II SA/Rz 364/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala- II SA/Rz 364/13 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], nakazującą S. T. rozbiórkę obiektu budowlanego (zaplecza biurowego komisu), zlokalizowanego na działce nr ewid. 1002/5 obr. 219 położonej w R. przy ul. L. W postawie prawnej wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie w sprawie budowy obiektu budowlanego (zaplecza biurowego komisu), zlokalizowanego na działce nr ewid. 1002/5 obr. [...] położonej w R. przy ul. L. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. ([...]), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne. Decyzja ta została w trybie odwoławczym uchylona decyzją WINB z dnia [...].12.2011r. ([...]) a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia rozstrzygnięcia był m.in. brak ustaleń co do faktycznych odległości rozpatrywanego obiektu od gazociągów przebiegających przez działkę nr 1002/5, brak oceny usytuowania obiektu w świetle odpowiednich warunków technicznych i przepisów Prawa budowlanego oraz nie wykazanie okoliczności i przesłanek, które stały się podstawą do umorzenia postępowania administracyjnego. Po uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], wydaną na postawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r., nakazał właścicielce S. T., rozbiórkę obiektu budowlanego (zaplecza biurowego komisu), zlokalizowanego na działce nr 1002/5 przy ul. L. w R. W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotowy obiekt znajduje się w kolizyjnej odległości w stosunku do gazociągu DN 700. Nie jest zachowana minimalna bezpieczna odległość obiektu od gazociągu DN 700, która wynosić 50m. Tymczasem obiekt usytuowany jest w odległości 11m. Sierdzono , że przedmiotowy obiekt narusza przepisy Rozporządzenia Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Tym samym stwarza niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, co stanowi podstawę rozbiórki zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W odwołaniu od tej decyzji S. T. zarzuciła brak uzasadnienia przez organ stanowiska o konieczności rozbiórki. W jej ocenie samo stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami nie jest podstawą do zastosowania art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Skutkiem naruszenia przepisów muszą być okoliczności wymienione w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podnosi, że wystąpienie jednego z tych stanów powinno być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości. Należy podać, na czym konkretnie polega owo pogorszenie lub niebezpieczeństwo dla ludzi i otoczenia, albo w jakich okolicznościach organ zagrożenie to upatruje. Zarzuca, że nie zostały wykazane okoliczności dotyczące naruszenia prawa (tj. przesłanki zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2) oraz, że organ prowadzący postępowanie nie dokonał wszystkich koniecznych ustaleń w celu wykazania, że spełnione zostały przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki w oparciu o ww. przepis. Na poparcie stanowiska powołała wyroki sądów administracyjnych. Zarzuciła również brak ustalenia przez organ czy istniało pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu. Stwierdzenie tego faktu czyniłoby bezprzedmiotowym prowadzone postępowanie. W jej ocenie organ błędnie przyjął, że obiekt został wybudowany z naruszeniem przepisów prawa. Zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. Podała, że zasadą Prawa budowlanego z 1974r. jest legalizacja samowoli budowlanej. Powołując się na § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, podała, że w chwili obecnej brak jest przeciwwskazań do wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego (zaplecza biurowego). Nie jest on budynkiem, tym samym nie ma podstaw do wydania decyzji nakazującej jego rozbiórkę. Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że przedmiotem postępowania jest obiekt budowlany o wymiarach 4,40m x 6,40m i wysokości od 2,67 do 3,06m, usytuowany w odległości 1,10m od ogrodzenia z działką nr 1002/4, konstrukcji drewnianej, ściany od strony zachodniej i północnej obite blachą, dach jednospadowy kryty blachą. Od strony północnej posiada otwór okienny, a od strony wschodniej otwory okienne na całej długości oraz wejście. Obiekt ten postawiony jest bezpośrednio na gruncie i pełni funkcję zaplecza biurowego komisu. Obiekt ten wybudowany został pod koniec lat 80-tych lub początkiem lat 90-tych (właścicielka działki nr 1002/5 S. T. wskazywała jako datę jego budowy 1989 r., z tego okresu czasu pochodzą dokumenty okazane przez Spółdzielnię [...], dotyczące przygotowywania inwestycji do realizacji; właścicielka sąsiedniej działki K. P. określała czasokres jego wzniesienia na więcej niż 15 lat temu). WINB wskazał, że w powyższym przedziale czasowym obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. oraz rozporządzenie z 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki /Dz. U. nr 17, poz. 62 z 1980r. ze zm./, zatem przepisy te stanowiły podstawę prawną wydanej decyzji. Organ zaznaczył, że zgodnie § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z dnia 19 marca 1975r. nr 8 poz. 48 ze zm.), budowa przedmiotowego obiektu wymagała pozwolenia na budowę. W okolicznościach sprawy ani inwestor ani właściciel obiektu nie posiada pozwolenia na budowę (w rejestrach spraw prowadzonych przez Wydział [...] Urzędu Miasta [...], nie uwidoczniono i nie odnaleziono pozwolenia na budowę obiektu budowlanego (zaplecza biurowego komisu) zlokalizowanego na działce nr 1002/5 obr. 219 przy ul. L. w R. - pismo Urzędu Miasta [...] - Wydział [...] z dnia 15.02.2012r. nr [...] Powołując się na treść art. 103 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz.1623 z późn. zm.) organ podał, że do oceny przedmiotowej sprawy zastosowanie mają przepisy zawarte w art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974r. (Dz. U. nr 38, poz.229 z 1974 r. z późn. zm.). Przepisy te przewidują możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu, jeżeli nie zachodzą przesłanki obligujące do wydania nakazu jego rozbiórki, wymienione w ww. przepisach, stanowiące, że obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce ... , gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część : 1) "znajduje się w terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub 2) "powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" . WINB stwierdził, że dokonane ustalenia wskazują, że przedmiotowy obiekt znajduje się w odległości 1,10 m od ogrodzenia z działką nr 1002/4. W dacie budowy przedmiotowego obiektu działki nr 1002/4 i 1002/5 stanowiły jedną całość, a ich podział i ustalenie przebiegu granicy między ww. działkami nastąpił w okresie późniejszym, tj. w 2003 r. Stąd usytuowanie obiektu względem tej granicy w chwili obecnej nie ma wpływu na ocenę prawidłowości jego usytuowania w chwili jego budowy. Jednakże w toku postępowania ustalono również, że przez działkę nr 1002/5, na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt przebiegają trzy gazociągi: tj. gazociągi o średnicy DN 700 mm i DN 400 mm o ciśnieniu nominalnym 6,3 MPa, oraz gazociąg średniego ciśnienia DN 250. W chwili budowy przedmiotowego obiektu te trzy gazociągi już istniały - co potwierdza m.in. "Realizacyjny plan zagospodarowania terenu punktu sprzedaży materiału szkółkarskiego przy ul. L. w R." z września 1989r. (zał. nr 2 do protokołu rozprawy nr [...] z dnia 07.03.2011 r.). Organ podał, że w okresie budowy przedmiotowego obiektu (pod koniec lat 80-tych oraz początkiem lat 90-tych), wymogi w zakresie bezpiecznych odległości gazociągu od obiektów terenowych określały przepisy zawarte w Rozporządzeniu Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1989 r. nr 45 poz. 243). Zgromadzone dokumenty wskazują, że odległości omawianego obiektu od gazociągów DN 400 i DN 250 są prawidłowe. Natomiast odległość od gazociągu o średnicy DN 700 mm o ciśnieniu 6,3 MPA wynosi 11m. Minimalna odległość bezpieczna od gazociągu DN 700 dla przedmiotowego obiektu winna wynosić 50 m. Na taką odległość wskazuje w pisemnej informacji z dnia 12.06.2012r. ([...]), A. S.A. Oddział [...]. Odległość ta dotyczy obiektów użyteczności publicznej i jest odległością zmniejszoną, wyliczoną na podstawie załącznika B pkt 2 i 3 Rozporządzenia z 1989r. Organ dodatkowo wskazał, że zgodnie z Rozporządzeniem z 1989r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, wymagana tzw. "podstawowa" odległość gazociągów o średnicy DN 700 mm (powyżej 500 do 800 mm) i ciśnieniu powyżej 2,5 do 6,3 MPa - wynosiła 100m w przypadku budynków użyteczności publicznej (50 m - w przypadku budynków mieszkalnych). Natomiast najmniejsza dopuszczalna odległość podstawowa gazociągów przewidziana w powyższym Rozporządzeniu od wolnostojących budynków niemieszkalnych i budynków pomocniczych (jak stodoły, szopy, itp.), wynosiła 30m. Odległość zmniejszona (przy uwzględnieniu zmniejszonych naprężeń zredukowanych w ściance rury, co łączyło się z zastosowaniem odpowiednich materiałów przy budowie sieci) - wynosiła 15 m. W związku z powyższym organ uznał, że usytuowanie rozpatrywanego obiektu w odległości 11 m od gazociągu wysokoprężnego DN 700 narusza przepisy Rozporządzenia Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawach warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, co w konsekwencji stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, a tym samym zachodzą przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zwrócono uwagę, że takie same wymogi zawierało obowiązujące wcześniej rozporządzenie Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. nr 21, poz. 94 z 1978r.), które nie precyzowało wymaganych odległości gazociągów od obiektów budowlanych, lecz treścią § 5 i § 8 odsyłało w tej kwestii do obowiązujących w tym zakresie norm i przepisów odrębnych. Uwarunkowania te zawierała obowiązująca w tym czasie norma branżowa BN-80/8976-31 pt. "Odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych" oraz norma wcześniejsza BN-71/8976-31 "Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi". Wymogów