II SA/Rz 293/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi T. K., B. R., G. P., H. B., M. O., M. G., P. S., R. S., S. A. i S. S. na uchwałę Rady Miasta Tarnobrzega z dnia 4 stycznia 2013 r., nr XXXVI/490/2013 w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków I. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części dotyczącej § 1 pkt 3 wydana została z naruszeniem prawa; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części dotyczącej § 1 pkt 3 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Gminy Miasta Tarnobrzeg na rzecz skarżących T. K., B. R., G. P., H. B., M. O., M. G., P. S., R. S., S. A. i S. S. kwoty po 300 zł dla każdego ze skarżących /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu uiszczonych wpisów; IV. zasądza od Gminy Miasta Tarnobrzeg na rzecz skarżących T. K., B. R., G. P., H. B., M. O., M. G., P. S., R. S., S. A. i S. S. solidarnie kwotę 600 zł /słownie: sześćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. II SA/Rz 293/14 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta Tarnobrzega z dnia 4 stycznia 2013r., nr XXXVI/490/2013 podjęta w przedmiocie zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Z akt sprawy wynika, że Rada Miasta Tarnobrzega ww. uchwałą, podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zmianami) w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006r., Nr 123, poz. 858 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą" zatwierdziła: taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla wszystkich odbiorców usług (§ 1 pkt 1), zbiorowego odprowadzana ścieków dla wszystkich odbiorców usług (§ 1 pkt 2), zbiorowego odprowadzania ścieków opadowych i roztopowych z powierzchni zanieczyszczenia o trwałej nawierzchni (§ 1 pkt 3), jednostkowe stawki opłat za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków przemysłowych dla pięciu wskaźników zanieczyszczeń na terenie Miasta Tarnobrzega (§ 1 pkt 4). Ceny określone w § 2 ustalono na okres od dnia 1 marca 2013r. do dnia 28 lutego 2014r. Pismem z dnia 20 grudnia 2013r. (data wpływu do organu 23 grudnia 2013r.) M. O., S. S., B. R., T. K., S. A., P. S., M. G., R. S., H. B., G. P. - mieszkańcy Tarnobrzega reprezentowani przez radcę prawnego B. B. wezwali Radę Miasta Tarnobrzega do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie § 1 ust. 3 ww. uchwały, dotkniętego wadą nieważności. Zarzucili naruszenie: - art. 2 pkt 8 lit. c ustawy poprzez błędne przyjęcie, że powierzchnie dachów są powierzchniami zanieczyszczonymi o trwałej powierzchni w rozumieniu przepisu i w konsekwencji błędne przyjęcie, że podlegają opłacie za odprowadzanie ścieków opadowych o roztopowych; - art. 24 ust. 5 ustawy poprzez zatwierdzenie stawek za wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachów i zastosowanie przelicznika 1 m ²; - art. 27 ust. 5 ustawy poprzez niezgodne z tym przepisem ustalenie w taryfie (§ 1 ust. 3 uchwały) ilości odprowadzanych ścieków (liczonej jako m² x cena); - art. § 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenia ścieków poprzez zastosowanie przelicznika 1 m² powierzchni dachów; - konstytucyjnej zasady równości wobec prawa poprzez ustalenie taryfy - opłaty za wody opadowe i roztopowe tylko dla przedsiębiorców – odbiorców zaliczonych do gr. A. Rada Miasta Tarnobrzega nie odpowiedziała w ustawowym terminie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. M. O., S. S., B. R., T. K., S. A., P. S., M. G., R. S., H. B., G. P. - mieszkańcy Tarnobrzega reprezentowani przez radcę prawnego B. B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Miasta Tarnobrzeg z dnia 4 stycznia 2013r. , nr XXXVI/490/2013 w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na terenie Miasta Tarnobrzega. Skarga została złożona w siedzibie organu w dniu 17 lutego 2014r. