarżone postanowienie stwierdzając, że Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny i bezpodstawnie odrzucił skargę w przedmiotowej sprawie, stosując art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dowody dołączone przez skarżącego, tj. kopia wydruku z książki nadawczej Zarządu, kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz kopia koperty znajdująca się w aktach sądowych jednoznacznie potwierdzają fakt, że skarga została złożona z zachowaniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zwanej dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie prowadzone przez organ II instancji dotknięte jest wadami obligującymi Sąd do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia z przyczyn nie podniesionych w skardze, uwzględnionych jednakże przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie z urzędu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja aktualizująca opłatę z tytułu trwałego zarządu nieruchomością. Stosownie do treści art. 82 ust. 1 ustawy, za nieruchomość oddaną w trwały zarząd pobiera się opłaty roczne, które, stosownie do treści art. 83 ustawy, ustala się według stawki procentowej od ceny nieruchomości (ust. 1), przy czym wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu trwałego zarządu jest uzależniona od celu, na jaki nieruchomość została oddana, i wynosi: 1) za nieruchomości oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym ochrony przeciwpożarowej - 0,1 % ceny; 2) za nieruchomości oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych, działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną, a także na siedziby organów władzy i administracji publicznej niewymienionych w art. 60 ust. 1 oraz w art. 60a ust. 1 - 0,3 % ceny; 3) za pozostałe nieruchomości - 1 % ceny (ust. 2). Z art. 85 ust. 1 ustawy wynika, iż jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd nieruchomością, która oddała nieruchomość lub jej część w najem lub dzierżawę, może być zobowiązana do uiszczania opłat rocznych w wysokości 1 % ceny nieruchomości, przy czym zmiana opłaty rocznej następuje w drodze decyzji właściwego organu. Wysokość opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości może być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Zaktualizowaną opłatę roczną ustala się według dotychczasowej stawki procentowej od wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji opłaty, co wynika z treści art. 87 ust. 1 ustawy. Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się, z urzędu albo na wniosek jednostki organizacyjnej posiadającej nieruchomość w trwałym zarządzie, na podstawie wartości nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego (ust. 2), w drodze decyzji właściwego organu, przy czym nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym decyzja stała się ostateczna (ust.3). Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest fakt, że wartość nieruchomości oddanej w trwały zarząd w przedmiotowej sprawie ustalona została w parciu o operat szacunkowy sporządzony przez J.G. w dniu [...] listopada 2009r. i stosownie do zawartych w nim ustaleń, cena nieruchomości na dzień jego sporządzenia wyniosła 45 186, 00 zł . Faktu wzrostu wartości nieruchomości oddanej w trwały zarząd strona skarżąca, tak na etapie postępowania administracyjnego, jaki i na etapie postępowania sądowego nie kwestionowała. Poza sporem postaje więc okoliczność, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka konieczna do dokonania aktualizacji opłaty z tytułu trwałego zarządu nieruchomością, jaką jest, stosownie do treści art. 87 ust. 1 ustawy, wzrost jej wartości. Kwestią podnoszoną przez stronę skarżącą na etapie postępowania administracyjnego w postępowaniu odwoławczym, ale nie podniesioną w skardze jest wysokość zastosowanej w przedmiotowej sprawie stawki opłaty. Wskazać należy, że stawka opłaty ustalona została w wysokości 1% w decyzji Starosty D. z dnia [...] stycznia 2006r., nr [...]. Przesłanką zmiany stawki procentowej opłaty rocznej z 3% na 1% był fakt, że pozostająca w trwałym zarządzie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. nieruchomość jest przedmiotem umowy najmu z dnia [...] września 1999r., zawartej na czas nieoznaczony pomiędzy w.w., a F. K. Powyższe znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 85 ust. 1 ustawy. Zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja, jak również decyzja organu I instancji nie zmieniła stawki procentowej opłaty. W tym zakresie więc ustalenia organów I i II instancji uznać należy za prawidłowe. Przechodząc do przyczyn, które legły u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji odwołać się należy do powołanego wyżej art. 87 § 3 ustawy. Stosownie do jego treści, aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się w drodze decyzji właściwego organu, przy czym nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym decyzja stała się ostateczna. W tym miejscy podkreślić należy, że kontrola rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji prowadzona przez organ II instancji polega na rozpoznaniu sprawy na nowo przez ten organ. "(...) utrzymanie w mocy decyzji jest możliwe jedynie w przypadku, gdy ocena organu drugiej instancji jest co do istoty sprawy taka sama, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Nie można sprowadzać celu postępowania odwoławczego do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Postępowanie odwoławcze powinno polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa, i to zarówno pod względem legalności, jak i celowości" (komentarz do art. 138 k.p.a Przybysz Piotr, Najnowsze wydanie: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2009 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis (wydanie VI) ISBN: 9788376202518). Organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję, winien był więc wziąć pod uwagę stan sprawy z chwili jej wydania. Ustalenie początkowej daty obowiązywania zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomością powinno nastąpić z uwzględnieniem daty wydania decyzji organu II instancji. Skoro decyzja ta wydana została w dniu 26 maja 2010r., termin początkowy obowiązywania zaktualizowanej opłaty winien być określony z uwzględnieniem tego faktu. Przymiot ostateczności, stosownie do treści art. 16 § 1 k.p.a., uzyskują decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja stała się ostateczna z chwilą jej wydania, aktualizacja opłaty mogła więc nastąpić od 1 stycznia 2011r. Utrzymanie więc w mocy decyzji organu I instancji z dnia 20 listopada 2009r., ustalającej początkowy termin obowiązywania opłaty w nowej wysokości na dzień 1 stycznia 2010r. podczas, gdy decyzja organu II instancji wydana została 28 maja 2010r. stanowi więc naruszenie dyspozycji zawartej w art. 87 ust. 3 ustawy. Jest to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów, skierowanych przeciwko zaskarżonemu rozstrzygnięciu sąd stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. Za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. polegającego na braku ustaleń co do osoby sprawującej trwały zarząd, na podstawie aktualnego wypisu z rejestru ewidencji gruntów i budynków miasta D. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a., polegającego na zebraniu w sposób niewyczerpujący i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz nieuwzględnieniu tak zgromadzonego materiału dowodowego dla oceny udowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez nieuzupełnienie akt sprawy o aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków miasta D. Wskazać należy, że aktualny na dzień 28 września 2009r., a więc także na dzień wydania decyzji organu I instancji, wypis z rejestru gruntów, stanowi załącznik do operatu szacunkowego, który stał się podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty. Wynika z niego, że właścicielem spornej nieruchomości jest Skarb Państwa, natomiast Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. sprawuje trwały zarząd tej nieruchomości. Strona skarżąca formułując taki zarzut jednocześnie nie kwestionuje powyższego faktu. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 49 ust. 2 ustawy. Stwierdzić należy, że w istocie organ nie dokonał analizy, z której wynikałoby, iż następca prawnym Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w K. jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., kwestia ta jednakże nie miała wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Następstwo prawne w przedmiotowej sprawie nie było kwestionowane przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. wcześniejszych etapach postępowania. Z przepisu art. 49 ust. 1 ustawy wynika, że likwidacja jednostki organizacyjnej sprawującej trwały zarząd nieruchomości powoduje, z zastrzeżeniem ust. 2, jego wygaśnięcie. "Art. 49 ust. 2 ustawy stanowi o losie trwałego zarządu w razie likwidacji jednostki organizacyjnej