II SA/Rz 353/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. S. i I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. i I. S. (skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta D. (organ I instancji) z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco: W dniu 16 marca 2016 r. K. W. (inwestor) zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji obejmującej budowę budynku usługowo – handlowego (art. przemysłowe), parkingu, drogi wewnętrznej na działkach nr 1490/9, 1490/10, 1490/11 położonych w D. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania W. N., M. N. oraz skarżących, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), organ I instancji ponownie ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się w obszarze, gdzie brak jest obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało koniecznością wydania w sprawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W toku ponownie prowadzonego postępowania przeprowadzono analizę wniosku w zakresie warunków i zasad zagospodarowanie terenu i jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu objętego inwestycją ustalając, iż planowana inwestycja jest zgodna z charakterem zabudowy w sąsiedztwie w zakresie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, co świadczy o spełnieniu wymogów art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W toku postępowania dokonano stosownych uzgodnień z organami właściwymi, a projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę architektów. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. N., M. N. oraz skarżący. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. a także § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm. – dalej w skrócie: "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.") i wyjaśnił, że w pierwszej kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Wyznaczenie obszaru analizowanego powinno nastąpić w oparciu o § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. stanowiącym, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Dokonując analizy zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odpowiada ona prawu. Z treści sporządzonej analizy wynika, że na terenie sąsiadującym z działką inwestora znajdują się działki stanowiące zabudowę mieszkaniową oraz usługową. Planowany budynek wpisuje się w zastaną na terenie analizowanym funkcję zabudowy, w tym gabaryty i formę budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami odwołania, iż planowana inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. albowiem dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, którzy wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadałby planowanej zabudowie, natomiast wystarczające jest, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jako zasadę uznaje się, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Z momentem wykazania sprzeczności przestaje być ona dopuszczalna. Jeżeli np. istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową, nie oznacza to, że nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, inwestora, po to, by mogła zostać zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu. W ocenie organu odwoławczego, teren inwestycji spełnia przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. t. j. posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej (działki ew. nr 2000/5). Spełniony został również warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. W aktach znajdują się zapewnienia dostawców mediów o możliwości podłączenia budynku do sieci. Teren inwestycji spełnia przesłankę określoną w dyspozycji art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., t. j. nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Odnosząc się do podniesionych we wniesionych odwołaniach zarzutów dotyczących negatywnych skutków jakie miałaby wywierać inwestycja na działki sąsiednie, organ odwoławczy podkreślił, że kwestie ewentualnej uciążliwości planowanego przedsięwzięcia dla właścicieli działek sąsiednich nie mogą stanowić przedmiotu postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z prawem zawsze wtedy, gdy nie narusza art. 61 ust. 1 u.p.z.p., niezależnie od tego czy narusza interesy prawne poszczególnych podmiotów i czy podmioty te mogą mieć zastrzeżenia do parametrów konkretnej inwestycji wynikające z przepisów budowlanych. Zastrzeżenia takie będą mogły one zgłaszać w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ich podnoszenie w fazie postępowania w sprawie warunków zabudowy jest przedwczesne. Zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli dane zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, jeżeli bowiem zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i jest zgodne z przepisami odrębnymi, to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję, skarżący wnieśli o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucili: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku warunków przyłączenia do sieci energetycznej; 2) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) poprzez błędne uznanie, że fakt położenia nieruchomości bezpośrednio graniczącej z drogą publiczną uznać należy za spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.; 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 5, § 7, § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegające na utrzymaniu w decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy niezgodnie z rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. zostały ustalone parametry inwestycji takie jak: - wskaźnik powierzchni zabudowy, - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, - wysokość głównej kalenicy dachu, - geometria bryły dachu, albowiem w sposób nieznany rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. przy ustalaniu tych parametrów organ I instancji wyznaczył je z tolerancją w %, podczas gdy rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. dopuszcza ustalenie tego wskaźnika jedynie co do parametru szerokości elewacji frontowej; 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 1 pkt 1, § 4 pkt 1 i 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ I instancji wyznaczył dwie linie zabudowy. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że z decyzji organu I instancji oraz ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor na udokumentowanie możliwości przyłączenia inwestycji do sieci energetycznej przedstawił pismo P. S.A. [...]., znak: [...] [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Zgodnie z treścią tego pisma jest ono ważne przez rok od daty wydania. Oznacza to, że w dacie wydania decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji inwestor nie dysponował dowodem wskazującym na możliwość przyłączenia mediów w postaci energii elektrycznej do planowanej inwestycji. Następnie skarżący wskazali, że aby na potrzeby u.p.z.p. przyjąć, iż dana nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, który jest bezpośrednim dostępem do takiej drogi, to w stosunku do tej nieruchomości musi funkcjonować w obrocie prawnym ostateczna decyzja zarządcy drogi zezwalająca na lokalizację zjazdu. Zarzucili również, że zgodnie z rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. jedynie parametr dotyczący szerokości elewacji frontowej ustala się z tolerancją do 20%. Dlatego też nie jest możliwym wyznaczenie innego parametru niż szerokość z zastosowaniem tolerancji. Ponadto organ I instancji zastosował własne współczynniki tolerancji (1%, 205, 10%, 5%) nie wskazując podstawy prawnej do takiego działania. Skarżący wskazali, że informacje dotyczące parametrów zabudowy usługowej w decyzji organu I instancji w tabeli 1, są inne niż parametry dla tej samej zabudowy znajdujące się w tabeli nr 2. Powierzchnia zabudowy w tabeli 1 mieści się w przedziale 50m2 - 600m2 , natomiast ten sam parametr w tabeli 2 mieści się w przedziale 130 m2 - 640 m2. Inne są także parametry dotyczące spadku głównych połaci dachowych oraz szerokości elewacji frontowej. Wreszcie skarżący zarzucili, że wyznaczenie dwóch linii zabudowy jest niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i z tego powodu podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. W ramach przyznanych ustawą kompetencji Sąd w następstwie wniesienia skargi zobligowany był zbadać, czy kwestionowana decyzja nie narusza prawa. Przedmiotowa weryfikacja wypadła negatywnie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa tak materialnego, jak i procesowego. I. Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku warunków przyłączenia do sieci energetycznej. W ocenie Sądu tak formalistyczne i rygorystyczne podejście, jakie prezentowane jest w skardze, zgodnie z którym utrata ważności w toku postępowania poświadczenia o możliwości przyłączenia inwestycji do sieci energetycznej jest nieuzasadnione, o ile nie ma innych dowodów, które świadczyłyby o tym, że na dzień wydania decyzji takie przyłączenie było wykluczone. Inwestor z założenia nie może wiedzieć, jak długo będzie trwało postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, stąd też trudno mu przewidywać, na jaki okres ważności powinno zostać wydane poświadczenie możliwości przyłączenia się do sieci energetycznej. W niniejszej sprawie poświadczenie wydano na okres roku, a więc na stosunkowo długo. Decyzja faktycznie została wydana, po okresie ważności poświadczenia, niemniej w aktach brak jest jakiegokolwiek innego dowodu, który świadczyłby o tym, że przyłączenie inwestycji do sieci energetycznej byłoby wyłączone. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy wystarczające jest, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu pozwala na wykonanie takiego przyłącza energetycznego. Jeżeli skarżącemu wydano poświadczanie o możliwości przyłączenia do sieci w dniu 7 grudnia 2015 roku i było ono ważne przez rok, to oznacza to tyle, że w tym okresie istniało bądź było możliwe do zrealizowania uzbrojenie terenu umożliwiające przyłącz. Sama utrata ważności poświadczenia w toku postępowania, w żaden sposób nie świadczy o tym, że przyłącz przestał być możliwy. Potwierdza to złożone w toku postępowania sądowoadministracyjnego poświadczenie zakładu energetycznego z dnia 24 kwietnia 2018 roku – ważne przez rok – o możliwości przyłączenia inwestycji do sieci energetycznej. W ocenie Sądu potwierdza to wcześniej postawioną tezę, iż pomimo utraty ważności złożonego w toku postępowania poświadczenia z dnia 7 grudnia 2015 r., przez cały czas istniało, bądź było możliwe do zrealizowania uzbrojenie terenu umożliwiające przyłącz do sieci energetycznej. II. Zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) poprzez błędne uznanie, że fakt położenia nieruchomości bezpośrednio graniczącej z drogą publiczną uznać należy za spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W ocenie Sądu wymóg, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. został spełniony: teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Jak wynika z akt sprawy, organ realizując rygory przewidziane treścią art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wystąpił do właściwego zarządcy drogi o uzgodnienie decyzji – pismo z dnia 25 sierpnia 2018 roku (k. 66 akt adm.). Ponieważ organ uzgadniający w terminie 2 tygodni nie zajął stanowiska uzgodnienie należało uznać za dokonane – art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że teren inwestycji jest bezpośrednio skomunikowany z drogą wojewódzką nr 835, poprzez istniejący zjazd na działkę inwestora nr 1490/11; działka 1490/11 jest własnością inwestora i stanowi drogę wewnętrzną gwarantującą dostęp do drogi publicznej nie tylko dla pozostałych działek objętych inwestycją – nr 1490/9, 1490/10, ale i innych działek, położonych dalej od drogi. Przedmiotowe ustalenia zostały uwzględnione w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zawzmiankować należy, że i tę okoliczność inwestor potwierdził dodatkowo w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przedkładając pismo [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w R., Rejon Dróg Wojewódzkich w J. z dnia 19 kwietnia 2018 roku, w którym potwierdza się, że działka nr 1490/11 jest bezpośrednio skomunikowana z drogą publiczną – drogą wojewódzką nr 835 – poprzez istniejący zjazd publiczny. Sąd nie może się zgodzić z zarzutem skargi, iż w analizowanym układzie faktycznym inwestor zobligowany był posiadać decyzję o zezwoleniu na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Przedmiotowy obowiązek jest zniesiony w sytuacji, gdy na dzień wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, zjazd z drogi publicznej już istnieje i funkcjonuje zapewniając skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną. Konkluzja ta znajduje uzasadnienie w treści art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, która jednoznacznie przewiduje, iż decyzja w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, wymagana jest jedynie w razie budowy takiego zjazdu. III. 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 5, § 7, § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegające na wadliwym ustaleniu parametrów zabudowy: wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości głównej kalenicy dachu, geometrii bryły dachu, albowiem w sposób nieznany rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. wyznaczono je z tolerancją w %, podczas gdy dopuszcza się ustalenie tego wskaźnika jedynie co do parametru szerokości elewacji frontowej. Wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni inwestycji wyznaczono na 16% +/- 1%. Jak wynika z analizy wielkość 16% stanowi średnią wobec zabudowy usługowej na terenie analizowanym, co stanowi realizację wymogu proklamowanego w § 5 ust.1 rozporządzenia. Z treści analizy wynika, że wielkość ta dla poszczególnych działek w obszarze analizowanym, na których znajduje się zabudowa usługowa kształtuje się od 11 do 19 %. Przyjęcie w decyzji wskaźnika 16% +/- 1% mieści się zatem bez wątpienia w widełkach wyznaczanych przez maksymalny i minimalny wskaźnik dla tego parametru w stosunku do konkretnych działek na obszarze analizowanym. W treści analizy – tab. nr 1 – podano również, że wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki na obszarze analizowanym jest zróżnicowany z uwagi na wielkość działek. W ocenie Sądu, w takim układzie faktycznym, nie ma absolutnej żadnej wadliwości w tym, iż parametr ten wyznaczono z tolerancją jednoprocentową. Wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono na 4m +/- 20%. Stosownie do treści § 7 ust.1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Działki sąsiednie – jak wynika z utrwalonego już w orzecznictwie stanowiska – to działki znajdujące się na obszarze analizowanym. Przedłużenie górnej krawędzi elewacji frontowej zabudowy na działkach sąsiednich byłoby proste i oczywiste, gdyby na wszystkich tych działkach wskaźnik ten był jednakowy. W analizowanym przypadku waha się od 3 do 5 metrów. W analizie stwierdzono, iż parametr ten ustala się jako przedłużenie krawędzi elewacji frontowej na działce sąsiedniej nr 1489/3. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na tej działce wynosi 3,5 m. Uwzględniając fakt, iż dla inwestycji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono na 4m +/- 20%, co przekłada się in concreto na przedział od 3,20 m do 4,80 m, należy przyjąć iż takie rozwiązanie jest dopuszczalne, skoro na obszarze analizowanym wielkość ta waha się od 3 do 5 metrów; w tej kwestii por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2018 r., sygn. II SA/Kr 1685/17. Wysokość głównej kalenicy dachu wyznaczono na 7m +/- 10%. Wskaźnik ten, jak wynika z § 8 rozporządzenia ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z analizy urbanistycznej wynika, że na obszarze analizowanym wysokość głównej kalenicy dachu kształtuje się w przedziale od ok. 3 do ok. 9 metrów, a dla zabudowy usługowej od ok. 3 do ok. 7 metrów. I znów, w analogii do wcześniejszych wywodów Sąd przyjmuje, że wyznaczenie wysokości głównej kalenicy dachu w przedziale 7m +/- 10%, ergo 6,30 m. do 7,70 m. nie można uznać za wadliwe. Jest to wielkość "odpowiednia" do wysokości głównych kalenic dachów na obszarze analizowanym. Wreszcie, odnosząc się do określenia geometrii dachu: dach dwuspadowy i wielospadowy o spadku 30* +/- 5%, co przekłada się na przedział spadku od 28,5* do 31,5* Sąd nie znajduje powodów do jego kwestionowania. Na obszarze analizowanym znajdują się tak dachy dwuspoadowe, jak i wielospadowe, a kąt spadku wynosi od ok. 5* do ok. 40*. W tym układzie, uwzględniając przedstawiony wyżej sposób rozumienia przepisów rozporządzenia, a w szczególności nakazu wyznaczania geometrii dachu odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, nie można przyjąć, iż w tym zakresie decyzja jest wadliwa. Sąd przyjmuje, że określanie wymagań nowej zabudowy, nie musi odbywać się poprzez wskazanie jednej konkretnej wielkości dla każdego parametru. Organ może określić każdy parametr przyjmując pewną tolerancję maksymalną i minimalną wyznaczoną procentowo. Działanie takie nie może jednak prowadzić od umożliwienia realizacji inwestycji, która pozostawałaby w sprzeczności z zastanym w obszarze analizowanym ładem przestrzennym. W niniejszej sprawie taka sprzeczność nie zachodzi. Sąd dostrzega sygnalizowane w skardze różnice pomiędzy poszczególnymi parametrami wskazanymi w tabeli nr 1 i nr 2. Zwraca jednak uwagę, iż w tabeli nr 1 parametry te zostały podane aproksymatywnie – użyto zwrotu: "ok."- około, wskazującego na niepełne oszacowanie. W tabeli nr 2 parametry podano już stricte. Niewielkie w istocie różnice pomiędzy wielkościami poszczególnych parametrów wskazanych w obu tabelach, należy więc tłumaczyć tym, iż w tabeli nr 1 podano je "w przybliżeniu" a w tabeli nr 2 już jednoznacznie i ściśle. IV. Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 1 pkt 1, § 4 pkt 1 i 4 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ I instancji wyznaczył dwie linie zabudowy. Wyznaczenie dwóch linii zabudowy w sytuacji, gdy teren objęty inwestycją przylega do dwóch dróg: drogi wojewódzkiej nr 835 i drogi wewnętrznej na działce 1490/11 było dopuszczalne, a nawet konieczne. Obowiązujące przepisy nie reglamentują wyznaczania obowiązujących linii zabudowy. Nie ograniczają także wyznaczenia owej linii jedynie do tej granicy terenu inwestycyjnego, do której nieruchomość objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej. Celem ustalenia tych linii jest zagwarantowanie zachowania stosownej odległości budynku od pasa drogowego – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt. II OSK 1987/13. Dokonując analizy zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza zarzuty podniesione w skardze, Sąd również nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością eliminacji jej z obrotu prawnego. Obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, na terenie analizowanym znajduje się zabudowa usługowa, organy w toku postępowania dokonały koniecznych uzgodnień, a sama decyzja zawiera wszelkie prawem wymagane elementy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż wymogi określone w art. 61 u.p.z.p. zostały spełnione, a decyzja objęta skargą jest zgodna z prawem. Podnoszona w toku postępowania potencjalna szkodliwość i uciążliwość planowanej inwestycji dla nieruchomości sąsiednich, nie może być przedmiotem badania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Kwestie te będą badane na etapie udzielenia pozwolenia na budowę, w odniesieniu do skonkretyzowanej w projekcie budowlanym postaci inwestycji. Uwzględniając całość powyższego Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.