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie następujących przepisów : art. 2 pkt 8 c ustawy poprzez błędne przyjęcie, że powierzchnie dachów to powierzchnie zanieczyszczone o trwałej powierzchni w rozumieniu przepisu i w konsekwencji błędne przyjęcie, że powierzchnie dachów mogą być objęte opłatami za odprowadzanie z nich wód opadowych i roztopowych; art. 23 art. 24 ust. 5 ustawy poprzez bez podstawy prawnej zatwierdzenie przez Radę Miasta stawek za wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachów i zastosowanie przelicznika 1 m2 niezgodnie z przepisami; art. 25 i art. 27 ust. 5 ustawy poprzez niezgodnie z tym przepisem ustalenie w taryfie (§ 1 ust. 3 uchwały) ilości odprowadzonych ścieków (liczonej jako m2x cena); § 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzania ścieków poprzez zastosowanie przelicznika 1m2 powierzchni dachów; konstytucyjnej zasady równości wobec prawa poprzez ustalenie taryfy - opłaty za wody opadowe i roztopowe tylko dla przedsiębiorców - odbiorców zaliczonych do grupy A; konstytucyjnej zasady legalizmu określonej w art. 7 Konstytucji RP zobowiązującej organy władzy publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa. Wskazując na powyższe naruszenia prawa wnieśli o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 3 zaskarżonej uchwały, jako wydanego bez podstawy prawnej oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podnieśli, że skutkiem zatwierdzenia taryf za wody deszczowe pochodzące z powierzchni dachów i ustalanie wysokości opłat proporcjonalnie do powierzchni tych dachów jest bezprawnym obciążaniem mieszańców opłatami przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągowe. Przyjęcie, że wody opadowe i roztopowe pochodzące z dachów są ściekami w rozumieniu art. 2 ust 8 c ustawy i podlegają opłatom za odprowadzanie ścieków jest niezgodne z prawem. Również za niezgodny z prawem należy uznać sposób naliczania opłat wg przelicznika 1 m2 powierzchni dachów. Ustalenie taryfy za wody roztopowe i opadowe tylko dla jednej grupy przedsiębiorców - odbiorców zaliczonych do grupy A narusza konstytucyjną zasadę równości, wobec powyższego bezspornym jest, iż zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny skarżących. Podnieśli, że zaskarżona uchwała w związku z treścią art. 6. ust 1 ustawy jest podstawą do przedłożenia przez przedsiębiorstwo wodociągowe odbiorcom grupy A umów na odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych. Pomimo, że umowy nie są podpisywane na podstawie § 19 regulaminu (załącznik do uchwały XXXVI/491/2013 z 4 stycznia 2013r.), to wystawione przez wodociągi faktury za odprowadzanie ścieków z powierzchni dachu pochodzących z wód opadowych stanowią podstawę do regulowania należności w wysokości taryfowej zatwierdzonej przez Radę Miasta. Skarżący zarzucając naruszenie art. 2 ust. 8 c ustawy wywiedli, że ww. przepis wymienia przykładowo powierzchnie, z jakich wody opadowe i roztopowe stają się ściekami wprowadzanymi do kanalizacji deszczowej. Punktem wyjścia do interpretacji pojęcia "ścieków pochodzących z wód opadowych i roztopowych" jest ww. tekst prawny. Ustawodawca nie precyzuje jednak co mieści się pod pojęciem powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni. Wobec niedookreślenia nie można stosować wykładni rozszerzającej. Ponadto przeciwko kwalifikacji powierzchni dachu do powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni przeczy wykładnia pojęcia "powierzchni o trwałej nawierzchni", pod którym zdaniem skarżących należy rozumieć powierzchnie znajdujące się na powierzchni ziemi. Zatwierdzenie w zaskarżonej uchwale taryfy zbiorowego odprowadzenia ścieków opadowych i roztopowych z powierzchni zanieczyszczonej o trwałej nawierzchni w tym powierzchni dachów jest sprzeczne z prawem z powodu przekroczenia delegacji ustawowej. W ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie ma bowiem przepisów upoważniających przedsiębiorstwo wodno - kanalizacyjne do określenia odrębnej taryfy za odprowadzenie wód opadowych kanalizacją deszczową. Zatwierdzając w tym zakresie taryfy Rada Miasta naruszyła art. 24 ust. 5 ustawy. Obowiązujący stan prawny nie reguluje kwestii odpłatności za odprowadzenie wód opadowych nie będących ściekami bowiem zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt. 8 lit. c ustawy, wody opadowe lub roztopowe są ściekami, jeżeli pochodzą z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni. Definicję powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni można znaleźć w § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 2008r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 196, poz. 1217). Wśród powierzchni tam wymienionych nie ma dachów, z których odprowadzane są znaczne ilości wód opadowych. Ponadto