II SA/Rz 281/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. P. – reprezentowanej przez pełnomocnika T. P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego - p o s t a n a w i a - przywrócić termin do uiszczenia wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 281/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę K. P. na opisaną w sentencji decyzję SKO. Powodem odrzucenia skargi był brak uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone m. in. K. P. – do rąk ustanowionego w sprawie pełnomocnika T. P. i odebrane w dniu 8 sierpnia 2016 r. W dniu 9 sierpnia 2016 r. (data złożenia pisma w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) K. P. – działająca przez pełnomocnika T. P. złożyła wniosek o "ponowne uiszczenie wpisu w kwocie 200 zł do sygn. II SA/RZ 281/16", jednocześnie uiszczono żądany wpis. Pełnomocnik uzasadniając wniosek wskazał, że jego żona jest osobą niewidomą. Wyjaśnił, że otrzymał dwa dokumenty z dnia 25 maja o sygn. II SA/Rz 280/16 i II SA/Rz 281/16 i dokonał wpisu 200 zł do dwóch sygnatur. Nie miał wiedzy, że wpisu należy dokonać do dwóch spraw. Następnie otrzymał dokument o sygn. II SA/Rz 279/16, w tej sytuacji wykonał telefon do sekretariatu Sądu Administracyjnego, gdzie uzyskał informację, że do każdej z sygnatur należy uiścić wpis 200 zł. Dokonał więc "wpisu do sygn. II SA/Rz 280/16 i II SA/Rz 279/16 a na II SA/Rz 281/16 było już po terminie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że pismo z dnia 9 sierpnia 2016 r. zatytułowane "zażalenie" tut. Sąd zakwalifikował jako wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – zwana dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Sąd stwierdza, że wniosek K. P. o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć trzeba, że wnioskodawczyni dochowała terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. i spełniła pozostałe warunki określone tym przepisem – tj. uiściła żądany wpis sądowy oraz uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnić należy, że przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Dokonując oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie, tut. Sąd uznał, że okoliczności wskazane przez wnioskodawczynię uprawdopodobniają, że po jej stronie brak jest winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak wynika z akt sprawy, K. P. złożyła jedną skargę, którą zakwestionowała trzy wydane przez SKO decyzje. W związku z powyższym sprawa została zarejestrowana i jest prowadzona pod trzema sygnaturami, tj. II SA/Rz 279/16, II SA/RZ 280/16 i II SA/Rz 281/16. Z akt wyżej wskazanych spraw wynika także, że skarżąca K. P. w każdej z tych spraw została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Przy czym w sprawie II SA/Rz 280/16 i II SA/Rz 2801/16 wezwania opatrzone były tą samą datą – 25 maja 2016 r. Jak wyjaśnił pełnomocnik skarżącej pozostawał w przekonaniu, że uiścić ma jedną opłatę do dwóch spraw, co też uczynił. Dodatkowo wyjaśnił, że skarżąca jest osobą niewidomą. W ocenie Sądu całokształt okoliczności wskazuje, że rzeczywiście skarżąca mogła mylnie zrozumieć treść wezwania Sądu. Nadto, podejmując próbę uzyskania stosownego wyjaśnienia treści wezwania w sekretariacie sądu – jak wynika z oświadczenia pełnomocnika wykonał on stosowny telefon do sekretariatu Sądu - dochowała należytej staranności w prowadzeniu swych spraw. Podjęła niezbędne działania mające uchronić ją przed nienależytym wykonaniem wezwania Sądu. W związku z tym uznać należy, że uchybienie terminowi nie miało miejsca z winy skarżącej a zatem zasadnym jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd zważył również, że skarżąca wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wpis ten wpłaciła, przez co dopełniła czynności, dla której ustanowiony był termin. Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.