II SA/Rz 297/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala- Przedmiotem skargi K. W. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (zwany dalej: "WINGiK") z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Z nadesłanych do tut. Sądu akt administracyjnych wynika, że K. W. wnioskiem z [...] listopada 2013 r. zwróciła się do Starosty [...] o wyrównanie powierzchni działek nr 585 i 586 położonych w obrębie R. do stanu faktycznego jaki posiadali W. C. i W. C. Decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...], Starosta [...] odmówił wykazania w aktualnie obowiązującym operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego 2-[...] (jednostka ewidencyjna [...]) parceli gruntowej nr 554/10. Decyzja ta mocą decyzji WINGiK z [...] lipca 2014 r. nr [...] została utrzymana w mocy. Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1259/14 uchylił zaskarżoną WINGiK z [...] lipca 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję Starosty z [...] czerwca 2014 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy administracji nie orzekły co do zgłoszonego przez K. W. wniosku błędnie odczytując jego treść, co przełożyło się na zakres i rodzaj prowadzonego postępowania dowodowego oraz treść wydanych w sprawie decyzji. Sąd wskazał na konieczność ustalenia rzeczywistej treści żądania skarżącej, a w braku możliwości wyjaśnienia tej kwestii w drodze pisemnej rozważył podjęcie czynności z art. 50 § 1 K.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta [...] wezwał K. W. do sprecyzowania treści żądania i po uzyskaniu odpowiedzi postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. ([...]) odmówił wydania zaświadczenia dotyczącego powierzchni parceli gruntowej nr 554/10 położonej na obszarze dawnej gminy katastralnej R., jaką posiadali W. C. i W. C. Postanowienie to zostało uchylone przez WINGiK mocą postanowienia z dnia [...] września 2015 r. ([...]). Organ wskazał na wydanie orzeczenie mimo braku jednoznacznie sformułowanego wniosku o wydanie zaświadczenia. Wskazał na konieczność wykonania wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie i ustalenie rzeczywistej treści żądania. Starosta [...] ponownie wezwał K. W. do sprecyzowania jakich działań oczekuje od organu. Po uzyskaniu odpowiedzi Starosta [...] uznał, że wnioski i tezy formułowane przez K. W. sprowadzają się do żądania wprowadzenia zmian w operatach ewidencyjnych obrębów: 2-[...] i 3-[...] (jednostka ewidencyjna: [...]), polegających na zmianie przebiegu granic działek o numerach 585, 586, 587 i 664 w obrębie 2-[...] oraz działek o numerach 1404/3, 1405/3, 1406/3 i 1409/4 w obrębie 3-[...] oraz utworzenia z tych działek jednej działki ewidencyjnej odpowiadającej parceli gruntowej nr 554/10 (wykazanej w LWH [...] gm. kat. [...]) oraz wpisania prawa własności tej działki na rzecz K. W. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] odmówił wprowadzenia sformułowanej w powyższy sposób zmiany w ewidencji gruntów i budynków. W odwołaniu od powyższej decyzji K. W. zażądała jej uchylenia i uwzględnienia żądania lub, w sytuacji braków w materiale dowodowym, przekazania sprawy organowi I instancji. Odwołująca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewystarczające rozpatrzenie materiału dowodowego, jego dowolną ocenę i odmówienie mocy dowodowej i wiarygodności przedłożonym przez nią dokumentom. Zarzuciła również naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, przez co naruszono zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwienie dokonania kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, jaka była pierwotna powierzchnia parceli 554/10, co się stało z przedmiotową parcelą, jakie były jej podziały oraz jaki jest dalszy byt pozostałości po tej parceli. Stwierdziła, że przedłożyła dokumenty świadczące o tym, że jej poprzednicy prawni byli właścicielami tej nieruchomości, oraz że ma uprawnienie do żądania wyjaśnień i ujawnienia jej prawa własności. Opisaną na wstępie decyzją WINGiK działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. i art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 24 ust. 2c ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 – zwane dalej "rozporządzeniem") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie wskazał, że organ I instancji wykonał wytyczne zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie i wezwał K. W. do sprecyzowania treści wnoszonych żądań. Z treści pism wyżej wymienionej wynika, że za swoja własność uważa ona grunt, który obecnie oznaczony jest w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach 585, 586, 587 i 664 położone w obrębie 2-[...] oraz działki o numerach 1404/3, 1405/3, 1406/3 i 1409/4 w obrębie 3-[...]. Grunt ten, zdaniem wnioskodawczyni, odpowiada dawnej parceli gruntowej nr 554/10 będącej własnością jej rodziców. W związku z powyższym domaga się połączenia wszystkich ww. działek w jedną działkę i wpisania w operacie ewidencyjnym prawa własności tej działki na jej rzecz. Powołując się na § 12 ust. 1 rozporządzenia organ wskazał na dokumenty na podstawie których uwidacznia się prawo własności w ewidencji. Podał, że z zalegających w aktach odpisów ksiąg wieczystych oraz odpisów dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wynika, że: - prawo własności działki nr 585, obręb 2-[...], ujawnione jest w księdze wieczystej nr [...] na rzecz K. W. na podstawie umowy darowizny, akt notarialny nr rep. [...] z dnia [...] marca 1994r. - prawo własności działki nr 586, obręb 2-[...], ujawnione jest w księdze wieczystej nr [...] na rzecz K. W. na podstawie umowy darowizny, akt notarialny nr rep. [...] z dnia [...] marca 1994r. - prawo własności działki nr 587, obręb 2-[...], ujawnione jest w księdze wieczystej nr [...] na rzecz Gminy [...] na podstawie umowy sprzedaży, akt notarialny nr rep. [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. - prawo własności działki nr 664, obręb 2-[...], ujawnione jest w księdze wieczystej nr [...] na rzecz T. W. W. na podstawie umowy sprzedaży, akt notarialny nr rep. [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. - prawo własności działek o numerach 1404/3 i 1405/3, obręb 3-[...], ujawnione jest w księdze wieczystej nr [...] na rzecz B. M. na podstawie umowy zamiany, akt notarialny nr rep. [...] z dnia [...] marca 2001 r. - prawo własności działki nr 1406, obręb 3-[...], z podziału której powstała działka nr 1406/3, ujawnione jest w księdze wieczystej nr [...] rzecz M. A. K. (udział 1/2) i Z. K. (udział ½) na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia [...] marca 1991 r. sygn. akt [...] - prawo własności działki nr 1409/4, obręb 3-[...], ujawnione jest w księdze wieczystej nr [...] na rzecz M. A. K. (udział ½) i Z. K. (udział ½) na podstawie umowy zamiany, akt notarialny nr rep. [...] z dnia [...] marca 2000 r. WINGiK wskazał, że ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów dla ww. działek wynika, że ujawniony w operacie ewidencyjnym stan prawny tych działek jest zgodny z przedstawionym wyżej stanem prawnym ujawnionym w księgach wieczystych. Natomiast żądanie K. W. odnośnie wpisu na jej rzecz własności gruntu stanowiącego działki o numerach 587 i 664 położone w obrębie 2-[...] oraz działki o numerach 1404/3, 1405/3, 1406/3 i 1409/4 w obrębie 3-[...], stoi w sprzeczności ze stanem prawnym ujawnionym w księgach wieczystych. Organ odwoławczy zaznaczył, że w toku postepowania K. W. wzywana była przez organ do przedstawienia dowodów uzasadniających jej żądania. Przedłożone przez nią dokumenty nie stanowią dowodu, że stan prawny nieruchomości objętych żądaniem jest inny niż stan opisany wyżej i ujawniony w księgach wieczystych i operacie ewidencji gruntów i nie mogą stanowić podstawy wykazania w operacie ewidencyjnym na jej rzecz prawa własności gruntu. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. To wpis w księdze wieczystej decyduje o stanie prawnym nieruchomości, wpis ten jest wiążący dla wszystkich, również dla organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków. Wpis w księdze wieczystej dotyczący stanu prawnego nieruchomości i wynikające z niego domniemanie może zostać obalone, ale tylko w postępowaniu przed sądem powszechnym. Odnośnie żądania odwołującej o połącznie przedmiotowych działek w jedną działkę ewidencyjną organ uznał go za bezzasadne i wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. W przedmiotowej sprawie ujawniony w księgach wieczystych i operacie ewidencyjnym stan prawny nie pozwala uznać, że grunt będący przedmiotem żądania odwołującej jest jednorodny pod względem prawnym, ponadto nie jest położony w granicach jednego obrębu ewidencyjnego, dlatego nie spełnia ustanowionej ww. przepisem definicji działki ewidencyjnej. Organ wskazał, że twierdzenia K. W., że działki o numerach 585, 586, 587 i 664 położone w obrębie 2-[...] oraz działki o numerach 1404/3, 1405/3, 1406/3 i 1409/4 w obrębie 3-[...] odpowiadają dawnej parceli gruntowej nr 554/10, nie znajdują potwierdzenia w przedłożonych przez nią dokumentach i stoją w sprzeczności z innymi dokumentami uzyskanymi z akt ksiąg wieczystych oraz z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a mianowicie: 1. z wykazu zmian gruntowych z dnia [...] marca 1994 r. zalegającego w aktach księgi wieczystej [...] wynika, że parcela gruntowa 554/10 objęta