II SA/Rz 329/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku WR o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi WR decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przyłączenia budynku do istniejącej sieci kanalizacyjnej - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Rozstrzygnięciem tym organ I instancji nakazał skarżącemu przyłączenie budynku, zlokalizowanego na działce nr 390/4 w K., do istniejącej sieci kanalizacyjnej We wniesionej skardze WR zawarł skierowany do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie zawarł jednakże żadnego uzasadnienia tak sformułowanego żądania pod kątem wystąpienia przesłanek do jego uwzględnienia. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, wniosek powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd winien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. II FPS 9/13). Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącego nałożono bowiem podlegający egzekucji obowiązek o charakterze niepieniężnym (nakaz przyłączenia budynku do sieci kanalizacji sanitarnej), a decyzje wydane w tym przedmiocie są ostateczne. Wprawdzie analiza złożonego wniosku nie pozwala uznać, że skarżący wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże Sąd postanowił wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu. Zdaniem Sądu wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wykonanie przyłączenia budynku mieszkalnego do sieci kanalizacji sanitarnej jako robót budowlanych podlegających zakryciu wymaga zarówno zaangażowania zarówno osób posiadających specjalistyczną wiedzę, zarówno z zakresu realizacji przyłączy, jak i geodezji (obowiązek geodezyjnego zinwentaryzowania obiektu przed zakryciem) oraz stosunkowo dużego nakładu sił i środków. Nie sposób również twierdzić, że ponowne rozkopanie nieruchomości skarżącego oraz usunięcie wykonanego przyłączenia, nie stanowiłoby trudnych do odwrócenia skutków wykonanej decyzji. Tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika, aby decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, względnie, że stan techniczny bezodpływowego zbiornika na nieczystości, do którego obecnie jest przyłączony budynek skarżącego, zagraża środowisku. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.