II SA/Rz 339/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi J.P., J.P-B., M.G. i M.G. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...)., Nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżących J.P., J.P-B., M.G. i M.G. /solidarnie/ kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda decyzją [...] z dnia [...] marca 2009 roku uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008 roku o wymeldowaniu M. D. wraz z małoletnią córką I. T. z pobytu stałego z lokalu położonego przy ul K. [...] w P. i orzekł o odmowie wymeldowania tych osób ze wskazanego lokalu. W podstawie prawnej decyzji wskazano przepis art. 138 § 1 pkt.2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm) określanej dalej jako k.p.a. w zw. z art. 15 ust.2 w zw. z art. 50 ust.3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 139 po. 993 z 2006 r. ze zm.). Decyzje organów obu instancji zapadły w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia 7 lutego 2008 roku , administrator budynku położonego przy ul. K. [...] w P., J. P. zwrócił się do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego o wymeldowanie z lokalu nr 3 następujących osób : H. D., Z. D., P. D., M. D., Ł. M. i I. T. Dołączonymi do wniosku dokumentami J. P. wykazał, że jest współwłaścicielem nieruchomości i załączył pełnomocnictwa udzielone mu przez pozostałych współwłaścicieli , tj. J. P., M. G. i M. G. Wnioskodawca wskazał, że wymienione we wniosku osoby od lat nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu, dlatego wniósł o stwierdzenie tego stanu w decyzji, a celem wniosku jest uporządkowanie danych w ewidencji. W toku postępowania , w dniu 7 maja 2008 roku H. D., Z. D. i P. D. wymeldowali się ze spornego lokalu, w związku z czym decyzją nr [...] z [...] maja 2008 roku Prezydent Miasta umorzył postępowanie w przedmiocie wymeldowania tych osób. Postępowanie dotyczące Ł. M. zakończyło się decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 Prezydenta Miasta o jej wymeldowaniu. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody nr [...] z dnia [...] marca 2009 roku. Organ I instancji ustalił, że najemcami przedmiotowego lokalu, składającego się z pokoju i kuchni byli od 1963 roku H. i A. F. W dniu 31 sierpnia 2007 roku minął okres wypowiedzenia im umowy najmu przez właścicieli budynku. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2008 roku sygn. [...] Sad Rejonowy w P. Wydział I Cywilny orzekł eksmisję H. i A. F. z tego lokalu nakazując im, by opróżnili lokal wraz z osobami i rzeczami ich prawa reprezentującymi oraz wydali go w stanie wolnym jego właścicielom. Sąd ten orzekł też o uprawnieniu pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego. H. i A. F. nadal zamieszkują w lokalu, oczekując na lokal socjalny. Organ ustalił też, że w lokalu zameldowana jest wnuczka H. i A. F. – M. D. wraz z małoletnią córką I. T. M. D. podjęła w dniu 1 pażdziernika 2004 roku 5-letnie studia stacjonarne na [...]. Decyzją nr [...] z [...] listopada 2008 roku Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu wnuczki H. i A. F. wraz małoletnią córką I. T. z lokalu nr 3 przy u. K. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 8 ust.1 ustawy o ewidencji ludności , bowiem z dokonanych ustaleń wynika, że M. D. przed wyjazdem na studia nie zamieszkiwała u dziadków w przedmiotowym lokalu. Okoliczność tę potwierdza fakt, że do 31 sierpnia 2001 roku rodzice M. D. - H. i Z., na podstawie umowy najmu zamieszkiwali lokal nr 3A , składający się z dwóch pokoi, przylegający do lokalu nr 3. Obie rodziny / F. i D. / wspólnie użytkowały łazienkę i kuchnię należącą do lokalu nr 3. Opłaty za czynsz i wywóz śmieci rozliczane były oddzielnie na dwie rodziny. Wnioskodawca J. P. przedstawił dokumenty potwierdzające, że A. F. ponosił opłaty za dwie osoby / lokal nr 3 / , a Z. D. ponosiła koszty za cztery osoby / lokal nr 3A/ , bowiem mieszkała z mężem H., córką M. i synem P. Po opuszczeniu lokalu nr 3A przez rodzinę Z. D., począwszy od 1 września 2001 roku opłaty