II SA/Rz 312/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 9 grudnia 2023 r. nr SKO.415/213/2023 w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego M. P. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: "Kolegium"/"organ odwoławczy"), decyzją z 9 grudnia 2023 r. nr SKO.415/213/2023, po rozpoznaniu odwołania P.D., Z.K., M.P., M.P.1, od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt"/"organ I instancji") z 18 października 2021 roku, znak: BR.6730.5.2020.2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego: budowa szesnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz likwidację końcowego odcinaka rowu na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości J. gm. T. dla F. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Inwestor"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt, decyzją z dnia 18 października 2021 roku, ustalił warunki zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Kolegium decyzją z dnia 12 maja 2022 r. utrzymało decyzję Wójta w mocy, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej; "WSA"), wyrokiem z dnia 8 lutego 2023 roku sygn. II SA/Rz 1013/22, uchylił decyzję Kolegium z 12 maja 2022 r. W uzasadnieniu WSA wskazał, że przeprowadzona analiza nie odnosi się do zabudowy zagrodowej. W dalszym postępowaniu należy więc uzupełnić analizę ustalając czy i w jakim zakresie występuje nań zabudowa zagrodowa oraz, czy w związku z tym spełniony jest warunek z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p."). Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji była także niejednoznacznie wyjaśniona kwestia warunków uzgodnienia decyzji przez Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Zdaniem WSA, treść decyzji o warunkach zabudowy powinna zawierać warunki realizacji inwestycji wynikające z postanowienia tego organu z 30 grudnia 2020 r. Realizując wytyczne Kolegium zleciło Wójtowi uzupełniania analizy urbanistycznej. Po uzupełnieniu analizy, rozpatrując ponownie odwołanie, powołało przepisy dotyczące wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy (art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 52 ust. 2, art. 61 ust. 1 -5 u.p.z.p.). Wskazało, że ustalenie czy zostały faktycznie spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej, zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. nr 164 poz. 1588, dalej: "rozporządzenie."). Podało, że w pierwszej kolejności obowiązkiem organu jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., co powinno nastąpić w oparciu o § 3 ust. 2 rozporządzenia. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zasadą jest, że obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, tj. we wszystkich kierunkach (koncentrycznie) w równej odległości (równomiernie), czyli granice tego obszaru powinny przyjąć kształt okręgu o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniejszym niż 50 m. W taki sposób obszar analizowany był w sprawie wyznaczany i jest prawidłowy. Kolegium wskazało, że na obszarze analizowanym zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Planowane przez Inwestora przedsięwzięcie nie będzie zatem godzić w zastany stan zagospodarowania terenu analizowanego, wprowadzając zabudowę odmienną, niż istniejąca. Tzw. "dobre sąsiedztwo" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. służy zachowaniu ładu przestrzennego, nie może jednak być rozumiane jako argument za dopuszczeniem realizacji dokładnie tylko takiej samej zabudowy, jaka występuje na analizowanym obszarze. Nowa zabudowa jest więc dopuszczalna, gdy można ją pogodzić z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze, co też ma miejsce w niniejszej sprawie. Kolegium uznało, że planowana inwestycja faktycznie wpisuje się w kontynuację funkcji obiektów już istniejących w sąsiedztwie i jej realizacja nie będzie stanowić przeszkody z zastanym sposobem zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów. Zwróciło uwagę, że zasada dobrego sąsiedztwa ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej, ale nie można wymagać, aby była tożsama do już istniejącej. Projektowana inwestycja będzie odpowiadać zastanemu na analizowanym terenie sposobowi zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów. Ponadto Kolegium stwierdziło, że z części tekstowej analizy wynika, że określone decyzją parametry zabudowy zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu i korespondują z występującymi w obszarze analizowanym cechami zagospodarowania terenu i gabarytami obiektów (które są wyznaczone przez parametry takie jak szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, czy też wysokość głównej kalenicy dachu). Zostały one wyznaczone w sposób respektujący zasady określone w przepisach § 4 - § 8 rozporządzenia. Sporządzona dla potrzeb niniejszej sprawy analiza urbanistyczna w sposób szczegółowy opisuje parametry istniejącej zabudowy i gabaryty budynków występujących w obszarze