II SA/Rz 364/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Rz 364/10 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] stycznia 2010r.. znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego - postanawia - odmówić skarżącej M. D. przywrócenia terminu. M. D. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego tj. z dnia [...] stycznia 2010r. znak: [...] oraz z tego samego dnia - znak: [...], obydwie w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ( sprawy dotyczyły różnych okresów). Sprawa ze skargi na pierwszą z wymienionych decyzji została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Rz 364/10, natomiast sprawę dotyczącą drugiej ze wskazanych decyzji zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Rz 365/10. Na rozprawie, która odbyła się w obydwu sprawach w dniu 23 czerwca 2010r. Sąd postanowił połączyć te sprawy do wspólnego prowadzenia, lecz odrębnego rozstrzygnięcia. Po zamknięciu rozprawy ogłoszone więc zostały dwa wyroki oddalające skargę, jeden w sprawie sygn. akt II SA/Rz 364/10, drugi w sprawie sygn. akt II SA/Rz 365/10. Następnie, po ogłoszeniu każdego z wymienionych orzeczeń, Sąd pouczył skarżącą o prawie i sposobie jego zaskarżenia. W dniu 28 czerwca 2010r. M. D. złożyła w biurze podawczym tut. Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r. i doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem (k. 19 akt sądowych w sprawie o sygnaturze II SA/Rz 365/10). Na podstawie notatki służbowej sporządzonej przez pracownika Sądu W. P. Sąd ustalił, że skarżąca M. D. w dniu 28 czerwca 2010 r. w biurze podawczym tut. Sądu poprosiła o dopisanie sygnatury II SA/Rz 365/10 na tym wniosku, co też w.w. pracownica uczyniła, dopisując czarnym długopisem "sygn. akt II SA/Rz 365/10". Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie sygn. akt II SA/Rz 365/10 został sporządzony i wysłany skarżącej w dniu 12 lipca 2010r. W dniu 16 lipca 2010r. M. D. złożyła w tut. Sądzie wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Rz 364/10. Uzasadniając go podniosła, że sądziła, iż złożenie przez nią jednego wniosku o sporządzenie uzasadnienia skutkować będzie sporządzeniem takiego uzasadnienia w obydwu jej sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z kolei z art. 87 § 2 P.p.s.a. wynika, że we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na niezawinienie w uchybieniu terminu. Powszechnie przyjmuje się, że o braku winy świadczy dopełnienie przez stronę najwyższej staranności w dbałości o własne interesy procesowe, bowiem instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. W ocenie Sądu skarżąca M. D. nie wykazała się tego rodzaju starannością. Jak już wyżej wskazano, na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010r., na której skarżąca była obecna, Sąd połączył obydwie jej sprawy jedynie do wspólnego rozpoznania i odrębnego orzekania. Tym samym w sprawach tych zapadły dwa odrębne wyroki. Po ogłoszeniu każdego z nich Sąd pouczył skarżącą, że zakwestionowanie każdego z tych orzeczeń w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalne jest po uprzednim złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia każdego wyroku. Tymczasem w dniu 28 czerwca 2010r. M. D. złożyła tylko jeden wniosek, na skutek którego zostało sporządzone uzasadnienie do sprawy oznaczonej sygn. akt II SA/Rz 365/10. Niezłożenie wniosku dotyczącego drugiej ze spraw świadczy o niedbalstwie po stronie M. D., która mimo prawidłowego pouczenia Sądu, nie zastosowała się do pouczeń. Z tych przyczyn orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.