w zaskarżonej uchwale w części taryf dotyczących odprowadzenia ścieków wód opadowych i roztopowych (§ 1 ust. 3 zaskarżonej uchwały) Rada Miasta w zakresie obliczenia ceny za odprowadzenie ścieków opadowych i roztopowych na podstawie miary powierzchni dachów naruszyła art. 23, art. 25 i art. 27 ust. 2 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny (II OSK 893/10) uznał za niekonstytucyjne przepis § 2 pkt. 10 i § 5 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawę określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków z powodu przekroczenia delegacji ustawowej. Skarżący powołali sygnatury spraw, w jakich zapadły orzeczenia uchylające akty prawa miejscowego uchwalone przedmiocie ustalenia opłat z tytułu zbiorowego odprowadzenia wód, wydane bez delegacji ustawowej. Wobec powyższego § 1 pkt 3 uchwały nr XXXVI /490/13 o zatwierdzeniu taryf w części taryfowa grupa odbiorców z powodu niezgodności z prawem winien być uchylony a wyrazy "w tym powierzchnie dachów" wyeliminowany z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Tarnobrzega wniosła o jej oddalenie W uzasadnieniu podniosła, że nie można podzielić zarzutu odnośnie naruszenia art. 2 pkt. 8 lit. c ustawy. Rada Miasta Tarnobrzega stoi na stanowisku, że wyliczenie powierzchni zanieczyszczonych, zawarte w powyższym przepisie nie stanowi katalogu zamkniętego. Wymienione przykłady są wskazówką, w jaki sposób interpretować to pojęcie. Jedynie obiekty znacząco różniące się od tych, które zostały przykładowo wymienione nie mogą być uznane za "powierzchnie zanieczyszczone o trwałej powierzchni". Z przytoczonych w przepisie przykładów powierzchni nie wynika, jak twierdzi skarżący, by ustawodawca za "powierzchnie zanieczyszczone o trwałej nawierzchni" uważał powierzchnie znajdujące się bezpośrednio na powierzchni ziemi. Wbrew ocenie skarżącego wody opadowe z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, to także wody z dachów budynków. Skoro zaś wody opadowe z powierzchni zanieczyszczonych trwałej nawierzchni to ścieki, istnieją zatem podstawy do pobierania opłat za ich odprowadzanie do kanalizacji deszczowej (tak m.in. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 04.10.2006r. III SA/Po 302/06, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 24.10.2012r., IV SA/Wa 978/12, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu Wydział I Cywilny z 2.02.2006r. sygn. akt l ACa 1644/04). Także orzecznictwo Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w pełni podziela pogląd, iż należy się zapłata za odprowadzanie tzw. deszczówki z powierzchni dachów (decyzja UOKiK z 27.09.2007r. Nr RKT-43/2007, RKT-411-2/06/AW). Nie ujmowanie takich powierzchni w rozliczeniach, powodowałyby dla przedsiębiorstwa obowiązek bezpłatnego odprowadzania ścieków, co byłoby sprzeczne zasadami prowadzenia takiego przedsiębiorstwa. Wbrew zarzutowi skargi, Rada Miasta Tarnobrzega podejmując zaskarżoną uchwałę zatwierdzeniu taryf, przygotowanych zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie naruszyła art. 24 ust. 5 ustawy ani art. 27 pkt 5 ustawy. Zwrócić należy bowiem wagę na końcową część tego przepisu, który stanowi, że w przypadku braku urządzeń pomiarowych ilość ścieków określa się w umowie. Także za prawidłowe należy uznać zastosowanie przelicznika, bowiem jak wynika z zapisów § 2 pkt 10 oraz § 5 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Budownictwa z 28 czerwca 2006r. taryfy za odprowadzanie ścieków opadowych roztopowych zawierają "cenę za jednostkę miary powierzchni zanieczyszczonej o trwałej powierzchni". Oczywiste jest, że dotyczy to m2, w których co do zasady dokonuje się pomiaru powierzchni, a nie w m3. W obecnym stanie techniki nie ma urządzeń pomiarowych dla odprowadzania ścieków opadowych i roztopowych (np. pomiar z rynien budynków. W przypadku odprowadzania ścieków opadowych i roztopowych jedynym logicznym i zasadnym kryterium ustalania kosztów jednostkowych dla takiej usługi jest powierzchnia, z której ścieki są odprowadzane. Jeżeli zatem istnieje konieczność odprowadzania wód opadowych roztopowych z danej nieruchomości do urządzeń kanalizacyjnych przedsiębiorstwa, pojawia się konieczność korzystania z usług odprowadzania tych ścieków. Zwrócić należy uwagę, że w identyfikacji dostawców ścieków