II SA/Rz 355/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 13 lipca 2010 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki -skargę oddala- II SA/Rz 355/10 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy działając na podstawie art. 113 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę we własnym postanowieniu z dnia [...] października 2009r. nr [...] w sprawie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego celem ustalenia przebiegu granicy pomiędzy nieruchomością nr 3404/2 stanowiącą własność M. R. zam. [...] z nieruchomościami sąsiednimi nr 3403/2, 3441/1 oraz w jednym punkcie z nieruchomościami nr 3418 i 3405 położonym w miejscowości Ł. w ten sposób, że zamiast imienia i nazwiska strony "S. W." wpisać "W. W.". W uzasadnieniu organ stwierdził, że z całości akt sprawy wynika, że stroną biorącą udział w postępowaniu rozgraniczeniowym jest W. W. właściciel nieruchomości nr 3428, a nie jak omyłkowo napisano w postanowieniu i upoważnieniu geodety S. W.. Powyższe potwierdza wypis z rejestru gruntów, sporządzony wykaz stron do postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o złożeniu wniosku w sprawie rozgraniczenia i zwrotne potwierdzenie doręczenia postanowienia W. W. W zażaleniu W. W. wniósł o uchylenie postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 113 w związku z art. 28 k.p.a. i zasad postępowania. W uzasadnieniu podał, że we wniosku M. R. żądał rozgraniczenia działki nr 34004/2, a organ wydał postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego dla innej działki o numerze 3404/2, której właścicielem jest M. B. R., czyli osoba o innej tożsamości niż wnioskodawca. Organ nie jest władny zmieniać wniosku strony i numeru ewidencyjnego działki przez skreślenie ołówkiem cyfry w jej numerze. Wniosek o rozgraniczenie działki nr 34004/2 nie zawiera prawem wymaganych załączników w tym dokumentu prawa własności, co uniemożliwia organowi prawidłowe ustalenie stron postępowania. Organ bezprawnie wszczął postępowanie z innym numerem działki i inną osobą niż wnioskował M. R. Numer działki w obrocie prawnym funkcjonuje jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość, położenie i ukształtowanie terenu oraz prawa. Organ winien przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające, co do treści wniosku. Organ zmieniając samowolnie numer działki we wniosku popełnił czyn noszący znamiona przerobienia dokumentu. Przy nieprawnie zmienionym wniosku numerze działki jako stronę postępowania wprowadzono S.W. jako właściciela działki nr 3418, gdy faktycznym właścicielem działki jest wnoszący zażalenie W. W. Konsekwencją tego błędu była odmowa przyjmowania korespondencji przez skarżącego. Niedopuszczalne jest obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu tożsamości stron postępowania. Zaskarżone postanowienie doprowadziło do zmiany adresata postanowienia. W aktach sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów tak dla S. W. jak i W. W. Nie uznał za prawidłowe doręczenie zaskarżonego postanowienia, gdyż w kopercie zaadresowanej do W. W. znajdowało się postanowienie dotyczące S. W.. Nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że S. W. i W. W. to ta sama osoba. W dalszej części zażalenia przedstawił wady, jakie popełnił organ przy rozgraniczaniu nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] utrzymało w mocy wymienione na wstępie postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że sprostowanie błędnie oznaczonego imienia strony mieści się w dyspozycji art. 113 § 1 k.p.a. Błędny zapis brzmienia nazwiska, czy imienia adresata decyzji, jest jedną z często spotykanych omyłek pisarskich. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2003r. sygn. akt I SA 1463 (LEX nr 158425) uznał, że błędne oznaczenie strony – adresata postanowienia może polegać na mylnym podaniu brzmienia jego imienia i nazwiska lub mylnym podaniu brzmienia tylko imienia lub mylnym podaniu tylko nazwiska. Taki błąd jest możliwy do sprostowania jako oczywista omyłka pisarska w trybie określonym w art. 113 § 1 w związku z art. 126 k.p.a.. Zawarte w zażaleniu zarzuty organ uznał za chybione, a w zakresie, w którym dotyczyły innych kwestii niż sprostowania za bezprzedmiotowe, w szczególności dotyczące wszczęcia postępowania. Kwestie te leżą poza zakresem postępowania dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki. W skardze do Sądu skarżący W. W. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji i postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] października 2009r. nr [...] oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów prawa i przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Organ przekroczył granice orzekania wyznaczone przez art. 113 § 1 k.p.a., gdyż omyłka nie ma charakteru oczywistego, ale jest świadomym i celowym ustaleniem stron postępowania przez co doszło do zmiany adresata postanowienia. Na poparcie stanowisko skarżący wskazał szereg wyroków NSA i WSA. Zakwestionował treść udzielonego geodecie upoważnienia, które dotyczyło S. W., a nie W. W.. Zaznaczył, że skarżący - czyli W. W. jest właścicielem działki nr 3418, dlatego dokumentacja sporządzona przez geodetę z udziałem fikcyjnej strony naruszy interes prawny skarżącego. Kategorycznie stwierdził, że nie nastąpiło doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania, gdyż w kopercie było postanowienie skierowane do S. W. Organy błędnie podają, że w aktach sprawy znajduje się wpis z ewidencji gruntów dla nieruchomości nr 3418, gdyż w aktach jest tylko informacja z rejestru gruntów sporządzona przez administratora przeznaczona wyłącznie do celów informacyjnych, której nie można uznać za dowód urzędowy. Kwestie te reguluje art. 22 ust. 1 i art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, dlatego organy naruszyły przepis art. 76 § 1 k.p.a. uznając informacje za wypis. Postanowienie nie zawiera wykazu stron, organ podał jedynie, że