analizowanym, zawiera wszystkie wymagane rozporządzeniem elementy i nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego w kontekście wymogów jej sporządzenia. Analiza zawiera dostateczne uzasadnienie dla przyjętych w decyzji ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem planowana inwestycja nie będzie naruszać istniejącego ładu architektonicznego i będzie harmonizować z istniejącą już zabudową, kontynuując zastany na tym terenie sposób użytkowania obiektów, jak również ich cechy zabudowy, a więc nie będzie naruszać zasady dobrego sąsiedztwa. Fakt zabudowy mieszkaniowej, bez względu na jej charakter zagrodowy - umożliwia ustalanie warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Wbrew zarzutom odwołania decyzja zawiera ustalenie wszystkich parametrów planowanej inwestycji, które są wynikiem tabelarycznej analizy sposobu zagospodarowania nieruchomości znajdujących się na terenie analizowanym. Kolegium dodało, że w ślad za wytycznymi WSA, postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 30 grudnia 2020 r. wydane w postępowaniu uzgodnieniowym ma zastosowanie w zakresie warunków, jakie zostały przewidziane w tym akcie administracyjnym i będą wiążące dla organu administracji budowlanej w procesie wydawania decyzji w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożył M.P. (dalej: "Skarżący"), zarzucając naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: "K.p.a." w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta pomimo niewszechstronnego i niepełnego zgromadzenia oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji nieustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, w szczególności co do występującego w obszarze objętym inwestycją rodzaju zabudowy, w tym czy w obszarze występuję zabudowa zagrodowa i jaki jest jej zakres: 2. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023, poz. 1634 ze zm., dalej: "P.p.s..a.") poprzez wydanie decyzji z pominięciem wiążących organ wskazań WSA w Rzeszowie co do dalszego przebiegu postępowania, tj. pomimo nieuzupełnienia, wbrew zaleceniom Sądu, analizy zabudowy w zakresie ustalenia czy w terenie występuje zabudowa zagrodowa i jaki jest jej zakres, co ponownie czyni decyzję co najmniej przedwczesną; 3. art. 153 P.p.s.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem wiążących organ wskazań WSA w Rzeszowie co do dalszego przebiegu postępowania w zakresie ustalenia warunków realizacji inwestycji wynikających z postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW Wody Polskie z dnia 30 grudnia 2020 r. 4. art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia decyzji w zakresie ustaleń co do istnienia (ewentualnie jego zakresu), lub nieistnienia, w obszarze objętym planowanym przedsięwzięciem zabudowy zagrodowej - pomimo wyraźnych zaleceń WSA brak jest choćby wzmianki o poczynionych przez organ ustaleniach co do zabudowy zagrodowej; 5. art. 9 K.p.a. i art. 10 § 1 K.p.a w zw. z art. 81 K.p.a. i art. 140 K.p.a. poprzez niedoręczenie Skarżącemu treści uzupełnionej analizy urbanistycznej, co uniemożliwiło Skarżącemu ustosunkowanie się do treści analizy, weryfikację i kontrolę wskazanych w niej informacji i wreszcie weryfikację tego, czy organ prawidłowo zinterpretował treść tej analizy i wysnuł z niej odpowiednie wnioski — co stanowi istotne naruszenie prawa Skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu bowiem treść zaskarżanej decyzji w znacznym zakresie zależała właśnie od ustaleń wskazanych w analizie; 6. art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżącego o sporządzeniu w niniejszej sprawie uzupełnionej analizy urbanistycznej i tym samym niepoinformowanie o możliwości zapoznania się z tą analizą oraz pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło Skarżącemu zapoznanie się z opinią i ustosunkowanie się do niej, zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń, uwag czy wniosków dowodowych — co stanowi istotne naruszenie prawa Skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu bowiem treść zaskarżanej decyzji zależała w znacznym zakresie właśnie od ustaleń wskazanych w analizie i z tego względu zaskarżana decyzja jest dla Skarżącego niemożliwa do zweryfikowania; 7. art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta pomimo nieuzgodnienia warunków zabudowy z organem właściwym w sprawach melioracji wodnych i nieuwzględnienia w treści decyzji warunków realizacji inwestycji wynikających z prawomocnego postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW Wody Polskie z dnia 30 grudnia 2020 r. 8. art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta pomimo niespełnienia warunków dobrego sąsiedztwa, tj. w sytuacji przeważającego rodzaju zabudowy zagrodowej; 9. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta pomimo podstaw do jej uchylenia. Na tych podstawach skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżanej decyzji, uchylenie w całości na podstawie art. 135 P.p.s.a. decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął zarzuty, obwiniając organ, że nigdy nie doręczył Skarżącemu samej treści uzupełnionej analizy urbanistycznej i nie poinformował, że taka analiza uzupełniająca została sporządzona. Zatem decyzja z 9 grudnia 2023 r. jest niemożliwa do zweryfikowania. Ponadto podobnie jak w poprzedniej uchylonej decyzji z 12 maja 2022 r., brak jest jakiejkolwiek, choćby najmniejszej wzmianki na temat zabudowy zagrodowej, tj. tego czy w obszarze objętym planowaną inwestycją występuje zabudowa zagrodowa, a jeśli tak - to w jakim zakresie. Organ naruszył również art. 153 P.p.s.a. Pomimo zaleceń Sądu organ w treści zaskarżanej decyzji właściwie w ogóle nie poruszył kwestii rowu melioracyjnego, jako przeszkody w realizacji inwestycji. Niewystarczające jest bowiem lakoniczne wskazanie organu, że uwagi Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z postanowienia z dnia 30 grudnia 2020 r. będą wiążące na etapie wydawania decyzji w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skoro Sąd wskazał, że już decyzja o warunkach zabudowy winna w swojej treści uwzględniać zastrzeżenia zgłoszone przez Dyrektora ZZ w [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga jest uzasadniona. I. Stan sprawy jest następujący. Wnioskiem z 15 stycznia 2020 r. Inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia "budowa szesnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz likwidację końcowego odcinka rowu na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...]" w miejscowości J. Decyzją z dnia 25 maja 2020 r. Wójt odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Kolegium decyzją z 20 sierpnia 2020 r. uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium zakwestionowało prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego w zakresie poprawności wyznaczenia frontu działki. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt decyzją z 8 lutego 2021 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Również i ta decyzja została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania na mocy decyzji Kolegium z 22 czerwca 2021 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt, decyzją z 18 października 2021 r. ustalił warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Kolegium decyzją z 12 maja 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na skutek skargi Skarżącego, WSA wyrokiem z dnia 8 lutego 2023 r. sygn. II SA/Rz 1013/22, uchylił zaskarżoną decyzję. W wyniku uzupełnienia materiału dowodowego i ponownego rozpoznania odwołań, Kolegium decyzją z 9 grudnia 2023 r. utrzymało w mocy decyzja Wójta z 18 października 2021 r. Rozstrzygnięcie to stanowi przedmiot skargi. II. W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma art. 153 P.p.s.a., wedle którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Użyte w przepisie tym pojęcie "orzeczenie" obejmuje zarówno sentencję, jak i uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, gdyż w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie: ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Natomiast związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r. sygn. II OSK 2531/19, czy z dnia 6 października 2021 r. sygn. III OSK 4086/21). III. W rozpoznawanej sprawie ocena prawna została zawarta w wyroku z dnia 8 lutego 2023 r. sygn. II SA/Rz 1013/22. WSA odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zabudowy zagrodowej wskazał, że "Przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza nie odnosi się do zabudowy zagrodowej. W dalszym postępowaniu należy więc uzupełnić analizę, ustalając czy i w jakim zakresie występuje nań zabudowa zagrodowa oraz czy w związku z tym spełniony jest warunek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dla planowanej inwestycji". Niezależnie od tego WSA stwierdził, że "Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji była także niejednoznacznie wyjaśniona kwestia warunków uzgodnienia decyzji przez Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Kontrolowana decyzja została uzgodniona na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. (k. 124 i k. 131 akt adm.). Problem w tym, że wcześniejszy projekt decyzji, w zasadzie tożsamy z ww. projektem uzgodnionym milcząco, został uzgodniony prawomocnym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2020 r. RZ.ZPU.1.522.3.2855.2020.RD przez Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW Wody Polskie (k. 86). Organ ten uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych dla inwestycji pn.: "Budowa szesnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz likwidacje końcowego odcinka rowu" na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości J., gm. T. Wyjaśnił, że zgodnie z "ewidencją melioracji wodnych" na obszarze planowanej inwestycji, tj. na ww. działkach w m. J., gm. T., występuje kolizja z rowem melioracyjnym. W związku z powyższym Inwestor zobowiązany jest przed rozpoczęciem inwestycji dokonać naprawy lub przebudowy tego urządzenia w sposób zapewniający zachowanie sprawności użytkowej rowu melioracyjnego. Zgodnie z art. 389 ust. 1 pkt 6 i art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 310), na wykonanie przebudowy urządzeń melioracyjnych wymagane jest uzyskanie zgody wodnoprawnej. Przebudowa rowu melioracyjnego powinna być wykonana w sposób nienaruszający interesów osób trzecich. Projekt przebudowy urządzenia melioracji wodnych należy uzgodnić z właścicielami działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania ich przebudowy lub z właściwym terenowo Rejonowym Związkiem Spółek Wodnych, w przypadku gdy właściciele tych działek są w nim zrzeszeni. Właściciel urządzenia melioracji wodnych, które zostało zlikwidowane lub przebudowane zgodnie z art. 196 ust. 15 dokonuje zgłoszenia do Wód Polskich zmiany danych w terminie 30 dni od dnia wystąpienia tych zmian, w celu aktualizacji ewidencji melioracji wodnych. Do zgłoszenia należy dołączyć mapę sytuacyjno – wysokościową (kopia mapy zasadniczej, geodezyjną inwentaryzację powykonawczą, projekt zagospodarowania terenu) z naniesionym rowem, obszarem konkurencyjnym oraz adnotację określającą powierzchnię wyrażoną w metrach kwadratowych sporządzoną przez uprawnionego geodetę lub projektanta oraz kopię zgody wodnoprawnej. Zdaniem Sądu treść decyzji o warunkach zabudowy powinna w okolicznościach sprawy zawierać warunki realizacji inwestycji wynikające z postanowienia z dnia 30 grudnia 2020 r. (podkreślenie Sądu). Powtórne, niepotrzebne uzgodnienie decyzji z Dyrektorem Zarządu Zlewni w [...], nie oznacza w okolicznościach sprawy możliwości zignorowania postanowienia z dnia 30 rudnia 2020 r. Zawiera ono informację o przeszkodzie w realizacji inwestycji w postaci urządzenia wodnego oraz sposób i warunki jej usunięcia. SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w takim brzmieniu naruszyło art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w stopniu, który przełożył się na wynik sprawy". Sąd stwierdza, że zasadnie skarga formułuje zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., gdyż Kolegium przeprowadzając uzupełniającego postępowanie dowodowe w trybie art. 136 K.p.a. nie zapewniło stronnym czynnego udziału w postępowaniu, czym uchybiło przepisowi art. 10 § 1 K.p.a. Otóż w sytuacji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i uzyskania nowego dowodu w postaci analizy urbanistycznej co do występowania w obszarze analizowanym zabudowy zagrodowej, obowiązkiem organu odwoławczego było nie tylko poinformowanie stron o tym fakcie, ale również o przysługujących uprawnieniach określonych tym przepisem. Kolegium zaniechało tego obowiązku, czym naruszyło art. 10 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać też należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium nie dokonało oceny tego dowodu i nie poczyniło na jego podstawie konkretnych ustaleń. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest w tym zakresie jakiejkolwiek argumentacji. Brak możliwości zapoznania się z dodatkowym dowodem przeprowadzonym w postępowaniu odwoławczym uniemożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się co do spełnienia warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa". Niezależnie do tego Kolegium naruszyło art. 153 P.p.s.a., gdyż nie zastosowało się pełni do wytycznych WSA, ignorując stanowisko o konieczności zamieszczenia w treści decyzji o warunkach zabudowy warunków realizacji inwestycji wynikających z postanowienia Dyrektorem Zarządu Zlewni w [...] z dnia 30 grudnia 2020 r. Wskazać w tym miejscu należy, że sentencja postanowienia z dnia 30 grudnia 2020 r. uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych zawiera także szczegółowe warunki, jakie w związku z kolizją z rowem melioracyjnym musi spełnić inwestor. Warunki te, jak przesądził WSA, powinny być zamieszczone w sentencji decyzji. Tymczasem Kolegium utrzymując w mocy decyzję Wójta (która nie zawiera w zakresie powyższych warunków żadnego rozstrzygnięcia), jedynie w uzasadnieniu, w przedostatnim akapicie zasygnalizowało, że warunki postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia 30 grudnia 2020 r. będą wiążące w procesie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka wzmianka w uzasadnieniu w żadnym wypadku nie stanowi realizacji wytycznych, w których WSA jednoznacznie stwierdził, że "treść decyzji o warunkach zabudowy powinna w okolicznościach sprawy zawierać warunki realizacji inwestycji wynikające z postanowienia z dnia 30 grudnia 2020 r." Brak realizacji wytycznych co do zamieszczenia w decyzji o warunkach zabudowy uzgodnionych przez Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] warunków realizacji inwestycji oznacza, że doszło również do naruszenia art. 153 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a.