czynszowe ponoszone są przez A. F. za dwie osoby, tak jak opłaty za wywóz śmieci. Organ I instancji wskazał, że w chwili wyprowadzenia się rodziny D. z budynku nr [...], M. D. miała około 16 lat. Organ I instancji nie dał wiary zeznaniom Z. D., co do stwierdzenia, że jej rodzina wyprowadziła się do nowowybudowanego domu w Ż. bez córki M., która pozostała w P. z dziadkami i mieszkała tam do czasu wyjazdu na studia. W ocenie organu , stwierdzenie to nie jest prawdziwe, bowiem tożsama sytuacja ma w chwili obecnej miejsce w odniesieniu do pobytu brata M. – P., który często przychodzi po skończonych zajęciach szkolnych do dziadków, gdzie czasem zjada obiad, ogląda telewizję , nawet czasami nocuje. Nie ma to jednak miejsca systematycznie. Tak samo, zdaniem Prezydenta Miasta, realizował się pobyt M. D. w czasie, gdy uczęszczała do szkoły średniej w P. Organ wskazał, że wystrój lokalu w czasie oględzin w dniu 7 maja 2008 roku wskazywał na to, że jest on zamieszkiwany przez starszych ludzi. Natomiast podczas oględzin w dniu 28 lipca 2008 roku nie zastano w lokalu M. D., znajdowała się tam jednak jej córka I. T. przebywająca pod opieką Ł. M. i H. F. Podczas oględzin w dniu 11 września 2008 H. F. wskazała na znajdujące się w lokalu rzeczy osobiste M. D. i jej dziecka, z których część znajdowała się w szafce, a reszta była nierozpakowana, w torbie podróżnej, w sytuacji, gdy wedle zeznań jej i jej matki Z. D., M. miała przebywać w przedmiotowym mieszkaniu od początku wakacji, tj. od czerwca. Prezydent Miasta podkreślił, że w sprawach o wymeldowanie z pobytu stałego znaczenie ma kwestia zamiaru powrotu danej osoby do dotychczasowego miejsca pobytu. Przy badaniu powyższej kwestii należy mieć na uwadze nie tylko wolę wewnętrzną, ale też wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Tymczasem deklarowany przez M. D. zamiar powrotu do lokalu przy ul. K. [...] w P. po ukończeniu studiów w czerwcu 2009 roku należy ocenić jako niepewny, mając na uwadze wyrok eksmisyjny wobec H. i A. F. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta złożyła M. D. zarzucając, że postępowanie administracyjne było prowadzone nierzetelnie, ze szkodą dla niej i jej dziecka. Zarzuciła, że jako studentka i matka małego dziecka powinna być chroniona przed wyrzuceniem na bruk przez właścicieli budynku, którzy chcą się jej pozbyć przy najmniejszym nakładzie z ich strony. Zarzuciła, że od urodzenia, tj. od 14. 01. 1985 roku mieszkała i nadal mieszka w przedmiotowym lokalu , a do L. wyjechała jedynie na okres studiów. Jej dziecko – I. T. również tam zamieszkuje i jest zameldowana, co , jej zdaniem jest zgodne z prawem polskim, bowiem dziecko przebywa tam, gdzie matka. Zaprzeczyła, by wraz z rodzicami i bratem wyprowadziła się ze spornego lokalu, bo mieszkała tam z dziadkami i ciocią – Ł. M. Odwołująca zarzuciła, że zebrane dowody są sprzeczne z ustaleniami zawartymi w decyzji o wymeldowaniu. Poddała też w wątpliwość kompetencje urzędników prowadzących sprawę, zarzucając im stronniczość i działanie wbrew przepisom prawa o ochronie lokatorów. Po rozpatrzeniu odwołania M. D. Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta w całości i jednocześnie orzekł o odmowie wymeldowania. Organ wskazał na treść przepisu art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności dowodach osobistych , zgodnie z którym przesłankami wymeldowania są : opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Odnosząc się do pierwszej z wymienionych przesłanek organ podniósł, że jest ona spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. Przechodząc do okoliczności rozpatrywanej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia organu I instancji będące podstawą jego decyzji są błędne. Organ powołał się na zeznania M. i P. S., z których wynika, że z lokali znajdujących się na pierwszym piętrze budynku nr [...] brak jest widoczności co do tego, kto przebywa w lokalu nr 3 znajdującym się parterze budynku. Tym samym wiedza właścicieli budynku odnośnie wskazanej okoliczności może nie być pełna. Wojewoda zwrócił uwagę, iż z zeznań J. P. wskazujących , iż odkąd M. D. podjęła studia przebywa w przedmiotowym lokalu sporadycznie wynika, że opuszczenie przez nią lokalu nie nastąpiło w 2002 roku, a więc przed rozpoczęciem studiów w L. Poza tym przeprowadzone w dniach 28 lipca i 11 września 2008 roku oględziny wykazały, że w lokalu przy ul. K. [...] znajdują się rzeczy M. D. i jej dziecka. Nie można także, w ocenie tego organu uznać za dowód opuszczenia lokalu przez M. D. faktu powoływania się na zestawienie opłat czynszowych, świadczących i niskim zużyciu mediów w związku z tym, że wyżej wymieniona przebywa od 2004 roku w L. Nadto – zgodnie z art. 8 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobyt osoby związany z kształceniem się poza miejscem pobytu stałego nie daje organowi podstaw do jej wymeldowania. Tymczasem M. D. przedstawiła zaświadczenie z uczelni w L. datowane 18 lutego 2008 potwierdzające, iż jest studentką 5 – letnich studiów magisterskich. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że J. P. – współwłaściciel i zarządca budynku, nie wystąpił o eksmisję M. D. i jej córki I. T. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2009 roku złożył J. P. Imieniem własnym i pozostałych współwłaścicieli budynku. Zarzucił, że organ odwoławczy nie przeanalizował wystarczająco wnikliwie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, nieprawidłowo zinterpretował niektóre fakty, a część z zeznań bezpodstawnie pominął. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawił dokładnie sytuację związaną z lokalem. Wskazał, że pozew w sprawie o eksmisję skierował świadomie tylko przeciwko osobom zameldowanym i zamieszkującym w lokalu. Poza tym osoby pozwane nie podnosiły wówczas, że ktokolwiek z mieszkańców przedmiotowego lokalu został w pozwie pominięty. Ponadto H. F. zeznała w tamtym postępowaniu, że jej wnuczka M. D. zamieszkuje wraz z rodzicami w Ż. Odnosząc się do oględzin przedmiotowego lokalu skarżący zarzucił, że na dzień przed nimi pojawiał się na korytarzu wózek dziecięcy, zaś na podwórku rozwieszano dziecięcą odzież. Zarówno wózek, jak i ubranka znikały natychmiast po przeprowadzeniu dowodu. Ponadto przed oględzinami, na drzwiach mieszkania nr 3 pojawiała się kartka z informacją o zamieszkiwaniu tam także M. D. i I. T. Skarżący zwrócił także uwagę, że mało prawdopodobne jest, by rodzice zdecydowali się na pozostawienie córki w mieszkaniu dziadków, musieli bowiem zdawać sobie sprawę, ,ze zostawiają ją w małym, ciemnym i zawilgoconym pomieszczeniu. Nadto odcinek pomiędzy Ż., a P. wynoszący 6 km, przy często kursujących autobusach nie jest zbyt uciążliwy do pokonania. Odpowiadając na zarzut odwołania skarżący wskazał, że absurdalnym jest twierdzenie, że mieszkańcy budynku nie mieli wiedzy odnośnie tego, kto przebywa w lokalu nr 3. Skarżący od 1991 roku administruje i zarządza nieruchomościami w ramach działalności swojej firmy i posiada w tym zakresie duże doświadczenie. Występując o eksmisję A. i H. F. miał pełną świadomość, że są oni jedynymi mieszkańcami lokalu. Skarżący dodał, że od września 2001 roku do dnia dzisiejszego opłaty za wywóz nieczystości naliczane są tylko na dwie osoby, co dowodzi , że w lokalu nr 3 przy ul. K. [...] mieszkają tylko A. i H. F. Bezsporne jest też zużycie wody od września 2001, które utrzymuje się na stałym poziomie. Z uwagi, że M. D. opuściła mieszkanie w 2001 roku, zaś studia rozpoczęła w 2004 roku, nie może być mowy o zastosowaniu przepisu art. 8 ustawy o ewidencji ludności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu skargi organ podniósł, że zeznania H. F. złożone podczas rozprawy w sprawie o eksmisję zostały pominięte, bowiem organ administracji sam gromadzi dowody i ustala fakty stanowiące następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej .Mogą być one dopuszczone jako dowód w sprawie, ale nie są wówczas wiążące dla organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem kontroli w powyższym zakresie jest decyzja o odmowie wymeldowania M. D. i jej małoletniej córki I. T. z miejsca stałego pobytu. Sprawy ewidencji ludności i dowodów osobistych ustanawiają przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. Nr 139 poz. 993z 2006r. ze zm. ), zwanej dalej ustawą. Ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób i temu służy obowiązek meldunkowy osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustanowiony w art.2. Polega on między innymi na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego /pkt.1/ i wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Ewidencja służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Ze względu na cel ustawy, którym jest rejestracja faktów objętych ewidencją , ustawodawca w art. 15 ust.2 dopuścił możliwość wymeldowania w formie decyzji administracyjnej podejmowanej z urzędu lub na wniosek podmiotów mających w tym interes prawny. Zgodnie z tym przepisem organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zaskarżona decyzja Wojewody uchyla decyzję Prezydenta Miasta o wymeldowaniu M. D. i jej małoletniej córki I. T. z pobytu stałego i orzeka o odmowie wymeldowania tych osób z lokalu mieszkalnego nr 3 przy ul. K. [...] w P. Organ odwoławczy wskazał, że dokonał oceny ,czy zostały spełnione niezbędne przesłanki do wymeldowania , wymienione w przepisie art. 15 ust.2 ustawy , tj., czy doszło do faktycznego opuszczenia lokalu przez osobę, a jeżeli tak, to jakie były okoliczności opuszczenia lokalu / dobrowolne, czy pod przymusem/ i jaki ma ono charakter / trwały , czy czasowy/. Organ odwoławczy dał wiarę M. D. i jej najbliższych, że w 2001 roku nie wyprowadziła się ona z rodzicami do wybudowanego w Ż. domu , bowiem w tym czasie uczęszczała do szkoły w P. Obecny pobyt w L. związany z kształceniem się poza miejscem zamieszkania nie jest opuszczeniem na stałe miejsca zamieszkania i nie daje organowi podstaw do wymeldowania. Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego. Z odwołania M. D. wiadomo, że urodziła się w dniu 14 stycznia 1985 roku. W dacie wyprowadzenia się jej rodziców z lokalu przy ul. K. [...] w P. / 31 sierpień 2001 r. / miała 16 lat, a zatem była niepełnoletnia. Zgodnie z art. 92 ustawą z dnia 25 lutego 1964 roku - kodeks rodzinny i opiekuńczy /Dz. U. nr 9 poz. 59 z 1964 ze zm./, regulującego m.in. stosunki między rodzicami i dziećmi, dziecko pozostaje aż do pełnoletności pod władzą rodzicielską. Zgodnie zaś z przepisem art. 26 § 1 kodeksu cywilnego , miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców , któremu przysługuje władza rodzicielska lub któremu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej. Akta sprawy nie zawierają żadnej informacji ani też postanowienia sądu opiekuńczego, które by wskazywały, że rodzice M. D. nie sprawowali nad nią władzy rodzicielskiej w czasie, gdy wyprowadzali się z P. Skoro więc była w tym czasie niepełnoletnia, miejscem jej zamieszkania był dom rodziców w Ż. Argumentu tego użyła ona sama w odwołaniu, w odniesieniu do swojej córki I. T., zapominając, że w jej osobistej sytuacji miały zastosowanie te same przepisy . Nie pozostaje to w żadnej sprzeczności z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji , że po przeniesieniu się do nowego domu w Ż., M. D. bywała częstou swoich dziadków w swoim dawnym miejscu zamieszkania. Jest to zupełnie naturalne, że po mieszkaniu tam przez 16 lat czuła się z tym miejscem związana , uczęszczając do szkoły w P. miała tam swoje środowisko, w którym mogła czuć się lepiej, niż w nowym miejscu zamieszkania. Podobna sytuacja ma miejsce obecnie w przypadku jej brata – P., który zeznał , że chodzi do szkoły w P., a po zajęciach często bywa u dziadków, niejednokrotnie tam nocuje, gdyż babcia ze względu na stan zdrowia potrzebuje jego opieki. Fakt niezamieszkiwania przez M. D. w przedmiotowym lokalu potwierdza także protokół oględzin z dnia 8 maja 2008 roku podczas których H. F. wskazała jedynie kilka sztuk garderoby należących do jej wnuczki M. Nie stwierdzono żadnych innych przedmiotów