strony postępowania według wykazu będącego w posiadaniu organu, a to stwarza możliwość wymiany wykazu i zmiany stron dla potrzeb organu. Ten sam zarzut dotyczy zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 30 września 2009r., w treści którego nie jest wyszczególniona działka skarżącego nr 3418. Organ przemilczał okoliczność, że postępowanie o rozgraniczenie działki nr 3404/2 jest prowadzone bez wniosku strony, czym naruszono art. 61 k.p.a. Wskazał, że organy wskazują również dwa różne adresy zamieszkania M. R. (błąd co do kodu pocztowego). Skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodał, że SKO nie ustosunkowało się do poszczególnych zarzutów zażalenia z dnia [...] grudnia 2009r. a przecież organ odwoławczy jest zobowiązany do zbadania wszystkich zarzutów celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Do skargi dołączył kserokopię mapy zasadniczej celem wykazania, że organy obydwu instancji nie zbadały stanu faktycznego i ewidencyjnego rozgraniczanej działki nr 4204/2, która nie graniczy z działką nr 3403/2, gdyż oddziela ją działka która nie posiada numeru. Niewykonalne jest zatem rozgraniczenie działek nr 3404/2 i 3403/2, gdyż nie mają punktu stycznego. Organy nie ustaliły kto jest właścicielem działki bez numeru ewidencyjnego, czym naruszyły art. 7, art.8, art. 9, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie P.p.s.a.), stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do ich uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia ich nieważności, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie wymienionych wyżej wad i uchybień nie zawiera. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] października 2009r. w sprawie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego celem ustalenia przebiegu granicy pomiędzy nieruchomością nr 3404/2 stanowiącą własność M. R. zam. [...] z nieruchomościami sąsiednimi nr 3403/2, 3441/1 oraz w jednym punkcie z nieruchomościami nr 3418 i 3405 położonym w miejscowości Ł. Postanowieniem tym dokonano sprostowania w ten sposób, iż zamiast imienia i nazwiska strony "S. W." wpisano "W. W.". Problematykę sprostowania omyłek w decyzjach organu administracji publicznej reguluje art. 113 § 1 i 3 k.p.a., który stanowi, iż organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Zaś z mocy art. 126 k.p.a. przepis ten ma zastosowanie do postanowień. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. wyroki NSA z dnia 10.02.1994r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2/65, z dnia 23.04.2001 r., II SA863/00, System orzecznictwa LEX Nr 75522). Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjęty jest pogląd, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Podkreśla się przy tym, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (np. wyrok NSA z dnia 4.05.1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990/11/398). Podzielając ten pogląd stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie do takiej merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia nie doszło. W rozpatrywanej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. dokonał sprostowania oczywistej omyłki w ten sposób, iż zamiast błędnie wpisanego imienia i nazwiska "S. W. wpisano "W. W.". Zatem w postanowieniu z dnia [...] października 2009r. a dotyczącym wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego wystąpiła wadliwość polegająca na błędnym wpisaniu imienia strony. Zdaniem Sądu taki błąd w oznaczeniu strony jest możliwy do sprostowania jako oczywista omyłka pisarska o jakiej mowa w art. 113 § 1 k.p.a. Należy odróżnić sytuację, gdy błędnie ustalono osobę, o której prawach i obowiązkach rozstrzyga określony indywidualny akt administracyjny od sytuacji gdy wadliwość sprowadza się do wpisania imienia lub nazwiska strony w błędnym brzmieniu. W tym wypadku adresat ustalony jest prawidłowo, a jedynie niewłaściwie "oznaczony" - inaczej "nazwany" – (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.03.2010r., sygn. akt III SA/Wa 1708/09- niepubl.) Tut. Sąd w pełni popiera pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 14.11.2003 r., sygn. I SA 1463/03 – Lex nr 158425, iż błędne oznaczenie strony- adresata postanowienia może polegać na mylnym podaniu brzmienia jego imienia i nazwiska lub mylnym podaniu tylko imienia lub mylnym podaniu tylko nazwiska. Taki błąd jest możliwy do sprostowania, jako oczywista omyłka pisarska, w trybie określonym w art.113 § 1 k.p.a. w związku z art.126 k.p.a. Zatem mając na uwadze powyższe tut. Sąd uznał, iż organ prawidłowo dokonał sprostowania imienia strony i nie istnieje żadna okoliczność świadcząca o skierowaniu postanowienia do niewłaściwego adresata, oraz że sprostowanie omyłki w imieniu oznaczało zmianę adresata postanowienia. Z akt administracyjnych jednoznacznie bowiem wynika, iż stroną biorącą udział w postępowaniu rozgraniczeniowym jest W. W. właściciel nieruchomości nr 3428, a nie jak omyłkowo napisano w postanowieniu i upoważnieniu geodety S. W. Powyższe potwierdza informacja z rejestru gruntów, sporządzony wykaz stron do postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o złożeniu wniosku w sprawie rozgraniczenia i zwrotne potwierdzenie doręczenia postanowienia W. W. Powyższe zwrotne potwierdzenia doręczenia były prawidłowo adresowane, a korespondencja kierowana do W. W. prawidłowo doręczana. Sąd zaznacza jednocześnie, iż w postępowaniu w przedmiocie sprostowania postanowienia nie można było natomiast uwzględnić zarzutów skarżącego dotyczących prawidłowości wszczęcia przez organ postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, albowiem powyższe wykraczałoby poza zakres postępowania w przedmiocie sprostowania orzeczenia administracyjnego. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa, a zatem brak jest podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na zasadzie art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.