II SA/Rz 340/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 8 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...]; II. uchyla decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...]. II SA/Rz 340/05 UZASADNIENIE Decyzją z [...] stycznia 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania B. O. uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2004r. nr [...] w sprawie dodatku do zasiłku rodzinnego w tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że B. O. przed 1 maja 2004r. korzystała z przedłużonego urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie zaświadczenia lekarskiego od dnia 16 października 2003r. do 31 grudnia 2004r., dlatego nie nabyła prawa do dodatku na mocy art. 59 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 228, poz. 2255 ze zm.). W odwołaniu skarżąca stwierdziła, że decyzja jest dla niej i jej rodziny krzywdząca. Wyjaśniła, że pracodawca, Zakłady "[...]", nie udzielił w terminie informacji o zmianie przepisów zasiłkowych, a wypłata świadczeń następowała z opóźnieniem bowiem ostatnią wypłatę z zakładu otrzymała 28.07.2004r., a wypłacony został zasiłek wychowawczy za kwiecień 2004r. Końcowo wniosła o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych od 1 maja 2004r. Organ II instancji stwierdził, że bezspornym pozostaje fakt, iż B. O. otrzymywała przed dniem wejścia w życie ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek wychowawczy na syna D. na podstawie zaświadczenia lekarskiego z 15 maja 2003r. o stanie zdrowia dziecka oraz przedłużenie urlopu wychowawczego do 31 grudnia 2004r. Kolegium uznało, że Wójt Gminy [...] nie wykazał w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji, czy zaświadczenie lekarskie uprawniające B. O. do zasiłku wychowawczego jest tożsame z orzeczeniem lekarskim o stanie zdrowia dziecka, o którym mowa w art. 59 ust. 4 ustawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I został zobowiązany do zbadania, czy skarżąca nabyła prawo do dodatku na mocy art. 59 ust 4 ustawy i wydania stosownej decyzji, spełniającej wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W skardze do Sądu, skarżąca B. O. powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu i podkreśliła brak winy w opóźnionym złożeniu wniosku o wypłatę świadczeń rodzinnych, co spowodowało, że od maja 2004r. nie otrzymywała świadczeń na dzieci. W tej sytuacji zwróciła się o ustalenie prawa do świadczeń od miesiąca maja 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.). Poddawszy takiej właśnie kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona. Stan faktyczny w niniejszej sprawie przedstawia się następująco: decyzją z [...] grudnia 2004r. nr [...] Wójt Gminy [...] działając, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 59 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 228, poz. 2255 ze zm.), zwaną dalej w skrócie u.ś.r. odmówił przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Decyzją z [...] stycznia 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na skutek odwołania B. O. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, w której organ I instancji został zobligowany do wykazania tożsamości zaświadczenia lekarskiego, na podstawie którego B. O. otrzymywała zasiłek wychowawczy z orzeczeniem lekarskim o stanie zdrowia dziecka, o którym mowa w art. 59 ust. 4 u.ś.r. Decyzję tę B. O. zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która aktualnie jest przedmiotem rozpoznania. Już po złożeniu skargi przez B. O., Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2005r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 59 ust. 4 u.ś.r. odmówił przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zaświadczenie lekarskie nie jest tożsame z orzeczeniem lekarskim o stanie zdrowia dziecka – gdyż nie zawiera wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz wskazał, że odmowa ta odnosi się do okresu od 1 maja do 30 października 2004r. Na rozprawie przed Sądem, 8 września 2005r. skarżąca B. O. oświadczyła, że nie wnosiła odwołania od tej ostatniej decyzji. Bezspornym w tej sprawie jest również fakt, że w okresie od 17 września 2001 r. do 31 grudnia 2004r." B. O. przez Zakłady "[...]" został udzielony urlop wychowawczy z prawem pobierania zasiłku wychowawczego. Stosownie do zaświadczenia wystawionego przez zakład pracy zasiłek ten wypłacany był do 30 kwietnia 2004r. (karta akt adm. oznaczona nr 2). W dniu 1 maja 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 228, poz. 2255 ze zm.), która określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń (art. 1 ustawy). W myśl art. 2 u.ś.r. świadczeniami rodzinnymi są zasiłek rodzinny wraz z dodatkami do zasiłku rodzinnego oraz świadczenia opiekuńcze. Katalog dodatków przysługujących do zasiłku rodzinnego został zawarty w art. 8 tej ustawy. Do dodatków tych należy między innymi dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, o który ubiega się skarżąca. W niniejszej sprawie bezspornym jest również fakt otrzymywania zasiłku rodzinnego przez B. O. na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy z [...] października 2004r. nr [...] w sprawie przyznania zasiłku rodzinnego na okres od 1.10.2004r. do 31.08.2005r. (karta akt adm. nr 5) W rozdziale 9 tej ustawy (art. 47 do art. 70a), ustawodawca zawarł przepisy przejściowe i dostosowujące. Stosownie do art. 59 ust. 4 u.ś.r. osoba otrzymująca, przed dniem wejścia w życie ustawy zasiłek wychowawczy przyznany na podstawie orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka, nabywa prawo do dodatku do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 do dnia 31 grudnia 2004r., jeżeli spełnia warunki określone w ustawie. Z treści normatywnej wyżej cytowanego przepisu wynika, że nabycie prawa do dodatku do zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego następuje przy spełnieniu niżej opisanych przesłanek. Po pierwsze otrzymywanie przed dniem wejścia w życie ustawy (1.05.2004r.) zasiłku wychowawczego przyznanego na podstawie orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka. Po drugie spełnienie warunków określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych do przyznania dodatku którym mowa w art. 10. u.ś.r. Spełnienie tych przesłanek powoduje, że z mocy samego prawa nabywa się prawo do tego dodatku do zasiłku do dnia 31 grudnia 2004r. Wątpliwości organów orzekających w przedmiotowej sprawie zrodziły się na tle użytego przez ustawodawcę w art. 59 ust. 4 u.ś.r. wyrażenia "orzeczenie lekarskie o stanie zdrowia dziecka" i formy jaką to orzeczenie winno przyjąć. Możliwości zdefiniowania tego pojęcia należy poszukiwać na gruncie prawa, które obowiązywało, gdy skarżąca ubiegała się o przedłużenie urlopu wychowawczego i zasiłek wychowawczy. Zasiłek wychowawczy był przyznawany na podstawie ustawy z dnia 1 grudnia 1994r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych (Dz. U. z 1998r. nr 102, poz. 651 ze zm.), która obowiązywała do 1 maja 2004r. Z przepisu art. 15 a tej ustawy wynika, że zasiłek wychowawczy przysługiwał uprawnionemu do urlopu wychowawczego, nie dłużej jednak niż przez okres 72 miesięcy kalendarzowych, jeżeli uprawniony sprawuje osobistą opiekę nad dzieckiem, które z powodu stanu zdrowia, a w szczególności przewlekłej choroby, kalectwa lub opóźnienia w rozwoju umysłowym, wymaga osobistej opieki uprawnionego. W takim przypadku warunkiem udzielenia uprawnionemu urlopu wychowawczego jest przedstawienie orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka uzasadniającym udzielenie tego urlopu. Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 123, poz. 776 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003r. nr 7, poz. 79) uwzględniająca stan prawny na dzień wystawienia zaświadczenia lekarskiego z 15.05.2003r. o stanie zdrowia D. O., dla stwierdzenia niepełnosprawności oraz ustalenia stopnia niepełnosprawności wymagała orzeczenia właściwego powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności (art. 6 ustawy). Z art. 4a tj ustawy wynika, że osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. W przepisie art. 6b cyt. ustawy zostały określone wskazania jakie w szczególności powinny zawierać orzeczenia powiatowego zespołu poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Należy podkreślić, że zacytowane przepisy posługują się dwoma różnymi pojęciami, a mianowicie pojęciem orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka oraz terminem orzeczenie o ustaleniu niepełnosprawności lub orzeczenie o ustaleniu stopnia niepełnosprawności. Z art. 3 ust. 2 wyżej powołanej ustawy o rehabilitacji zawodowej, wynika, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności stanowi także podstawę do przyznania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. Podobną rolę będzie pełniło orzeczenie o niepełnosprawności, wydawane w stosunku do osób, które nie ukończyły 16 roku życia. Wyżej powołana ustawa o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych nie posługuje się pojęciem orzeczenie o niepełnosprawności, zatem prawo do zasiłku wychowawczego nie zostało uwarunkowane koniecznością uzyskania takiego orzeczenia na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej. Odniesienia wymaga też do ustawa z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2002r. nr 21, poz. 204 ze zm.), gdzie w art. 2 ust. 1 została zawarta definicja wykonywania zawodu lekarskiego, który polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności badaniu stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych, udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich. Natomiast z art. 42 tej ustawy wynika, że lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby po uprzednim, osobistym jej zbadaniu, z zastrzeżeniem sytuacji określonych w odrębnych przepisach. Użytemu w art. 15 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 1 grudnia 1994r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych (Dz. U. z 1998r. nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz w art. 59 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 228, poz. 2255 ze zm.) pojęciu "orzeczenia o stanie zdrowia dziecka" nie można nadawać innej treści niż chciał tego ustawodawca, a w szczególności utożsamiać z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności wydawanym na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 123, poz. 776 ze zm.). Orzeczenie o stanie zdrowia dziecka jest pojęciem szerszym i może być stwierdzone w formie orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli wymagają tego odrębne przepisy, a także orzeczeniem uprawnionego lekarza prowadzącego dziecko na podstawie art. 42 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2002r. nr 21, poz. 204 ze zm.). Pogląd taki znajduje potwierdzenie w zmianach przepisu art. 186 Kodeksu pracy odnośnie udzielania urlopu wychowawczego. Ustawą z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy – kodeks pracy oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 213, poz. 2081), która weszła w życie 1 stycznia 2004r. przepis art. 186 otrzymał nowe brzmienie. Zgodnie z § 2 art. 186 k.p. pracownik, mający okres zatrudnienia określony w § 1 ( 6 miesięcy) bez względu na to czy korzystał z urlopu wychowawczego przewidzianego w tym przepisie może skorzystać z urlopu wychowawczego w wymiarze do 3 lat, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko 18 roku życia, jeżeli z powodu stanu zdrowia potwierdzonego orzeczeniem o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności. Zapis ten wskazuje na zgodność terminologiczną z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.