II SA/Rz 336/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 1017 zł /słownie: tysiąc siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej także: Spółką) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "Kolegium" z [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku Spółki z dnia 17 września 2012 r. odmówił ustalenia lokalizacji celu publicznego pn.: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. o oznaczeniu ROP6002_A wraz z wewnętrzną linią zasilającą elektryczną, na działce oznaczonej numerem 3109/7, 3108/6, położonej w obrębie ewidencyjnym Ł. Kolegium decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] uchyliło powyższe rozstrzygnięcie, wskazując na konieczność wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku inicjującego postępowanie. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego opisanej wyżej. Stwierdził, że nie został spełniony warunek o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. - zwana dalej "u.p.z.p."), bowiem działka oznaczona nr 3109/7 będąca gruntem rolnym klasy III nie została objęta zgodą ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze, przy sporządzaniu planu miejscowego. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka zarzucając naruszenie art. 50 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowania i uznanie, że art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy należy stosować wprost. Taka interpretacja organu prowadzi do sytuacji, że niemożliwym staje się wydawanie decyzji lokalizacyjnych dla inwestycji na terenach rolnych oraz naruszenie art. 56 u.p.z.p. poprzez odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z przepisami odrębnymi. Nadto zarzuciła naruszenie przepisów postepowania tj., art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz naruszenie zasady praworządności, brak szybkiego i wnikliwego działania. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy podzielając argumentację organu I instancji. Wyjaśniło, że stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w procedurze ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego, warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Zgodnie z tym warunkiem wydanie decyzji jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium zwróciło uwagę na zmianę przepisów prawa, bowiem w dniu 26.05.2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 503), która zmieniła brzmienie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten stanowi, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III – wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Zmiana tego przeznaczenia dokonywana jest tylko w mpzp, a powyższa zgoda uzyskiwana w procedurze opracowywania i uchwalania planu – art. 7 ust. 1 cyt. wyżej ustawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy działka o nr ewid. 3109/07 w Ł., na której planowana jest inwestycja stanowi użytek rolny klasy RIIIb, w jej skład wchodzą użytki różnych klas, przy czy istotne jest, że sama inwestycja planowana jest do zlokalizowania na tej części działki stanowiącej użytek rolnym klasy III. Organ ustalił, że w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [....], uchwalonym Zarządzeniem nr [...] Komisarza Rządowego dla Gminy [...] z dnia [...].05.1994 r., a który utracił ważność z końcem 2003 r., teren działki nr 3109/7 nie był objęty zgodą ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. W tej sytuacji, nie został spełniony warunek określony w art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. bowiem teren objęty wnioskiem, tj. działka nr 3109/7 wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a teren ten (działka nr 3109/7) nie był objęty zgodą uzyskaną przez sporządzaniu mpzp. Skoro planowana inwestycja nie spełnia ww. warunku zasadnym było wydanie decyzji odmownej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A Sp. z o.o. z/s w [...], zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mające wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 K.p.a. i art. 15 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1, art. 56, art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji celu publicznego. Z uwagi na te naruszenia strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W rozwinięciu zarzutów skarżąca Spółka podtrzymała argumentację odwołania, w tym dotyczącą braku należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności fatycznych i prawnych oraz lakoniczności uzasadnienia. Jej zdaniem mimo szerszego odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów odwołania, nie przedstawiono argumentacji przemawiającej za koniecznością stosowania w przedmiotowej sprawie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. "wprost". Skarżąca zwróciła uwagę na zmianę, w toku prowadzonego postępowania, obowiązujących przepisów. Powyższe wymagało dokładniejszego uzasadnienia decyzji. Organy dokonały nadto błędnej interpretacji przepisów, w tym art. 50 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ta dokonana przez organy spowodowała, że przepisy dotyczące wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego są niemożliwe do zastosowania. W ocenie skarżącej zamierzona inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jest zgodna z przepisami odrębnymi, a organ I instancji winien wydać decyzję zgodną z jej żądaniem. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy stosować odpowiednio, nie zaś "wprost" jak to uczyniły organy obu instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumenty podane w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 990/14 oddalił skargę na wskazana wyżej decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyjaśnił, że zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego, do których należy zaliczyć przedmiotową inwestycję, jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (czyli ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W sprawie niesporne jest, że teren działki nr 3109/7, położony w obrębie ewidencyjnym Ł., przeznaczony pod przedmiotową inwestycję, jest gruntem rolnym stanowiącym użytek klasy III. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013r., poz. 1205), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 8 marca 2013r., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (ust. 2 pkt 1). Zgodnie z ustaleniami organu I instancji, teren działki nr 3109/7 w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], uchwalonym zarządzeniem Nr [...] Komisarza Rządowego dla Gminy [...] z dnia [...] maja 1994r., który utracił moc 31 grudnia 2003r., nie był objęty zgodą ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. W takim stanie rzeczy Sąd uznał, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na przedmiotową inwestycję jest trafna i odpowiada prawu. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego wadliwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p – przepis ten wg skarżącej należy stosować "odpowiednio", a nie "wprost", jak to uczyniły organy. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. W ocenie Sądu, nie ma także powodów do uznania, iż przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p w przypadku decyzji o warunkach zabudowy będzie miał zastosowanie, natomiast w przypadku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie będzie znajdował zastosowania; oba przypadki dotyczą zagospodarowania terenu i nie ma jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia, aby ochronę gruntów rolnych i leśnych różnicować w zależności od tego, czy planowana jest na nich inwestycja celu publicznego czy też inwestycja nie mająca takiego charakteru. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 734/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie W pierwszej kolejności rozważył zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż od przyjętej właściwej wykładni mającego w sprawie zastosowanie przepisu art. 50 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zależy ocena, czy zostały naruszone przepisy postępowania. Spór sprowadza się do tego, czy odpowiednie stosowanie do planowanej inwestycji celu publicznego art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów polegać powinno na zastosowaniu tego przepisu wprost, czy na odmowie jego zastosowania. Przedmiotowa inwestycja, polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą elektryczną i jako inwestycja celu publicznego, zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. jest lokalizowana w drodze decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (wobec braku planu miejscowego). Ustawodawca zawarł w tym przepisie zapis o odpowiednim stosowaniu w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jednego z warunków, koniecznych do spełnienia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4. Z brzmienia tego przepisu wynika, że warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest, aby teren inwestycji nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na takie właśnie cele, albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu obowiązujących dawniej planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Sąd I instancji uznał, że należy wprost zastosować warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., co skutkowało uznaniem, że odmowa ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji była prawidłowa, gdyż bezspornym jest, że nieruchomość na której inwestycja ma być lokalizowana jest terenem rolnym i nie była objęta zgodą uzyskaną przy sporządzaniu obowiązujących dawniej planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 maja 2013r. (Dz.U. z 2013r., poz. 503) zmiana przeznaczenia gruntu rolnego i leśnego na cele nierolne i nieleśne może być dokonana tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, za zgoda właściwych organów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Regulację prawną należy dostosować przez właściwą interpretację do właściwości regulacji głównej. Sąd I instancji nie uzasadnił właściwie swojego stanowiska o zastosowaniu wprost regulacji art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czym naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można bowiem uznać za uzasadniony jedyny argument za zastosowaniem wprost przepisu, mówiący o braku podstaw do różnicowania ochrony gruntów rolnych i leśnych w zależności od tego, czy planowana jest na nich inwestycja celu publicznego, czy inwestycja nie mająca takiego charakteru. Gdyby bowiem przyjąć za prawidłowe tylko takie rozumowanie, to należałoby uznać, że ustawodawca zawarłby zapis o stosowaniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a nie o jego odpowiednim stosowaniu. NSA podzielił stanowisko autora skargi kasacyjnej, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2010.106.675 ze zm). Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ust. 2 art. 46 stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Sąd I instancji winien zatem rozważyć przy odpowiednim stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. także reguły interpretacyjne wynikające z innych ustaw dotyczących inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym głównie ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i możliwość odstąpienia od zastosowania tego przepisu w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu była w niniejszej sprawie decyzja o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o nr 3109/7, 3108/6 położonych w miejscowości Ł. Organy obu instancji odmówiły wydania na rzecz Skarżącej Spółki decyzji pozytywnej, motywując to tym, że objęty jej żądaniem teren tj. działka nr 3109/7 stanowiąca użytek rolny klasy RIIIb, wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne i nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Innymi słowy, decyzja o odmowie ustalenia lokalizacji została oparta na niespełnieniu przez wnioskodawcę warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Wobec tak umotywowanego rozstrzygnięcia, przypomnieć należy, iż ustawodawca treścią art. 50 ust. 1 u.p.z.p. wymaga odpowiedniego stosowania w procedurze decyzyjnej lokalizacji inwestycji celu publicznego dla terenu nie objętego mocą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, normę art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Powołany przepis jako jeden z warunków wydania decyzji uznaje aby objęty wnioskiem teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w treści obowiązującej w dacie wydawania kontrolowanych decyzji, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I – III – bezwarunkowo wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające wspomnianej zgody dokonuje się na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. NSA w swym kasacyjnym wyroku uznał, że, sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślono bardzo jednoznacznie, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r., nr 106, poz. 675 ze zm.). Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ust. 2 art. 46 stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W świetle art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze treść powołanego art. 190 p.p.s.a., Sąd obowiązany był zauważyć, iż stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ustawodawca podkreśla jednoznacznie, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponieważ ustawodawca stwierdza wyraźnie, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Na taki sposób rozumienia prawa materialnego, pozwala też instytucja odpowiedniego stosowania przepisu odesłania wyrażona w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Odesłanie nakazujące odpowiednie stosowanie określonego przepisu prawa, upoważnia organ do takiej wykładni i stosowania przepisów odesłania, która najpełniej uwzględnia specyfikę prowadzonego postępowania, determinowaną charakterem rozstrzyganej sprawy. Dlatego trzeba zgodzić się z zapatrywaniem postulującym konieczność powstrzymania się od pokusy automatycznego przenoszenia pełnej treści przepisu odesłania do rozstrzyganej sprawy. W niniejszej sprawie, nie można też tracić z pola widzenia rzeczywistych skutków wykonania stacji bazowej, na które słusznie zwraca uwagę strona skarżąca. Otóż niewątpliwie planowane działania Spółki nie spowodują niekorzystnej dla celów ochrony gruntów rolnych i leśnych zmiany przeznaczenia gruntu, bowiem mają polegać wyłącznie na posadowieniu instalacji antenowej oraz przeprowadzeniu w ziemi kabla. Wreszcie nie można nie zauważyć, iż aktualny stan prawny zdecydowanie złagodził wymagania związane z ograniczeniem wprowadzania zmian w przeznaczeniu gruntów rolnych użytków rolnych klas I-III (zob. art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Ponieważ nakaz odpowiedniego stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., nie pozwalał w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na jego automatyczne stosowanie, to odmowa wydania dla Skarżącej Spółki decyzji pozytywnej z uwagi na konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na nierolny, nie mogła przesądzać o takim wyniku sprawy, jaki ustaliły Organy administracji publicznej. Wobec powyższego należało podzielić zarzuty skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego w postaci art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w sposób, który miał oczywisty wpływ na wynik zakończonego postępowania. SKO naruszyło też przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji naruszającej prawo materialne w stopniu wymagającym stosownej korekty. Organy ponownie prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie zobligowane będą do zastosowania się do ustalonego wyżej sposobu wykładni przepisów u.p.z.p., jak również powinny kierować się aktualnym na dzień rozstrzygania sprawy stanem prawnym. Z wyżej wyłożonych powodów, orzeczono jak w sentencji decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.