II SA/Rz 296/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ WSA Zbigniew Czarnik Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto [...] Biuro Gospodarki Mieniem na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala- II SA/Rz 296/10 Uzasadnienie Przedmiotem skargi Gminy Miasto [...] jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB) z [...].02.2010 r. nr [...] wydany w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stanu technicznego oficyny kamienicy zlokalizowanej na działce nr 834 w obr. [...] w R. przy ul. S. Organ przeprowadził w sprawie rozprawę administracyjną z udziałem pełnomocnika Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych (MZBM) sp. z o.o. PINB postanowieniem z [...].06.2009 r. wydanym m.in. na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm., zwana dalej Upb) nakazał MZBM sp. z o.o. przedstawienie ekspertyzy stanu technicznego oficyny przedmiotowej kamienicy oraz galerii do niej prowadzącej, a także muru łączącego oficynę z kamienicą, mającej w szczególności określić czy stan techniczny obiektów powoduje zagrożenie niebezpieczeństwem dla ludzi i mienia, czy obiekt nadaje się do remontu lub odbudowy oraz określenia sposobu doprowadzenia obiektu do stanu prawidłowego. Nieznacznie uchybiając wyznaczonemu terminowi MZBM przedstawił żądaną ekspertyzę sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego – A. S. Z treści tej ekspertyzy wynika, że oficyna budynku S. wraz z murem łączącym jest w stanie technicznym kwalifikującym te obiekty do rozbiórki. W akta sprawy włączono kopię umowy użytkowania z 31.12.2004 r., zawartą pomiędzy Gminą Miasto [...] a [...] Gospodarką Komunalną sp. z o.o. na podstawie której Prezydent Miasta [...] przekazał w bezpłatne użytkowanie "składniki majątku Gminy [...]" obejmujące nieruchomości gruntowe, budynkowe i lokalowe. Załącznik nr 1/D do tej umowy zawiera wskazanie "działek przynależnych do budynków stanowiących własność lub współwłasność osób fizycznych w zasobach Gminy [...]", wśród nich wykazano działkę nr 834 o pow. 304 m². § 5 cyt. umowy przewiduje, iż użytkownik zobowiązany jest do administrowania terenami, budynkami i lokalami oraz pokrywania kosztów eksploatacji, konserwacji i remontów. Z pisma MZBM do PINB datowanego na 8.09.2009 r. wynika, że działka ta na podstawie dekretu przyznania spadku z 1.05.1942 r. stała się własnością A. C. i była przez nią administrowana do lat 50-tych XX w. Później właścicielka wyjechała za granicę i nie udało się ustalić miejsca jej pobytu. Skarb Państwa zabezpieczał hipotecznie wierzytelności z tytułu przeprowadzanych remontów. Organ następnie zawiadomił Biuro Gospodarki Mieniem Miasta [...], że Gmina Miasto [...] ma status strony w prowadzonym postępowaniu. Organ wystąpił następnie do Sądu Rejonowego w R. o ustanowienie kuratora dla A. C. z domu W., wyznaczył ponadto, działając na podstawie art. 34 § 2 ustawy z 14.06.1960 – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 20000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) B. C. jako przedstawiciela dla strony nieobecnej – A. C. Decyzją z [...].10.2009 r. nr [...] powołując się na dyspozycję art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 67 ust.1, 81 ust. 1 i pkt 2 Upb oraz § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 30.08.2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 198 z 2004 r., poz. 2043, zwane dalej "rozporządzeniem z 2004") PINB nakazał Gminie Miasto [...] rozbiórkę budynku oficyny kamienicy zlokalizowanej na działce nr 834 w obr. [...] w R. przy ul. S. wraz z galerią do niej prowadzącą, nakazał także zabezpieczyć i oznaczyć roboty rozbiórkowe oraz uporządkować teren po rozbiórce. W decyzji wskazano, aby do rozbiórki przystąpić w dniu 21.11.2009 r. oraz roboty wraz z uporządkowaniem zakończyć do 31.03.2010 r. W uzasadnieniu tej decyzji przywołano ustalenia z kontroli stanu technicznego oficyny, w wyniku którego ustalono, że jest on zły, nadto z orzeczenia technicznego sporządzonego już w 2002 r. wynikało, iż uzasadniona jest rozbiórka tego obiektu. Przywołano także ustalenia z ekspertyzy sporządzonej na żądanie organu w toku postępowania. Organ przytoczył treść art. 67 Upb, uznał ponadto, że Gmina Miasto [...] jest posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości, to zaś wynikać ma z umowy użytkowania zawartej z MZBM, poprzednio [...] Gospodarką Komunalną sp. z o.o. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gmina Miasto [...] przez pełnomocnika radcę prawnego A. N. Przekazując odwołanie z aktami sprawy organ I instancji wyraził pogląd, że Gmina Miasto [...] jest samoistnym posiadaczem nieruchomości, na której zlokalizowana jest kamienica przy ul. S. w R. wraz z przedmiotowa oficyną. Posiada ten obiekt, czerpie z niego korzyści, przeto została uznana za posiadacza samoistnego oraz zarządcę. Odwołująca się Gmina Miasto [...] wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia wywodząc, że w myśl art. 67 ust. 1 Upb nakaz rozbiórki może obciążać właściciela lub zarządcę nieruchomości, zaś odwołująca się jest samoistnym posiadaczem, zarządcą jest zaś MZBM i ten podmiot winien być adresatem nakazu rozbiórki. Opisaną na wstępie decyzją WINB powołując się na dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji, a sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zrekapitulował stan faktyczny sprawy i doszedł do przekonania, że decyzja nie może pozostać w obrocie z powodu niewłaściwego zastosowania procedury, o której mowa w art. 67 Upb. Organ wskazał, że celem takiego nakazu jest eliminacja obiektów budowlanych w stanie nie nadającym się do przywrócenia im pierwotnego stanu technicznego. Ocena zasadności rozbiórki winna mieć także aspekt ekonomiczny, w aspekcie deklaracji właściciela lub zarządcy, co do losów obiektu. W razie ustalenia istnienia zamiaru remontu lub odbudowy zasadne będzie orzekanie w trybie art. 66 Upb. Organ odwoławczy podzielił natomiast pogląd, że to Gmina Miasto [...] winna być adresatem obowiązku, zaś postępowanie poprzedzające wydanie decyzji nie zostało przeprowadzone z jej udziałem. Rozprawa administracyjna nie uwzględniała udziału wszystkich stron postępowania, co stanowić ma przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, zaś w postępowaniu odwoławczym uchybienie to skutkować musi uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodatkowo wskazano, że przepis art. 67 Upb reguluje kwestie związane z rozbiórką obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków, jak i podlegających ochronie konserwatorskiej w ramach ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Akta sprawy nie zawierają ustaleń, czy dla danego terenu obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. WINB w aspekcie prawidłowości adresata nakazu rozbiórki eksponował treść art. 61 Upb, wedle którego obowiązek utrzymania obiektu budowlanego spoczywa na właścicielu lub zarządcy. Przywołując treść umowy użytkowania zawartą m.in. przez Gminę Miasto [...], jako właścicielem nieruchomości, podkreślono iż dokonanie rozbiórki przekracza zakres czynności zwykłego zarządu. Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina Miasto [...] reprezentowana przez Wiceprezydenta Miasta Rzeszowa – H. W. Strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, decyzji zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 61 i 67 Upb. Powołując się na stanowisko wyrażone w judykaturze Gmina Miasto [...] wskazuje, że obowiązek rozbiórki nie może być skierowany do podmiotu, który jest wyłącznie posiadaczem samoistnym obiektu budowlanego. Pojęcie właściciela należy interpretować wedle reguł prawa cywilnego, posiadacz samoistny nie jest właścicielem. Skarżąca nie jest ponadto również zarządcą, w tym aspekcie odwoływano się do pojęcia unormowanego w art. 185 ust. 2 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46 z 2000 r., poz. 543 ze zm.), a także do stanowiska wyrażonego w wyroku WSA w Poznaniu z 20.11.2009 r. – II SA/Po 184/09. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, raz jeszcze rekapitulując wywody zawarte w zaskarżonej decyzji. Przywołano stanowisko judykatury, z których wynika, że nakazy utrzymania obiektu budowlanego w odpowiednim stanie technicznym winny być skierowane do podmiotów, które mają realne władztwo nad nieruchomością, zatem także do posiadacza samoistnego. WINB powołał się na wyroki II SA/Po 1053/08 i II SA/Gl 23/09. Z informacji nadesłanej przez WINB wynika ponadto, że Sąd Rejonowy w R. postanowieniem z 25.05.2010 r. [...] zawiesił postępowanie w sprawie o ustanowienie kuratora dla A. C. W trakcie rozprawy przed Sądem pełnomocnik skarżącej radca prawny A. N. potwierdziła fakt doręczenie decyzji na adres Biura Gospodarki Mieniem Miasta [...], nie umiała natomiast stwierdzić, czy koperta