opadowych i roztopowych pomocne jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, nr 75, poz. 690, ze zmianami). Według § 28 tego rozporządzenia "działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej". Ponadto w myśl § 126 tego rozporządzenia "dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynków powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej, a w przypadku braku takiej możliwości dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony (do ziemi), do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych". Regulacje te uzasadniają twierdzenie, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do urządzeń kanalizacyjnych dotyczy właścicieli i zarządców działek oraz budynków i obejmuje także wody opadowe i roztopowe pochodzące z dachów. Nie naruszono także art. 7 Konstytucji ani konstytucyjnej zasady równości wobec prawa poprzez ustalenie taryf za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych tylko dla przedsiębiorców. Uchwała nie narusza prawa, a konstrukcja grupy taryfowej "A" (pkt III zaskarżonej uchwały) nie odnosi się wyłącznie do przedsiębiorców, a tym samym nie wyklucza obciążenia innych podmiotów nie będących przedsiębiorcami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Obowiązkiem Sądu rozpoznającego skargę na uchwałę jest w pierwszej kolejności zbadanie czy spełnia ona wymogi formalne do jej wniesienia, a mianowicie czy skargę poprzedzono wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i czy zachowano termin do jej wniesienia, a dopiero w następnej kolejności możliwe jest zbadanie czy skarżący mają interes prawny w kwestionowaniu przedmiotowej uchwały oraz czy ów interes został naruszony. Z akt sprawy wynika, że skarżący wezwali Radę Miasta Tarnobrzega do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w ustawowym terminie wnieśli skargę do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości iż ponoszenie opłat z tytułu odprowadzania wód deszczowych i roztopowych w oparciu o stawki przyjęte w uchwale organu gminy z zakresu administracji publicznej, stanowi naruszenie interesu prawnego osób obciążonych, które winno być zbadane pod kątem zgodności z prawem. Dostarczanie wody i zbiorowe odprowadzanie ścieków zgodnie z regulacją zawartą w art. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków odbywa się na podstawie umowy zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo- kanalizacyjnym a odbiorcami usług. Ceny i stawki opłat określane są w sporządzonej przez w/w przedsiębiorstwo taryfie rocznej. W art. 1 cytowanej ustawy określono zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowadzenia ścieków. Z ustawy wynika, że korzystanie z tych usług winno być powszechnie dostępne a z dostęp do nich nie może opierać się na dowolnych zasadach. Dlatego też organy gminy wyposażone zostały w instrumenty prawne mające zapobiegać podejmowaniu przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działań skierowanych wyłącznie na osiąganie zysku. Przepis art. 24 nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek przedstawienia radzie gminy - do zatwierdzenia - taryf, celem sprawdzenia czy zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy i zweryfikowania kosztów pod względem celowości ich ponoszenia. W art. 2 pkt 8 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę ustawodawca określił pojęcie ścieków odprowadzanych do wód lub ziemi zaliczając do nich również wody opadowe i roztopowe ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni w szczególności z miast, portów, terenów przemysłowych (...). Ustawa nie zawiera wyjaśnienia co należy rozumieć pod pojęciem "powierzchni zanieczyszczonych". Zdaniem Sądu z przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, nie wynika obowiązek ponoszenia opłat za wody opadowe przy zastosowaniu jako przelicznika m2 powierzchni dachów. Obowiązek ponoszenia tego rodzaju opłat, jak wszystkich zobowiązań finansowych powinien wyraźnie wynikać z przepisów ustawy. Przykładowe wyszczególnienie w art..2 pkt 8 terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych dróg i parkingów o stałej powierzchni wskazuje na to, że ustawodawca używając pojęcia "powierzchnie zanieczyszczone" wiązał je z terenami, czyli powierzchnią ziemi, w tym również zabudowanej. Naliczanie zatem opłat za odprowadzenie ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych przy zastosowaniu przelicznika m2 powierzchni dachów nie miało oparcia w przepisach prawa. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 255/07). Dodatkowo, zdaniem Sądu, żaden przepis ustawy nie przewiduje możliwości rozliczeń za odprowadzanie ścieków wg jednostki przeliczeniowej, jaką jest m2 powierzchni zanieczyszczonej. Przewidziane w § 2 pkt 10 oraz w §5 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzanie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. Nr 127 poz. 886) możliwość stosowania jako jednostki miary m2 nie może być stosowana gdyż zapis ten jest niekonstytucyjny. Wykracza on bowiem, zdaniem Sądu, poza treść delegacji ustawowej zawartej w art.23, art.25 i art.27 ust.2 ustawy. Z ustawy wynika, że ilość odprowadzanych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych (art. 27 ust. 5 ustawy), a w przypadku ich braku ilość odprowadzanych ścieków ustala się jako równą ilość wody pobranej lub określonej w umowie (art. 27 ust.5). Brak jest przepisów uzależniających wysokość opłaty za odprowadzane ścieki od wielkości powierzchni zanieczyszczonej. Niekonstytucyjność przepisów rozporządzenia Ministra Budownictwa, z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf (...) zdaniem Sądu wynika z przekroczenia delegacji ustawowej jaką stanowiły przepisy art.23, art. 25 i art. 27 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Przepis art. 23 upoważniał ministra właściwego do spraw budownictwa gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do wydania rozporządzenia dotyczącego szczegółowych sposobów określenia taryf wskazując równocześnie kryteria jakie minister ten winien mieć na uwadze (art. 23 ust 2). Art. 25 upoważniał ministra wskazanego wyżej do wydania rozporządzenia dotyczącego wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf. Z brzmienia przepisu art. 27 który dotyczy zasad rozliczania między przedsiębiorstwem świadczącym usługi m.in. zbiorowego odprowadzania ścieków opadowych i roztopowych, nie wynika aby przewidywał on możliwość rozliczania przy uwzględnieniu jednostki pomiarowej ilości ścieków na m2 powierzchni. Wprowadzenie takich zasad rozliczeń w § 2 pkt 10 i § 5 pkt 4 rozporządzenia zdaniem Sądu stanowi wydanie ich bez podstawy prawnej. Nie jest dopuszczalne ustalenia odpłatności za usługę odprowadzania ścieków wg zasad przyjętych w rozszerzającej interpretacji przepisów delegacji ustawowej. Żaden przepis ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku nie przewiduje możliwości rozliczeń za odprowadzanie ścieków wg jednostki pomiarowej m2 powierzchni zanieczyszczonej. Przepisy ustawy nie przewidują również płacenia za odprowadzanie ścieków z powierzchni dachów wg przelicznika w m2. Ocena prawna i wnioski Sądu orzekającego co do niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia wykonawczego Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. wyprowadzone zostały na podstawie porównania przepisów wykonawczych z przepisami ustawy stanowiącymi delegację ustawową do wydania rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia są sprzeczne z delegacją ustawową z powodu jej przekroczenia. Przepisy art. 178 pkt 1 Konstytucji RP pozwalają Sądowi na odmowę zastosowania przepisów rozporządzenia wobec ich niekonstytucyjności. Powołany przepis stanowi, że Sędziowie w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Skoro zaskarżona uchwała w pkt 3 § 1 tabeli przyjmuje rozliczenie zbiorowego odprowadzania ścieków opadowych i roztopowych z powierzchni zanieczyszczonych, którymi są dachy na podstawie stawki określonej w m2, której nie przewiduje ustawa a rozporządzenie jest niekonstytucyjne, wobec tego uchwała Rady Miasta Tarnobrzega z 4.I.2013 r. Nr XXXVI/490/2013 w punkcie 3 §1 jest niezgodna z prawem w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Z uwagi na brzmienie art. 94 ust.2 ustawy o samorządzie gminnym w związku art. 147 ppsa Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała w punkcie 3 § 1 uchwały wydana została z naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie Sądu poddane zostało tymczasowej ochronie na podstawie art. 152 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa w zw. z art. 205 § 2 ppsa.