Iwh 243 gm. kat. [...] zmieniła oznaczenie na działki nr 764/1 i 764/2, a następnie działka nr 764/1 zmieniła oznaczenie na działkę nr 586 (obr. 2-[...]), zaś działka nr 764/2 zmieniła oznaczenie na działkę nr 585 (obr. 2-[...]); 2. operat techniczny wykonany na zlecenie K. W., włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2015 r. pod nr [...] zawiera mapę synchronizacyjną i wykaz synchronizacyjny, z którego wynika, że dawna parcela gruntowa nr 554/10 objęta lwh 243 gminy katastralnej [...] zmieniła oznaczenie na działki nr 764/1 i 764/2, a następnie działka nr 764/1 zmieniła oznaczenie na działkę nr 586 (obr. 2-[...]), zaś działka nr 764/2 zmieniła oznaczenie na działkę nr 585 (obr. 2-[...]); 3. z wykazu zmian gruntowych z dnia [...] maja 1997 r. zalegającego w aktach księgi wieczystej [...] wynika, że działka nr 587 (obr. 2-[...]) odpowiada dawnej parceli gruntowej nr 554/8 objętej lwh 248 gm. kat. [...], a nie parceli nr 554/10, jak twierdzi odwołująca; 4. z wykazu zmian gruntowych z dnia [...] listopada 1999 r. zalegającego w aktach księgi wieczystej [...] wynika, że działka nr 664 (obr. 2-[...]) odpowiada dawnej parceli gruntowej nr 554/9 objętej lwh 247 gm. kat. [...], a nie parceli nr 554/10, jak twierdzi skarżąca; 5. z treści mapy katastralnej gm. kat. [...] i gm. kat. [...] wynika, że północno- wschodnia granica dawnych parcel gruntowych o numerach 554/8, 554/9 i 554/10 położonych w gm. kat. [...] stanowiła jednocześnie granicę dawnej gminy katastralnej R. z dawną gminą katastralną P. Wynika z tego, że grunty położone na północny wschód od ww. granicy, oznaczone obecnie w ewidencji jako działki o numerach 1404/3, 1405/3, 1406/3 i 1409/4 w obrębie 3-[...] należały do dawnej gminy katastralnej P., zatem nie mogły stanowić części parceli gruntowej nr 554/10 położonej w gminie katastralnej R. Powyższą tezę potwierdza również wykaz zmian gruntowych z dnia [...] października 1999 r. zalegający w aktach księgi wieczystej [...], zgodnie z którym działka nr 1406 (obr. 3-[...]) powstała z dawnej parceli gruntowej nr 1205 objętej lwh 656 gm. kat. P. Wynika z tego, że działka nr 1406/3 (obr 3-[...]), która powstała w wyniku podziału działki nr 1406, nie może odpowiadać części dawnej parceli nr 554/10, jak twierdzi odwołująca. Końcowo organ podkreślił, że pozostałe zarzuty odwołującej są niezasadne a prowadzone postępowanie nie wykazało, że rozpatrywane dane ewidencyjne są błędne albo niezgodne ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi. Wnioskodawczyni nie przedstawiła dowodów uzasadniających wprowadzenie nowych danych ewidencyjnych i wobec tego brak podstaw do aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie przez nią wnioskowanym. Skargę na powyżej opisaną decyzję WINGiK złożyła K. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji, rozpoznanie sprawy pod jej nieobecność, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji ze wskazaniem, że organ ma "udzielić informacji co do powierzchni działki nr 554/10, sprzed podziałów". Kwestionowanej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji poprzez wskazanie powierzchni nieruchomości oraz wskazanie jakim postępowaniom "podlegała" nieruchomość, które to miały wpływ na zmniejszenie jej powierzchni, czym naruszono zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; 2. brak wszechstronnego rozpoznania sprawy w szczególności poprzez wskazywanie powierzchni, która została zakwestionowana w wyroku uchylającym wcześniejszą decyzję; 3. brak wyjaśnienia stronie z jakich powodów i na podstawie jakich przepisów organ odmówił przyznania waloru dowodom przedłożonym przez stronę oraz brak wskazana na podstawie jakich przesłanek odmówił wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów; 4. wskazała, że organ "posłużył się" uzasadnieniem wskazanym przez organ I instancji bez wyjaśnienia sprawy, powielając tym samym błąd organu I instancji. W odpowiedzi na skargę WINGiK zawnioskował o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów postępowania w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy nie bada zatem celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia (tu decyzja), a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie przedmiotowej decyzji. Jak wynika z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718_, zwanej dalej "P.p.s.a." Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała, by przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa i dlatego skarga, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby kwestionowana w niej decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., jak i zawarta w niej argumentacja mająca wspierać tenże zarzut. Trzeba przypomnieć w związku z tym, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień albo też na błędnej wykładni tych przepisów. Treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, iż stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W – wa 2004 r., s. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w cyt. wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zebrany w sprawie niniejszej materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, ani też by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 K.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów określonych w art. 75 i nast. K.p.a., co pozwoliło organom na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodną z regułami art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i w konsekwencji, prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również, wbrew zarzutom skargi, naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny i szczegółowy wyjaśnia argumenty (powody) mające przemawiać za utrzymaniem w mocy wydanej w pierwszej instancji decyzji z dnia [...] września 2016 r. o odmowie wprowadzenia żądanych przez skarżącą zmian w operatach ewidencji gruntów i budynków. Zarówno więc uzasadnienie faktyczne decyzji, jak i jej uzasadnienie prawne (wyjaśniające podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa) spełniają wymgi wynikające z powołanego wyżej przepisu. Zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. nie został w uzasadnieniu skargi bliżej rozwinięty, Sąd - działając w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. - nie znajduje podstaw, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, do przypisania organom zaniedbań w respektowaniu wyrażonej w tym przepisie zasady budzenia zaufania do władzy publicznej. Wynikające z tego artykułu obowiązki organu administracji dotyczące sposobu prowadzenia postępowania były bez wątpienia zachowane, czego dowodem jest chociażby uzasadnienie decyzji spełniające wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że żądanie zawarte we wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2013 r. "o wyrównanie powierzchni działek nr 585 i nr 586 położonych w obrębie R. do stanu faktycznego jaki posiadali W. C. i W. C." zostało przez nią sprecyzowane po kilkakrotnych wezwaniach organu (Starosty [...]) i nie jest kwestyjne, że skarżąca za swoją własność uważa grunt, który obecnie w ewidencji gruntów i budynków oznaczony jest jako działki o nr 585, 586, 587 i 664 poł. w obrębie 2 – [...] oraz działki nr 1404/3, nr 1405/3, nr 1406/3 i nr 1409/4 poł. w obrębie 3 – [...], a które jej zdaniem odpowiadają dawnej parceli gruntowej nr 554/10, będącej własnością jej rodziców (W.W. C.). W związku z tym domaga się połączenia wszystkich wymienionych wyżej działek w jedną działkę i wpisania prawa własności tej działki na jej rzecz w operacie ewidencyjnym. Przypomnieć należy, że z przepisów art. 20, art. 22 i art. 24 ustawy – prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629), wynika że ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełniąc funkcje informacyjno – techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa gruntów, ani też nie nadaje tych praw. Ewidencja spełnia jedynie funkcje rejestrujące stanów prawnych ustalonych w innym trybie i przez inne organy. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości wynikający z dokumentów. W świetle powyższego uznaje się, że przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków, a organy prowadzące ewidencję nie mogą samodzielnie w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ustalać i rozstrzygać, komu przysługuje prawo własności do określonej działki ewidencyjnej, a w konsekwencji nie mogą wprowadzić w ewidencji gruntów zmiany osoby właściciela w oparciu o własne ustalenia. Jakiekolwiek zatem uzasadnione wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości nie pozwalają na prowadzenie postępowania w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. Natomiast w takiej sytuacji konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym, który jest władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości. Trzeba również podkreślić, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (powołanym w uzasadnieniu skarżonej decyzji) domniemywa się, że prawo jawne księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. To właśnie wpis w księdze wieczystej decyduje o stanie prawnym nieruchomości, jest on wiążący dla wszystkich, również dla organów prowadzących ewidencje gruntów i budynków. Wpis w księdze wieczystej dotyczący stanu prawnego nieruchomości i wynikające z niego domniemanie może zostać obalone, ale tylko w stosownym postępowaniu przed sądem powszechnym, a dopóki to nie nastąpi nieruchomość ma ustalony stan prawny, który jest wiążący. Organ odwoławczy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (s. 7 – 8), zrekonstruował w nim szczegółowo stan prawny działek, co do których skarżąca wnioskowała o połączenie w jedną działkę, tj. działek nr 585, 586, 587 i 664 poł. w obr. 2 – [...] oraz nr 1404/3, 1405/3, 1406/3, 1409/4 poł. w obr. 3 – [...], uważając, że odpowiadają one dawnej pgr 554/10 własności jej rodziców (W.W. C.) i prawo własności tej działki winno być wpisane w operacie ewidencyjnym na jej rzecz. Przy pomocy odpisów w ksiąg wieczystych oraz dokumentów z tych ksiąg wykazał, że skarżącej przysługuje prawo własności wyłącznie działki nr 585 i 586 obr. 2 – [...], natomiast ujawniony w księgach wieczystych stan prawny pozostałych działek z w/w wskazuje, że stanowią one przedmiot własności innych osób fizycznych i prawnych, tj. odpowiednio T. W. W., B. M., M. A. K., Z. K. – R. i Gminy [...]. Jednocześnie ujawniony w operacie ewidencyjnym (potwierdzeniem wypisy z rejestru gruntów znajdujące się w aktach sprawy) stan prawny tych działek jest zgodny ze stanem prawnym ujawnionym w księgach wieczystych. Ewidencja jest zatem zgodna z księgami wieczystymi. Nie jest kwestyjne, że skarżąca w postępowaniu przed organem I instancji przedłożyła szereg dokumentów (szczegółowo również wymienione w uzasadnieniu skarżonej decyzji, s. 9), jednakże w trafnej ocenie organów obu instancji nie wykazują one, iżby stan prawny działek objętych wnioskiem skarżącej był inny od tego, który aktualnie jest ujawniony w księgach wieczystych i w operacie ewidencji gruntów i budynków. Wpis w księdze wieczystej decyduje o stanie prawnym nieruchomości, jest wiążący dla wszystkich, również dla organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków. Dopóki wynikające z tego wpisu domniemanie nie zostanie obalone (w stosownym postępowaniu przed sądem powszechnym), to nieruchomość ma ustalony stan prawny, który jest wiążący. Wbrew zarzutom skargi, powołane przez skarżącą dokumenty były przedmiotem analizy organów orzekających w sprawie niniejszej, co wynika z lektury uzasadnienia decyzji wydanych przez te organy i w ich ocenie – zdaniem Sądu prawidłowej – nie dają żadnych podstaw do uznania zasadności żądania skarżącej. Powołane przez skarżącą dokumenty (w większości z przeszłości) nie dają też żadnej podstawy do uznania, że działki o numerach: 585, 586, 587 i 664 poł. w obr. 2 – [...] oraz nr 1404/3, 1405/3, 1406/3 i 1409/4 poł. w obr. 3 – [...] odpowiadają dawnej pgr 554/10, nadto pozostają w sprzeczności z dokumentami pozyskanymi przez organy obu instancji z akt ksiąg wieczystych i z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji (s. 11), wsparte opisanymi tam dokumentami (wykaz zmian gruntowych z [...] marca 1994 r. w aktach [...], operat techniczny wykonany na zlecenie skarżącej i włączony [...] sierpnia 2015 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], wykaz zmian gruntowych z dnia [...] maja 1997 r. w aktach [...], wykaz zmian gruntowych z dnia [...] listopada 1999 r. w aktach [...], mapa katastralna gm. kat. R. i gm. kat. P., wykaz zmian gruntowych z dnia [...] października 1999 r. w aktach [...]), a które to dokumenty nie dają żądnej podstawy do uznania, iż wskazane przez skarżącą działki odpowiadają dawnej pgr 554/10. W świetle tego, co wyżej naprowadzono, a także regulacji wynikających z § 12 ust. 1 (wymieniającej dokumenty, na podstawie których w ewidencji uwidacznia się prawa osób i jednostek organizacyjnych), § 9 oraz § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, cytowanych i omówionych prawidłowo przez organ odwoławczy, odmowa wprowadzenia żądanej przez skarżącą zmiany w ewidencji gruntów i budynków – w istocie w sposób prawem wymagany nieudokumentowanej – jest prawidłowa i nie narusza prawa. Błędny jest pogląd skarżącej, że w wyroku uchylającym wcześniejszą decyzję, tj. z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1259/14 zakwestionowana została "powierzchnia." Sąd wówczas uznał, że kontrolowana decyzja (z [...] lipca 2014 r.) i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. "wobec nieustalenia jednoznacznie treści żądania wniosku" skarżącej zostały wydane z naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.; w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. organy respektowały ocenę, stosownie do art. 153 P.p.s.a., wyrażoną w wyroku tut. Sądu z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1259/14. Z tych wszystkich przyczyn i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.