nadawcza z decyzją była adresowana na jej nazwisko, pełnomocnik zaskarżonego organu nie miała wiadomości, co do sposobu zaadresowania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnicy stron podtrzymali stanowiska prezentowane w skardze i w odpowiedzi na skargę, nadto ustosunkowali się do pytań Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu poddana jest decyzja WINB uchylająca decyzję PINB w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Na wstępie zagadnieniem, które Sąd rozważał z urzędu, a które nie było podniesione przez strony była kwestia prawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie odwołanie wniesione imieniem Gminy Miasto [...] sygnowane było przez pełnomocnika – radcę prawnego A. N. Z rozdzielnika zaskarżonej decyzji wynika, że adresowano ją do Gminy Miasto [...] Biuro Gospodarki Mieniem [...]. Taki adres do doręczeń wskazała także pełnomocnik w treści odwołania, zaś udzielone jej pełnomocnictwo procesowe przez Prezydenta Miasta [...] nie wskazuje innego adresu do doręczeń. Skoro w sprawie nie była kwestionowana skuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji, strona skarżąca wniosła w terminie skargę do sądu administracyjnego, to w ocenie Sądu nie zniweczono woli strony do jej reprezentowania w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika. Sąd zwraca jednak uwagę organowi odwoławczemu, aby w rozdzielniku do doręczeń, w sytuacji gdy strona działa przez pełnomocnika, uwidocznione było jego imię i nazwisko. Decyzja organu II instancji w podstawie prawnej wskazuje m.in. na art. 138 § 2 k.p.a. stanowiącego przesłankę do wydania tzw. decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przepis powyższy określa, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności faktyczne należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Skoro w podstawie prawnej powołano art. 138 § 2 k.p.a., należało przytoczyć jego treść, albowiem z mocy art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie prawne decyzji to "wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w "znacznej części", albo zupełny brak takiego postępowania przed I instancją, uprawnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej i zwrotu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. WINB cyt. przepisu nie przytoczył, co jest niewątpliwie uchybieniem, niemniej w ocenie Sądu nie ma to istotnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w świetle art. 67 ust. 2 i 3 Upb istotną kwestią, której nie wyjaśniono w postępowaniu przed organem I instancji jest to, czy obiekt objęty nakazem rozbiórki nie jest objęty ochroną konserwatorską poprzez wpis do rejestru zabytków, względnie czy taka ochrona konserwatorska nie jest przewidziana w planie zagospodarowania przestrzennego. W pierwszym przypadku wydanie nakazu rozbiórki byłoby wykluczone z mocy art. 67 ust. 2 Upb, w drugim wydanie decyzji o ewentualnej rozbiórce wymagałoby uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 67 ust. 3 Upb). Są to istotne okoliczności faktyczne, których PINB nie wyjaśnił. Zgodzić także należy się z zasadniczym poglądem prezentowanym przez organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie to Gmina Miasto [...] jako zarządca obiektu budowlanego objętego zaskarżoną decyzją winna być ewentualnym adresatem decyzji wydanej w trybie art. 67 ust. 1 Upb. Niesporne jest, że nieruchomość stanowiąca działkę nr 845 położona w R. przy ul. S. nie ma uregulowanego stanu prawnego. Wedle wykazu hipotecznego lwh gmina katastralna [...] dla działki tej wpisano na karcie B nazwisko A. z W. C. na podstawie dekretu przyznania spadku z 1.02.1942 r., wpisane są także liczne hipoteki na rzecz Skarbu Państwa. A. z W. C. jest osobą nieobecną i nieznaną z miejsca pobytu (vide postępowanie przed Sądem Rejonowym w R. w celu ustalenia kuratora dla tej osoby). W świetle treści pisma Prezesa Zarządu MZBM sp. z o.o. z 8.09.2009 r. wynika, iż A. C. administrowała nieruchomością przy ul. S. w R. do lat 50-tych XX w., później wyjechała za granicę, a jej adresu nie ustalono. Z kopii umowy użytkowania zawartej w dniu 31.12.2004 r. pomiędzy Gminą Miasto [...], a [...] Gospodarką Komunalną sp. z o.o. (k. 7 akt administracyjnych) wynika, że Gmina Miasto [...] uznaje się za właściciela m.in. nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. 834. Powyższa umowa w swej treści przewiduje, że nieruchomość oznaczona jako działka nr 834 przy ul. S. w R. została oddana [...] Gospodarce Komunalnej sp. z o.o. do bezpłatnego użytkowania. W ramach tej umowy użytkownik został zobowiązany m.in. do administrowania terenami, budynkami i lokalami, konserwacji i bieżących remontów, zakres gospodarczego wykorzystania przedmiotu umowy nie obejmuje możliwości zbycia składników majątku i zmiany sposobu użytkowania (vide § 3 i § 5 cyt. umowy). Oznacza to, że wobec Gminy Miasto [...] należy przyjąć, że jest posiadaczem, a zarazem zarządcą przedmiotu zaskarżonej decyzji. Przepisy Upb w art. 61 nakładają na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązek utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 2 tej ustawy oraz zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. W piśmiennictwie w ślad za judykaturą wskazuje się, że zarządcą jest ogólnie ten podmiot, który wykonuje w stosunku do nieruchomości czynności właścicielskie, przede wszystkim utrzymuje nieruchomość we właściwym stanie technicznym, przeciwdziała nieuzasadnionemu pogarszaniu się tego stanu oraz dokonuje innych, niezbędnych, czynności dotyczących nieruchomości (por. Prawo budowlane z umowami w działalności inwestycyjnej, Komentarz, red. H. Kisilowska, LexisNexis Warszawa 2010, s. 297). Z mocy art. 67 ust. 1 Upb jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Upb nie definiuje pojęcie zarządcy obiektu budowlanego, w ocenie Sądu należy przyjąć jego potoczne rozumienie, jako podmiotu wykonującego uprawnienia właścicielskie w stosunku do takiego obiektu. Skoro Gmina Miasto [...] w świetle ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania niewątpliwie takie uprawnienia wykonuje, to uprawniony był pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż to do niej, nie zaś do spółki komunalnej, administrującej nieruchomościami komunalnymi oraz tymi, których stan prawny nie jest ustalony, nakaz z art. 67 ust. 1 Upb może być skierowany. W wyroku z 13.07.2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny (II OSK 1246/06) wskazał, iż nałożenie obowiązku utrzymania i użytkowania budynku w należytym stanie na właściciela lub zarządcę budynku ma swoje uzasadnienie w tym, iż w budynkach należących do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego bądź w budynkach o nieuregulowanym stanie prawnym (podkr. Sądu) obowiązek ten nałożony zostanie na zarządcę jako podmiot, który faktycznie i na bieżąco zajmuje się utrzymaniem budynku. Pogląd ten w realiach niniejszej sprawy skład orzekający Sądu podtrzymuje. Skoro prawnie wykazany właściciel ponad 50 lat nie dysponuje przedmiotową nieruchomością i położonymi na niej obiektami budowlanymi, a Gmina Miasto [...] faktycznie nią zarządza, to obowiązki jakie Upb nakłada m.in. na zarządców obiektów budowlanych mogą obciążać stronę skarżącą. Pełnomocnik skarżącej eksponowała w trakcie rozprawy przed Sądem, iż aby nałożyć na dany podmiot obowiązek w trybie art. 67 Upb winien istnieć "prawny związek z tą nieruchomością", nie może zaś o tym decydować wykorzystanie tej nieruchomości przed podmiot z niej korzystający. W przedmiotowej sprawie tym prawnym związkiem jest wieloletnie posiadanie przez stronę skarżącą nieruchomości oraz faktyczne sprawowanie zarządu położonymi na niej obiektami budowlanymi. Biorąc pod uwagę, że w wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 72 ust. 1 Upb rozporządzeniu z 2004 § 2 cyt. aktu określa w pkt 3, iż w trakcie prowadzonego postępowania w trybie art. 67 Upb winno się przeprowadzić rozprawę, uzasadnione są te wywody organu odwoławczego, który wskazuje, że taka rozprawa została przeprowadzona bez udziału przedstawiciela lub pełnomocnika strony skarżącej (vide k. 3 akt administracyjnych). Oznacza to nieskuteczność tej czynności procesowej dla potrzeb wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i konieczność jej ponowienia z zapewnieniem stronie skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Uwzględniając tę okoliczność, jak i potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego w kierunku wyjaśnienia statusu obiektu budowlanego w aspekcie objęcia go ochroną konserwatorską, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, pomimo dostrzeżonych uchybień w zakresie prawidłowego uzasadnienia pod względem prawnym, odpowiada prawu. Z tych przyczyn i działając na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalono.