II SA/Rz 357/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [....] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia "[...]" w [...] kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 357/17 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A z/s w [....] (dalej: A) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] dotycząca umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. B S.A. z/s w [...] zwróciła się do Burmistrza Gminy i Miasta [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej 52742 wraz z wewnętrzną drogą dojazdową na terenie działek nr 1605/2 i 1605/6 w obr. [...], miejscowość N. Burmistrz Gminy i Miasta [...] w dniu [...] sierpnia 2015 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ) oraz do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: PWIS) o wydanie opinii w sprawie konieczności sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. ([...]) RDOŚ w [...] poinformował, że przedsięwzięcie nie zalicza się do kategorii wymienionych w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) i jako takie nie podlega opiniowaniu w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Także PWIS w [...] w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. ([...]) poinformował, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. Postanowieniem z [...] września 2015 r. ([...]) Burmistrz Gminy i Miasta [...] – uwzględniając wniosek A z/s w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. - dopuścił je do udziału w postępowaniu na prawach strony. Kolejno Burmistrz na podstawie art. 123 § 2 K.p.a. postanowił o rozszerzeniu materiału dowodowego i wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia m.in. o informacje nt. sumarycznej mocy EIRP anten pracujących w poszczególnych sektorach, określenie wysokości, odległości od anten i płaszczyzny w jakiej możliwe jest oddziaływanie przedsięwzięcia oraz czy istnieją w związku z tym przesłanki do zaliczenia przedsięwzięcia do mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Po uzupełnieniu powyższych danych i przedłożeniu "Analizy środowiskowej dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej", organ pismami z dnia 28 października 2015 r. ponownie zwrócił się do RDOŚ oraz PWIS o wydanie opinii w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarówno RDOŚ (pismem z [...] listopada 2015 r. znak: [...]) jak i PWIS (pismem z [...] listopada 2015 r. znak: [...]) poinformował, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. i nie podlega procedurze opiniowania w trybie jej art. 64. Na skutek zgłoszonych przez Stowarzyszenie w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. uwag zarzucających sporządzonej Analizie środowiskowej (w oparciu o wydaną w analogicznej sprawie opinię RDOŚ w [...] z dnia [...] października 2015 r. [...]) braki w zakresie wykazania faktycznego oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych oraz brak podania maksymalnych tiltów (pochyleń anten), organ prowadzący postępowanie ponownie wystąpił do RDOŚ oraz PWIS o wydanie opinii co do potrzeby uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia lub nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarówno RDOŚ jak i PWIS – odpowiednio pismami z dnia [...] i [...] grudnia 2015 r. - podtrzymały swe dotychczasowe stanowiska w sprawie. W tej sytuacji Burmistrz uznając, że przedsięwzięcie nie może zostać zaliczone do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub też do kategorii zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. i brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: K.p.a.) umorzył w całości postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Odwołanie od tej decyzji złożyło A, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania wskazało, że w jego ocenie w przypadku przedmiotowej inwestycji konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Wskazało, że zamiarem inwestora jest obejście prawa i "dokonanie kwalifikacji nie dla faktycznej mocy EIRP". SKO wskazaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2017 r. Nr [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej wydanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem Kolegium, organ I instancji dokonał kompleksowej oceny stanu faktycznego i prawnego, występując przede wszystkim do organów opiniujących, tj. RDOŚ i PWIS. Nadto mając na uwadze stanowisko Stowarzyszenia oraz protesty mieszkańców Nienadówki wezwał do uzupełnienia dokumentacji w sprawie, tj. do wykonania ponownej analizy środowiskowej dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej z października 2015 r. a także karty przedsięwzięcia dla stacji bazowej telefonii komórkowej "52742". Całość akt wraz z analizą środowiskową i kartą przedsięwzięcia przekazano do ww. organów opiniujących, które uznały, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. i odmówiły wydania opinii w sprawie potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium podkreśliło, że aktem prawnym kwalifikującym inwestycję do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213 poz. 1397 ze zm.). Zgodnie z jego § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8, kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii (emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz) do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się biorąc pod uwagę 2 parametry: równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. SKO zaznaczyło, że wg sporządzonej Analizy, w osi głównej wiązki promieniowania każdej anteny sektorowej w odległości odpowiednio do 200 m od ich środka elektrycznego nie występują miejsca dostępne dla ludności, w związku z czym przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w trybie u.u.i.