ś.r., który uzależnia nabycie prawa do dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego przez okres 72 miesięcy kalendarzowych jeżeli sprawuje osobistą opiekę nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przedstawiona wyżej wykładnia systemowa przepisu art. 59 ust. 4 u.ś.r. odpowiada również roli tego przepisu nadaną przez ustawodawca poprzez wprowadzenie takiej regulacji do przepisów intertemporalnych, których celem jest umożliwienie przejścia określonej kategorii podmiotów do nowych regulacji prawnych bez naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych. Kwestionowana skargą decyzja Kolegium została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po myśli którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W zaskarżonej decyzji, Kolegium zobowiązało organ I instancji do wykazania w uzasadnieniu prawnym, iż zaświadczenie lekarskie uprawniające B. O. do zasiłku wychowawczego nie jest tożsame z orzeczeniem lekarskim o stanie zdrowia dziecka, o którym mowa w art. 59 ust. 4 u.ś.r. Taka przyczyna uchylenia narusza przepis art. 138 § 2 k.p.a., bowiem organ nie wskazał okoliczności, które należy wyjaśnić i w jakiej części przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Organ I instancji został jedynie zobowiązany do oceny przedstawionego zaświadczenia lekarskiego. Taką ocenę we własnym zakresie winien przeprowadzić organ II instancji na podstawie art. 136 k.p.a. Równocześnie przyczyniło się do nieuzasadnionego wydłużenia postępowania administracyjnego, czym naruszono też zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. zważywszy, że przedmiotem postępowania jest sprawa z zakresu świadczeń rodzinnych. Uchylenie decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2004r. nr [...]. wynikało po pierwsze z błędnego założenia, że w stosunku do skarżącej nie ma zastosowania przepis art. 59 ust. 4 u.ś.r., którego to stanowiska Sąd nie podzielił Ponadto w aktach sprawy znajduje się decyzja Wójta Gminy z [...] grudnia 2004r. nr [...] przyznająca B. O. dodatek z tytułu sprawowania opieki na dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na okres od 1 listopada 2004r. do 31 grudnia 2004r. Zatem wymieniona decyzja jak i decyzja z [...] grudnia 2004r. Wójta Gminy pozostają w kolizji czasowej, bowiem pokrywają się okresy przyznania dodatku do zasiłku jak i odmowy przyznania tego dodatku, gdyż nie określono jakiego okresu dotyczy odmowa. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosek o przyznanie dodatku do zasiłku w 2004r składała dwukrotnie, przy czym do wniosku z 24 listopada 2004r. dołączyła już orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 16 listopada 2004r., na podstawie którego syn D. O. został zaliczony do osób niepełnosprawnych, a w punkcie 7 orzeczenia stwierdzono, że wymaga stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a niepełnosprawność ta datuje się od 2001r. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W świetle podstawowego celu tej kontroli, należy przyjąć, iż obowiązkiem Sądu jest stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodna z prawem. Wykładnia zwrotu "we wszystkich postępowaniach" na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) została dokonana w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000r.sygn. akt FPS 12/99 (ONSA 2001/1/7). Oznacza on postępowania zaliczane do trybu głównego, czyli toczące się przed organami pierwszej i drugiej instancji oraz postępowania nadzwyczajne w sprawie wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji, jak też w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowej lub dotkniętej wadami niekwalifikowanymi. W związku z tym Sąd jest władny objąć swą kontrolą akt (czynność) wydany (podjętą) w postępowaniu wszczętym również po zaskarżeniu tego aktu (czynności) do sądu administracyjnego oraz zastosować wobec nich przewidziane przez ustawę środki, pod warunkiem, iż zostały one wydane lub podjęte w granicach danej sprawy i jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Pogląd ten jest również aktualny na tle obecnie obowiązującego art. 135 p.p.s.a. Warunkiem istnienia tożsamości spraw jest ustalenie w porównywanych decyzjach konkretyzacji identycznych stosunków prawnych, a wiec ustalenia identyczności przedmiotu stosunku (czyli węzła praw i obowiązków stron stosunku) oraz obu jego podstaw - prawnej i faktycznej (T. Woś Postępowanie sądowoadministracyjne LexisNexis wyd. nr 1 str. 275). W przedstawionym stanie prawnym i faktycznym Sąd uchylił również decyzję Wójta Gminy z [...] lutego 2005r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, gdyż dokonana ocena zaświadczenia lekarskiego na podstawie wyżej powołanej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynika sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie kierował się przy ocenie nabycia prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w 2004r. wykładnią przepisu art. 59 ust. 4 u.ś.r. dokonaną w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz zbada istnienie przesłanek z art. 10 u.ś.r. Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.