II SA/Rz 347/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosków skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [.] z dnia [.] grudnia 2015 r. nr [.] w sprawie ze skarg AK oraz Stowarzyszenia "[.]" z siedzibą w [.] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] lutego 2016 r. nr [.] w przedmiocie nakazu rozbiórki reklamy - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [.] lutego 2016 r. [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [.] z dnia [.] grudnia 2015 r. nakazującą AK oraz Stowarzyszeniu "[.]" z siedzibą w [.] rozbiórkę reklamy na działce nr [.] /1 obr. [...] przy Al. [.] w [.] składającej się ze słupów z rur kwadratowych, zastrzałów podpierających słupy, zbrojonych betonowych fundamentów oraz tablicy reklamowej. W skargach zawartych we wspólnym piśmie procesowym skarżący zawarli wnioski o wstrzymanie wykonania obu ww. decyzji. W ich ocenie wykonanie decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego spowoduje dla nich niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Rozbiórka może bowiem spowodować, że nie będzie możliwe przywrócenie urządzenia reklamowego do stanu pierwotnego albo będzie to okupione wydatkami przewyższającymi możliwe zyski z tego urządzenia przy jednoczesnej utracie przychodów z urządzenia przez okres postępowania sądowego. Skarżący będą również mieć trudność z wykonaniem decyzji pod względem ekonomicznym i logistycznym. Ponadto, Stowarzyszenie jest właścicielem nieruchomości, na której znajduje się urządzenie reklamowe, ale nie było jego inwestorem, gdyż tę rolę pełniła AK. Wykonanie decyzji może w znaczący sposób pogorszyć zdolności finansowe skarżących i nie da się pogodzić z zasadą ochrony interesów strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Nie chodzi tutaj jednak o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, rozpoznając wniosek o zastosowanie środka tymczasowego Sąd nie bada zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd winien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13). Analiza wniosków nie dała podstaw do ich uwzględnienia. Zaskarżone decyzje posiadają atrybut wykonalności, ponieważ zobowiązują skarżących do wykonania rozbiórki reklamy, a brak dobrowolnego wykonania decyzji stanowić może podstawę egzekucji administracyjnej tych obowiązków. Niemniej, wykonanie obowiązku rozbiórki stanowić będzie tylko zwykłą konsekwencję wykonania decyzji. Będąca przedmiotem postępowania reklama, jak wynika to z materiału dowodowego, jest obiektem o dość prostej konstrukcji, a jej rozbiórka, jak i ewentualna ponowna realizacja, nie wiąże się ze stosunkowo dużym nakładem sił i środków. Nie jest również nieodwracalne, gdyż obiekt taki jest możliwy do odtworzenia. Skarżący nie uprawdopodobnili natomiast żadnych dodatkowych skutków o negatywnym dla nich oddziaływaniu, jakie mogą wyniknąć z podjęcia zachowania odpowiadającego treści decyzji. Nie można również okoliczności takich wywieść na podstawie akt sprawy. Jedynie dość oględnie odnieśli się do możliwości "utraty przychodu z urządzenia", jednak nie relatywizują go w żaden sposób. Nie odnoszą tego argumentu do swej obecnej sytuacji materialnej i zdolności płatniczych. Nie wyjaśnili także, na czym będą polegać trudności "ekonomiczne i logistyczne" wykonania rozbiórki i jak mogą one świadczyć o ziszczeniu się przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.