ś. Tym samym lokalizacja stacji bazowej spełnia wymagania rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. i nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Takie też stanowisko zajęły organy opiniujące. W tym zakresie postępowanie jest kompletne i nie wymaga uzupełnienia poprzez dodatkowe opinie biegłych czy innych organów. Odnosząc się do sprzeciwu mieszkańców N. co do lokalizacji stacji bazowej SKO podało, że podnoszone przez nich obawy nie znalazły potwierdzenia w dokumentacji, która nie wskazuje, by wystąpiła możliwość pojawienia się w miejscach ogólnie dostępnych dla ludzi promieniowania elektromagnetycznego o poziomach przekraczających dopuszczalne poziomy promieniowania. Ponadto na terenie gdzie zamierza się zlokalizować stację bazową brak jest obowiązującego planu przestrzennego, więc lokalizacja stacji w zwartej zabudowie mieszkaniowej jest przemyślana z punktu widzenia utrzymania właściwego ładu przestrzennego. Końcowo Kolegium zauważyło, że fakt niezaliczenia ww. przedsięwzięcia do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie przesądza o tym, że inwestycja dojdzie do skutku. Inwestor w pierwszej kolejności musi bowiem wystąpić o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO złożyło A, zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 9, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady uczciwości procedowania w demokratycznym państwie polskim, a mianowicie brak odniesienia się do zarzutów odwołania, co winno skutkować uchyleniem decyzji; - art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. poprzez brak dokonania analizy faktycznej mocy EIRP; - art. 7, art. 8, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania poprzez: a) brak podania faktycznej mocy EIRP anten objętych analizą, b) brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, c) brak wskazania dopuszczalnej na danym terenie maksymalnej wysokości zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy, d) brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem, czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, e) brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu, f) brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. i jej merytorycznego uzasadnienia, g) brak analizy udowadniającej, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Z uwagi na powyższe naruszenia strona skarżąca zawnioskowała o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO zawnioskowało o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy we wskazanym zakresie kontroli zaskarżoną decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Sąd uznał te rozstrzygnięcia za przedwczesne, a tym samym skargę za zasługującą na uwzględnienie z uwagi na brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy mających wpływ na jej końcowe załatwienie. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z drogą dojazdową na działkach nr 1605/2 i 1605/6 w N. Podstawą umorzenia było ustalenie, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub też zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. Zgodnie z § 1 powołanego w podstawie prawnej decyzji Burmistrza art. 105 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi ten przepis oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2015 r. II OSK 929/14). W przypadku zatem zaistnienia takiej bezprzedmiotowości, organ zobligowany jest umorzyć postępowanie, pozostawiając sprawę bez merytorycznego rozstrzygnięcia co do jej istoty (pozytywnego bądź negatywnego), które staje się prawnie niedopuszczalne. Art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie pozostaje więc, czy odnośnie planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej prawidłowo organy administracji uznały o zbędności prowadzenia postępowania dotyczącego oceny jego oddziaływania na środowisko, czy też inwestycja wymaga jednak uprzedniego przeprowadzenia takiej oceny i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co w myśl art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. jest wymagane dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje takich przedsięwzięć określa wydane na podstawie art. 60 u.u.i.