sprawującej trwały zarząd. Wygaśnięcie trwałego zarządu następuje jednak w razie całkowitej likwidacji jednostki sprawującej trwały zarząd. Likwidacja pośrednia jednostki organizacyjnej ma miejsce wówczas, gdy zachowuje się dotychczasową działalność likwidowanej jednostki, ale w innych strukturach organizacyjnych. Wówczas trwały zarząd przechodzi na następcę prawnego likwidowanej jednostki bez potrzeby wydania drugiej decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz następcy prawnego. W takiej sytuacji decyzja o przekształceniu organizacyjnym stanowi podstawę do przejścia trwałego zarządu na następcę i ona jest podstawą do ujawnienia następcy obok właściciela w dziale II księgi wieczystej na miejsce dotychczasowego zarządcy." (Szachułowicz Jan, Krassowska Małgorzata, Łukaszewska Anna Najnowsze wydanie: Gospodarka nieruchomościami. Komentarz Warszawa 2003 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis (wydanie III) s. 608, ISBN: 83-7334-204-4). Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w D. z dnia [...] listopada 1996r., nr [...] stwierdzono przejście prawa zarządu i użytkowania nieruchomości oznaczonej jako działka nr 56 o pow. 0, 1234 ha, ujawniona w KW Nr [...], przysługującego Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w K. – Nadzór Wodny w D., w prawo zarządu. Powyższa decyzja wydana została w okresie obowiązywania ustawy ustawa z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 1974r., Nr 38, poz. 230). Na podstawie art. 19 ust. 4 i 5 tej ustawy wydane zostało Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 1999r. w sprawie organizacji i zakresu działania regionalnych zarządów gospodarki wodnej (Dz. U. z 1999r., Nr 101, poz. 1180). Stosownie do § 6 tegoż rozporządzenia regionalne zarządy wstępują w prawa i obowiązki okręgowych dyrekcji gospodarki wodnej i dotychczasowych regionalnych zarządów gospodarki wodnej stosownie do ich obszarów działania. Rozporządzenie weszło w życie 1 stycznia 2000r. W dniu 1 stycznia 2002r. weszła w życie ustawa z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019), uchylając wskazaną wyżej ustawę z 24 października 1974r. Z art. 92 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001r. wynika, że dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej jest organem administracji rządowej niezespolonej właściwym w sprawach gospodarowania wodami w regionie wodnym, w zakresie określonym w ustawie. Stosownie do treści § 3 pkt 2, wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie przebiegu granic obszarów dorzeczy, przyporządkowania zbiorników wód podziemnych do właściwych obszarów dorzeczy, utworzenia regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz podziału obszarów dorzeczy na regiony wodne (Dz. U. z 2002r., Nr 232, poz. 1953), utworzony został Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. Rozporządzenie powyższe, na podstawie art. 22 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, poz. 1087) utraciło moc z dniem wejścia w życie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie przebiegu granic obszarów dorzeczy i regionów wodnych, tj. z dniem 29 lipca 2006r. (Dz. u. z 2006r., Nr 126, poz. 878) Stosownie do treści § 5 pkt 3 tegoż rozporządzenia utworzony został Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., z siedzibą w K., obejmujący region wodny [...], region wodny [...], region wodny [...]. Stosownie natomiast do treści art. 214 ust. 1 ustawy z dnia z 18 lipca 2001r. do dnia wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2006 r., zadania dyrektorów regionalnych zarządów określone w ustawie wykonywali dyrektorzy dotychczasowych regionalnych zarządów gospodarki wodnej. Art. 214 ust 3 w.w. ustawy stanowi, że mienie, wykorzystywane w dniu wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, przez istniejące w dniu wejścia w życie ustawy regionalne zarządy gospodarki wodnej, staje się z tym dniem mieniem wykorzystywanym przez regionalne zarządy utworzone na podstawie tego rozporządzenia. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że art. 49 ust. 1 ustawy nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania. Ze wskazanych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił orzeczenie organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a). Sąd, uchylając zaskarżoną decyzję orzekł również na podstawie art. 152 p.p.s.a o tym, że decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku.