II SA/Rz 31/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku AM o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi AM na decyzję [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] grudnia 2015 r. nr [.] w przedmiocie nakazu rozbiórki ganku - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję skarżący AM zgłosił, kierowane tak do organu jak i Sądu, żądanie wstrzymania jej wykonania z uwagi na prawdopodobieństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w postaci prowadzenia przez organ I instancji postępowania wbrew zakazowi (łac.) reformationis in peius, a w konsekwencji niebezpieczeństwa wydania decyzji na niekorzyść skarżącego. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzją [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] października 2015 r. nakazującą skarżącemu rozbiórkę przydomowego ganku oraz postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2015 r. wstrzymujące roboty budowlane i nakładające obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [.] grudnia 2015 r. [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [.] grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w [art. 61] § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Brak atrybutu wykonalności aktu lub czynności uniemożliwia uwzględnienie wniosku, którego ocena odbywa się bez analizy zasadności skargi. Wniosek taki powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek, mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Przedmiotem wniosku uczyniono decyzję organu odwoławczego wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), którą uchylono w całości decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzja taka nie posiada atrybutu wykonalności, ponieważ nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie nadaje się ona do wykonania, w tym egzekucji, i nie wymaga wykonania w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 Ppsa. Jej skutkiem, w razie uprawomocnienia się, będzie wyłącznie obowiązek organu I instancji ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Okoliczność ta nie świadczy jednak o wykonalności zaskarżonej decyzji w rozumieniu powołanego przepisu. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.