należących do niej. W ocenie Sądu fakty te dowodzą, że M. D. nie zamieszkuje w spornym lokalu, a jedynie bywa tam okazjonalnie. Gdyby miejsce to było, jak twierdzi skarżąca, jej stałym miejscem zamieszkania do wyjazdu na studia, to niemożliwe jest, by nie pozostały tam jeszcze inne przedmioty, jak książki, pamiątki, czy przedmioty osobistego użytku. Gdyby takie rzeczy były w mieszkaniu, niewątpliwie babcia M. D., jako jej pełnomocniczka, okazałaby je podczas oględzin. Istotny dowód stanowią w sprawie zeznania H. F. złożone w sprawie [...] o eksmisję, gdy zeznała, cyt: " Jeżeli jest taka potrzeba, to mój wnuk P. D. zostaje u nas na noc, np. gdy ja się żle czuję. Na stałe wnuk mieszka ze swoimi rodzicami w Ż. Wnuczka studiująca w L. na stałe także mieszka ze swoimi rodzicami w Ż., w domu dobudowanym do domu teściów córki"... . Organ odwoławczy nie uznał za dowód opuszczenia lokalu przez M. D., zestawienia opłat za niskie zużycie mediów, wskazując na fakt przebywania przez nią w L. od 2004 roku. Sąd podziela takie stanowisko, bowiem, gdyby miały one stanowić dowód w sprawie, konieczna byłaby analiza pełnej dokumentacji za lata od 2001 roku do chwili obecnej, która mogłaby ewentualnie wykazać różnice w zużyciu mediów w poszczególnych okresach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podkreślił, że współwłaściciel i zarządca budynku nie wystąpił o eksmisję z niego M. D. i jej córki. Skarżący wyjaśnił to okolicznością, że w mieszkaniu, oprócz pozwanych, zameldowanych , a nie mieszkających , było jeszcze sześć wymienionych we wniosku osób, skierował więc pozew przeciwko osobom faktycznie zamieszkującym w mieszkaniu. Takie wyjaśnienie jest w ocenie Sądu logiczne i przekonywujące, a dodać należy , że wyrok eksmisyjny z 22 lutego 2008 roku nakazuje H. i A. F. opróżnienie lokalu wraz z osobami i rzeczami ich prawa reprezentującymi i wydanie go w stanie wolnym. Reasumując – w ocenie Sądu, zostały w sprawie wyczerpane przesłanki wymeldowania wymienione w art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności. Dowody zgromadzone przez organ I instancji są wyczerpujące i świadczą o tym, że organ ten podjął wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. M. D. opuściła miejsce pobytu stałego trwającego ponad 3 miesiące w chwili, gdy jako osoba niepełnoletnia, wraz z rodzicami zamieszkała w 2001 roku w ich domu w Ż. Trwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego przy ul. K. [...] miało charakter dobrowolny, o czym świadczy dołączona do pisma J. P. ,z dnia 15 września 2008 roku umowa najmu lokalu mieszkalnego nr 3A zawarta w dniu 31 sierpnia 2000 roku pomiędzy zarządcą budynku J. P., a matką M. D. – Z. D. Lokal został oddany w posiadanie od dnia 1 września 2000 roku, a Z. D. oświadczyła, że w lokalu będzie zamieszkiwać z mężem/ H. D./ , córką / M. D. i synem / P. D./. Umowa zawarta została na jeden rok , a w pkt. 10 strony ustaliły, że w dniu wygaśnięcia umowy najemca zwróci lokal w stanie wolnym od osób i rzeczy wynajmującemu. Najemca dokona także wymeldowania osób w/w wymienionych, a w przypadku nieoddania lokalu w tym terminie, najemca obowiązany jest zapłacić czynsz karny w wysokości ostatnio płaconego czynszu x 5. Tak więc twierdzenia M. D., że od urodzenia do chwili wyjazdu na studia zamieszkiwała w lokalu nr 3 z dziadkami pozostają w sprzeczności z przytoczoną umową. W postępowaniu ponownym organ rozpatrzy sprawę i wyda decyzję przy uwzględnieniu przedstawionego stanowiska Sądu. Wskazując na powyższe, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, dlatego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt.1 lit.a P.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody naruszającą przepisy prawa materialnego, w szczególności przepis art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności w sposób , który miał wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 152 P.p.s.a Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a orzeczenie o kosztach wydane zostało zgodnie z art. 200 tej ustawy.