tych nie zmieniły także kolejne przepisy, zawarte w rozporządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 139 poz. 686 z 1995r.). Zgodnie z tym rozporządzeniem wymagana podstawowa odległość gazociągów o średnicy powyżej 300 do 500mm i ciśnieniu powyżej 2,5 do 10 MPa (w rozpatrywanym przypadku Dn 700mm i ciśn. 6,3 MPa), od budynków użyteczności publicznej w/g załącznika nr 2 w/w Rozporządzenia - wynosiła 100 m, a od wolnostojących budynków niemieszkalnych (jak stodoły, szopy, garaże), odległość ta wynosiła 30 m. Natomiast odległość zmniejszona (pod określonymi warunkami w zakresie naprężeń zredukowanych w ściance rury), dla rurociągów o ciśnieniu większym niż 1,2 MPa wynosiła 15 m . Organ zaznaczył, że w chwili obecnej wymagane odległości między gazociągami wysokiego ciśnienia i obiektami terenowymi uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001r. Nr 97, poz. 1055). Podniesione w odwołaniu argumenty, dotyczące konieczności zastosowania przepisów powyższego Rozporządzenia nie znajdują uzasadnienia, gdyż zgodnie z treścią § 89 przepisy tego rozporządzenia nie mogą mieć zastosowania do gazociągów wybudowanych przed dniem jego wejścia w życie (tj. przed 12.12.2001r.). Organ dodatkowo wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 6 pkt. 1 w/w rozporządzenia strefa kontrolowana, gdzie nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów dla gazociągów wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej powyżej DN 500 wynosi 12m. W ocenie organu II instancji podniesiona okoliczność, że rozpatrywany obiekt nie wyczerpuje cech budynku (nie posiada fundamentów), nie ma znaczenia, bowiem przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz powołanych rozporządzeń wykonawczych dotyczą zarówno budynków, jak i obiektów budowlanych pełniących funkcję budynku, pod pojęciem których rozumie się "stałe i tymczasowe budowle (...) stanowiące całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji" (art. 2 ust. 1). Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu organ podał, że sytuowanie obiektów budowlanych względem gazociągu z naruszeniem odległości wskazanych w odpowiednich przepisach techniczno-budowlanych (warunkach technicznych), określających minimalne odległości bezpieczne, uznaje się za wykonanie robót budowlanych, które powodują zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co jest równoznaczne z wystąpieniem przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r., czyli wybudowaniem obiektu budowlanego powodującego niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, co obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki obiektu w myśl wskazanego wyżej przepisu. Końcowo organ podał, że skoro usytuowanie obiektu względem gazociągu narusza normy bezpieczeństwa, to prawidłowo organ I instancji nałożył na właścicielkę tego obiektu obowiązek jego rozbiórki. Skargę na tą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. T., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący powtórzyła zarzuty odwołania i wskazała na odmienną argumentację przywołaną przez organy obu instancji. Wskazała, że w piśmie z dnia 27 czerwca 2012 r. A. jednoznacznie stwierdził, że nie występuje bezpośrednie niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Przedmiotowy obiekt nieznacznie naruszył normy w momencie budowy, jednakże aktualnie norm tych nie narusza. Obecnie nie ma przeciwwskazań do wybudowania przedmiotowego zaplecza biurowego, jako tymczasowego obiektu budowlanego w strefie kontrolowanej gazociągu. W § 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2001 r. mowa jest o budynkach. Za błędne skarżąca uznała stanowisko organu o niemożności zastosowania w okolicznościach sprawy przepisów rozporządzenia z 2001 r. Jej zdaniem orzekające organy naruszyły art. 2 Konstytucji, art. 8, art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Samo stwierdzenie, że obiekt został wybudowany z naruszenie przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych, nie jest wystarczające. Nadto zarzuciła, że organy nie wykazały w czym upatrują wskazane niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 /, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nakazującą skarżącej rozbiórkę obiektu budowlanego - zaplecza biurowego komisu, zlokalizowanego na działce nr 1002/5 w R. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, na podstawie art. 103 obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz.1623 ze zm./ orzekający w sprawie organ wskazał art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane /Dz. U. nr 38, poz. 229/, jako że przedmiotowy obiekt budowlany wzniesiony został w 1989 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Konieczność uzyskania dla takiego obiektu pozwolenia na budowę wynikała z uregulowania zawartego w § 44 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego /Dz. U. Nr 8, poz. 48/. Stosownie więc do obowiązującego wówczas art. 37 ustawy Prawo budowlane, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1/ znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2/ powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Orzekające w sprawie organa ustaliły, że na działce stanowiącej własność skarżącej zlokalizowane są trzy gazociągi o średnicy DN 700 mm, DN 400 mm o ciśnieniu nominalnym 6,3 MPa oraz gazociąg średniego ciśnienia DN 250 istniejące przed wzniesieniem spornego obiektu budowlanego. Okoliczność ta nie jest sporną między stronami. Odległość zaś spornego obiektu budowlanego od gazociągu DN 700 wynosi 11 m co jest sprzeczne z obowiązującymi wówczas przepisami Rozporządzenia Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe /Dz. U. Nr 45, poz. 243/, wydanego z delegacji ustawowej zawartej w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, przyjmującym minimalną dopuszczalną odległość posadowienia obiektu budowlanego od gazociągu - 15 m. Wprawdzie z § 52 tego aktu wynika, że przepisy rozporządzenia nie dotyczą sieci gazowych wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, a także sieci gazowych, dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę, to w judykaturze przyjmuje się, że odesłanie do norm nienależących do systemu prawa jest wiążące dla podmiotu stosującego prawo, gdy taki nakaz formułuje przepis prawa powszechnie obowiązującego zawierający odesłanie. Taki rodzaj odesłania zawiera właśnie art. 5 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. odsyłając między innymi do normy branżowej BN-71/98 76-31 określającej "Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi" /MP nr 30/1971, poz. 193/. W tym stanie sprawy prowadzi to do konstatacji, że usytuowanie obiektów budowlanych względem gazociągu z naruszeniem przywołanych odległości wyczerpuje przesłankę określoną w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane skutkując, wbrew zarzutom skargi, bezwzględnym wydaniem decyzji o rozbiórce tego obiektu budowlanego. Stosownie bowiem do treści art. 5 ust. 1 przywołanego Prawa budowlanego obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane w sposób zapewniający, między innymi bezpieczeństwo ludzi i mienia, zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno budowlanymi i normami. Zauważyć nadto należy, że zgodnie z treścią art. 40 ówcześnie obowiązującego Prawa budowlanego zaistnienie okoliczności wymienionych w art. 37 wyklucza wydanie decyzji nakazującej wykonanie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Nadto podnieść należy, że operator gazociągu, w pismach z dnia 12 czerwca 2012 r., 27 czerwca 2012 r. oraz w piśmie z dnia 10 lipca 2012 r. jednoznacznie podał, że odnośnie gazociągu DN 700 "naruszenie przepisów techniczno budowlanych skutkować może potencjalnym zagrożeniem dla ludzi i mienia w przypadkach wystąpienia sytuacji awaryjnej". Powyższe zastrzeżenie nie dotyczy gazociągu DN 400, ani też gazociągu 250 B. Sp. z o.o. Podkreślenia zatem wymaga, że dla bytu przesłanki określonej art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wystarczającym jest hipotetyczne zagrożenie dla ludzi i mienia, a takim jest niewątpliwie usytuowanie obiektu budowlanego od gazociągu z naruszeniem odległości wskazanych w normie branżowej /tak wyrok NSA z dnia 19 lutego 2013 r. II OSK 1971/11, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1998 r., IV SA 532/96, a także w przytoczonych przez organ w wyrokach NSA z dnia 11 grudnia 2012 r H OSK 1467/11 oraz z dnia 17 stycznia 1013 r II OSK 1711/11 /http://orzeczenia.gov.pl /. Podzielić należy stanowisko orzekającego w sprawie organu, że w sprawie, w związku z zapisem zawartym w § 89 nie mogą mieć zastosowania przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe /Dz. U. Nr 97, poz. 1055/, a więc niezasadne jest żądanie skarżącej w tym zakresie. Marginesowo wskazać należy, że stosownie do treści § 91 nie znajdują zastosowania w sprawie uregulowania zawarte w Rozporządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe /Dz. U. Nr 139, poz. 686/ oraz w oparciu o treść § 52 Rozporządzenie Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawach warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe /Dz. U. Nr 45, poz. 243/. W ocenie Sądu orzekający w sprawie organ nie naruszył przepisów postępowania – art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a., zaś skarżąca podnosząc taki zarzut nie wskazała na czym na czym ewentualne naruszenie to miałoby polegać, a takim naruszeniem przepisów nie jest, odmienne od skarżącej, stanowisko organu . Wbrew zarzutom skargi nie zostały naruszone przepisy Konstytucji RP, zaś wydana skarżona decyzja, jak wyżej naprowadzono, znajduje oparcie w treści art. 5 Prawa budowlanego z 1974 r. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, wbrew podnoszonym zarzutom, odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., w sposób dostateczny uzasadniając rozstrzygniecie organu i odnosząc się do podnoszonych w postępowaniu odwoławczym kwestii. Z tych też powodów, skoro skarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/, Sąd działając na podstawie art. 151 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.