ś. rozporządzenie RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). W przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, dla ich kwalifikacji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7) lub przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8) istotne są parametry wielkości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny, powiązane z odległością miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie w sposób jednoznaczny powyższych kwestii nie wyjaśniły, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przesądzającego stwierdzenia, że planowana inwestycja nie stanowi żadnego z przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ust. 1 u.u.i.ś., a tym samym sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji o umorzeniu postępowania. Materiał ten przede wszystkim pozostaje w częściowej sprzeczności z przyjętymi przez organy i przedstawionymi w uzasadnieniach wydanych decyzji ustaleniami faktycznymi. Nie budzą wątpliwości wskazane w decyzji Burmistrza wystąpienia do organów opiniujących, tj. RDOŚ i PWIS dokonane pismami z dnia [...] sierpnia i 28 października 2015 r. oraz uzyskane odpowiedzi wskazujące na brak podstaw do wydania opinii w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z akt administracyjnych sprawy wynika jednak, że na skutek pisma dopuszczonego do udziału w postępowaniu A z dnia [...] listopada 2015 r., które zarzuciło braki postępowania w zakresie wykazania faktycznego oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych oraz brak podania maksymalnych tiltów (pochyleń anten), Burmistrz kolejny raz pismami z dnia [...] grudnia 2015 r. wystąpił do RDOŚ i PWIS o wydanie opinii co do potrzeby uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia lub nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. O ile jak wskazano w decyzji organu I instancji, PWIS w odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2015 r. rzeczywiście podtrzymał aktualność swej dotychczasowej opinii, niezrozumiałe w ocenie Sądu wydaje się przyjęcie, że analogiczne stanowisko zajął również RDOŚ, który w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. wskazał, że dwoma podstawowymi parametrami technicznymi pozwalającymi na dokonanie stosownej kwalifikacji inwestycji są: 1. moc promieniowana izotropowo (EIRP) przez anteny projektowanej stacji bazowej, zależna od: a) mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika przeznaczonego do wysterowania anteny sektorowej, wyrażona w watach lub dBm i określona z uwzględnieniem tolerancji wg specyfikacji producenta nadajników, b) liczby częstotliwości nośnych dla danego systemu i odpowiadającej im liczby nadajników sterujących antenę sektorową, c) parametry techniczne kabli toru antenowego, ich długość i tłumienność właściwa, d) parametry techniczne złączy i odgromników toru antenowego (ich tłumienia), e) parametry techniczne ewentualnych dodatkowych wzmacniaczy dla toru antenowego i ich zysk energetyczny, f) sumaryczna moc wszystkich nadajników na wejściu anteny sektorowej wyrażona w watach lub dBm, g) zysk energetyczny panelowej anteny sektorowej wyrażony w jednostce dBi, z uwzględnieniem tolerancji wg specyfikacji producenta anten, 2. wartość odległości środka elektrycznego anteny wyznaczonej od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi jej promieniowania anteny; jej wyznaczenie musi uwzględniać zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt) – zgodnie z danymi katalogowymi anten sektorowych. W oparciu o powyższe RDOŚ stwierdził, że wyrażenie stanowiska skutecznie stwierdzającego, czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będzie możliwe po przedłożeniu przez inwestora prawidłowo obliczonej wartości mocy EIRP opierającej się na wyszczególnionych parametrach technicznych. W dalszej części pisma RDOŚ wskazał, że na podstawie wyliczeń EIRP należy przedstawić analizę oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej od wszystkich anten sektorowych dot. systemów GSM i UMTS, z uwzględnieniem kumulacji PEM w wyniku wypromieniowania i nałożenia się przestrzennego wiązek obydwu systemów dla stanu, w którym obydwie wiązki od tych systemów dla każdego azymutu promieniują z tym samym maksymalnym kątem nachylenia i uwzględnienia zjawiska odbicia się fal PEM (zsumowanie się składowej bezpośredniej i odbitej). W analizie tej należy podać położenie geograficzne stacji bazowej (pozycje umieszczenia anten na wieży), najniższą możliwą wysokość zawieszenia anten, prawidłowo dobraną w zależności od mocy EIRP odległość występowania miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten wraz z przedstawieniem zasięgu wiązek głównych w widoku pionowym i poziomym, z uwzględnieniem otoczenia stacji bazowej (wysokość i położenie sąsiednich zabudowań, ukształtowanie terenu), biorąc pod uwagę tło elektromagnetyczne wytwarzane przez istniejące anteny nadawcze innych operatorów. W kwestii miejsc dostępnych dla ludności RDOŚ wskazał na potrzebę wystąpienia do właściwej jednostki samorządu terytorialnego (w przypadku pozwoleń na budowę do właściwej jednostki architektoniczno – budowlanej) o wskazanie, czy w odległości zależnej od mocy EIRP od terenu planowanej inwestycji zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, zagospodarowania terenu lub pozwolenia na budowę, a także czy obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a więc czy istnieją warunki do sytuowania budynków mieszkalnych powyżej minimalnej wysokości osi głównej wiązki promieniowania. Mimo tak precyzyjnie przedstawionych przez RDOŚ wytycznych co do danych niezbędnych do wydania opinii o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego ustalenia zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko (art. 64 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.), pismo tego organu z dnia [...] grudnia 2015 r. – mimo jego równoczesnego przekazania do wiadomości pełnomocnikowi inwestora - pozostało bez odpowiedzi Burmistrza, tak samo jak kolejne przypominające pismo RDOŚ z dnia [...] marca 2016 r. W dniu [...] marca 2016 r. do Burmistrza wpłynęło natomiast pismo pełnomocnika inwestora, który powołując się na dane zawarte w przesłanej wcześniej "Analizie środowiskowej dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej" z października 2015 r. wskazał, że inwestycja swym oddziaływaniem nie będzie ograniczać użytkowania działek sąsiednich. W tym miejscu dodatkowego zwrócenia uwagi wymaga, że chociaż Burmistrz jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach był zobowiązany do zasięgnięcia opinii PWIS oraz RDOŚ, to nie był nimi związany i to do niego należała ostateczna ocena, czy dla zamierzonego przedsięwzięcia należało przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko. Umarzając jednak [...] kwietnia 2016 r. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań, Burmistrz nie dość że w wydanej decyzji powołał się na niezgodną z rzeczywistością opinię RDOŚ o niepodleganiu inwestycji procedurze opiniowania (wyrażoną pierwotnie wyłącznie w oparciu o przedstawioną mu kartę informacyjną przedsięwzięcia i analizę środowiskową), to także w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn, dla których pominął jego późniejsze stanowisko - spowodowane przesłaniem uwag A- co do wymogu przedłożenia niezbędnych do wyrażenia opinii dodatkowych dokumentów, uznając je za zbędne (w następstwie wydania decyzji, pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. RDOŚ poinformował Burmistrza o pozostawieniu sprawy bez dalszego biegu, uznając wydanie będącej przedmiotem wniosku opinii za bezprzedmiotowe). Uchybień tych nie dostrzegł również organ odwoławczy, który za organem I instancji – powołując się na analizę środowiskową - stwierdził, że w sprawie w sposób wyczerpujący na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów wypowiedziały się organy posiadające wiedzę specjalistyczną (RDOŚ i PWIS), w związku z czym Burmistrz słusznie uznał przeprowadzone postępowanie za kompletne i nie wymagające uzupełnienia. Niejako na marginesie należy zauważyć, że wewnętrzną sprzeczność wykazuje zawarte na s. 5 zaskarżonej decyzji stwierdzenie, wg którego przedłożone przez inwestora wraz z wnioskiem dokumenty wskazują na spełnienie przez lokalizację stacji bazowej wymagań rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r., a jednocześnie nie kwalifikuje się ona do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Akta administracyjne sprawy nie zawierają ponadto wzmiankowanej przez organy karty informacyjnej przedsięwzięcia, co dodatkowo uniemożliwia weryfikację zasadności wydanych decyzji. Takim sposobem procedowania organy administracji obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a., gdyż nie ustaliły jednoznacznie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, przede wszystkim poprzez brak wyczerpujących ustaleń w zakresie zweryfikowania twierdzeń inwestora o braku ponadnormatywnego promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny projektowanej stacji na miejsca dostępne dla ludności. Uniemożliwia to uznanie za udowodnioną okoliczność, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowiąc tym samym także o naruszeniu art. 80 K.p.a. Przekłada się to również na uchybienie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnień wydanych decyzji w sposób lakoniczny i ogólnikowy, który nie daje obrazu rzeczywistych okoliczności stojących u ich podstaw. Uchybienia w tym zakresie wypełniają przesłankę naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji bowiem stwierdzonych naruszeń nie można na obecnym etapie postępowania uznać prawidłowości zastosowania art. 105 § 1 K.p.a. i umorzenia na jego podstawie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Skutkuje to koniecznością uwzględnienia skargi i uchylenia wydanych w sprawie decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W prowadzonym ponownie postępowaniu organy zobowiązane będą do jednoznacznego ustalenia w kontekście § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia RM, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Rozstrzygnięcie jakie zostanie podjęte – niezależnie od jego rodzaju – powinno mieć odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostać w przekonujący sposób uzasadnione. O należnych skarżącemu Stowarzyszeniu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.