II SA/Rz 365/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Wojewody z dnia [...]kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji publicznej drogi gminnej -skargę oddala- II SA/Rz 365/08 U Z A S A D N I E N I E Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.) zwana dalej ustawą po rozpatrzeniu odwołania J. H., M. H., W. H., D. i J. J. uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] ustalił lokalizację drogi publicznej o kategorii drogi gminnej wraz z niezbędnymi obiektami budowlanymi i zatwierdził podział działek, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] marca 2008r. nr [...] w części dotyczącej: 1. wykazu działek zajętych pod pas drogowy (pkt 1 decyzji), 2. ustaleń zawartych w pkt 1 decyzji pt. "Ogólna charakterystyka inwestycji obejmujących: - 2.1. stwierdzenie, iż "Niniejsza decyzja obejmuje lokalizację drogi publicznej o kategorii drogi gminnej w klasie drogi głównej G i kategorii ruchu KR5 łączącą istniejącą część drogi Al. N. z Al. K."; - 2.2. określenia parametrów technicznych inwestycji i w tym zakresie orzekł: 1. Działki przeznaczone pod pas drogowy, objęte liniami rozgraniczającymi teren inwestycji: nr 654/3, nr 1032/1, 1033/3, 1034,3, 1035/1, 1036/3, 1037/49, 1037/47, 1038/18, 1034/2, 1042/4, 1042/6, 1043/11, 1044/5, 1045/29, 1044/11123/11, 1124/6; 2.1. Niniejsza decyzja obejmuje lokalizacje drogi publicznej o kategorii drogi gminnej łączącej istniejącą cześć drogi Al. N. z Al. K..; 2.2. parametry inwestycji szerokość pasa ruchu 3,5m; szerokość jezdni 7m, przekrój uliczny ½; szerokość projektowa – 60km/h; obciążenie nawierzchni – 100kN/oś; pas zieleni, chodniki, ścieżka rowerowa dwukierunkowa; szerokość w liniach rozgraniczających – wg załącznika graficznego nr 1; Pozostałe parametry zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. W pozostałej części decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy. We wspólnym odwołaniu M. H., P. H. i W. H. stwierdzili, że decyzja Prezydenta Miasta jest bezzasadna, gdyż inwestycja w rażący sposób narusza przepisy o bezpieczeństwie na drogach publicznych, zapewnieniu ochrony środowiska i budynków mieszkalnych należących do odwołujących. Zgodnie z ogólnoeuropejską regułą ruch przelotowy winien być wyprowadzony poza tereny siedliskowe ludności w "obwodnice". Istniejąca komunikacja spełnia swoje zadania. Urząd nie udostępnił kserokopii dokumentów w tym kserokopii załączników, do których na podstawie Konstytucji strona winna mieć zapewniony dostęp w związku, z czym zostali pozbawieni prawa do obrony. Ekrany akustyczne spowodują pogorszenie warunków zdrowotnych mieszkańców. Miasto winno wykorzystać na budowę dróg własne tereny, które posiada w tych okolicach. W przeszłości była już wywłaszczona z 1 ha ziemi, a obecnie ma zostać wywłaszczona z 0,3352 ha gruntu. W sprawie budowy ulic winien być uwzględniony czynnik ludzki, a decyzja poprzedzona stosownymi badaniami geologicznymi. Wojewoda stwierdził, że analiza materiału dowodowego i zarzutów wniesionych w odwołaniach prowadzi do stwierdzenia, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 2 ust. 1, art. 7, art. 12 ust. 1, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy postępowanie zostało wszczęte na wniosek zarządcy drogi z dnia 3 grudnia 2007r. i zawiera elementy wskazane w art. 3 ust. 1 to jest: oświadczenie o braku zastrzeżeń do wniosku Zarządu Województwa, Zarządu Powiatu Grodzkiego oraz Prezydenta Miasta i art. 5 ust. 1 ustawy (w tym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2006r. nr [...]). Zainteresowane strony zgodnie z art. 5 ust. 5 zawiadomione zostały w drodze obwieszczenia w Urzędzie Miasta [...] (data wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń – 10 grudnia 2007r. oraz w gazecie codziennej "[...]" z dnia 13 grudnia 2007r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi Wojewoda stwierdził, że poza częścią uchyloną decyzja organu pierwszej instancji czyni zadość tym warunkom określonym w art. 7 ust. 1 ustawy, gdyż w sentencji zawarto wskazania, które należy uwzględnić w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2008r. Prezydent Miasta sprostował omyłki polegające na błędnym wskazaniu numerów działek objętych decyzją lokalizacyjną z dnia [...] stycznia 2008r. Omyłki te w kontekście całej treści decyzji organ uznał za oczywiste omyłki niemające wpływu na wynik sprawy. Postanowienie to również zostało ogłoszone w trybie określonym ustawą. Na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się w odniesieniu do dróg gminnych z mocy prawa własnością jednostki samorządu terytorialnego, dlatego organ odwoławczy uznał za zasadne umieszczenie prawidłowego wykazu działek w sentencji decyzji i w drodze reformacji uchylił decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2008r. Wojewoda uznał za przedwczesne ustalenie w decyzji organu pierwszej instancji niektórych parametrów technicznych inwestycji. Na tym etapie postępowania wystarczy określić potrzebę dotrzymania takich parametrów drogi zawarte w przepisach technicznych dla danej kategorii drogi. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut wydania decyzji pomimo braku planu zagospodarowania przestrzennego. Brak planu nie stanowi przeszkody dla wydania decyzji lokalizacyjnej. Decyzja taka rozstrzyga jedynie sprawę przebiegu drogi i nie wskazuje poszczególnych rozwiązań technicznych tej inwestycji. Odnośnie trasy projektowanej drogi w centrum osiedla mieszkaniowego organ wyjaśnił, że organy samorządowe wszystkich szczebli (zgodnie art. 3 ust. 1 nie wniosły uwag do planowanego przebiegu drogi i został on zaaprobowany w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] października 2006r. nr [...]. Decyzja lokalizacyjna rezerwuje jedynie pas terenu pod przyszłą inwestycję. W skardze do Sądu skarżąca M. H. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych mające wpływ na wynik sprawy; naruszenie przepisów postępowania to jest art. 7, art. 8, art. 10 art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania w sytuacji uwzględnienia niniejszej skargi. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja sankcjonuje wadliwość decyzji organu pierwszej instancji w aspekcie warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich z tych względów zostały naruszone przepisy art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy. Obydwie decyzje ograniczają się jedynie do ogólnikowych i fragmentarycznych formuł, mających wytworzyć pozory merytorycznego rozstrzygnięcia w tej materii. Nieprzerwanie od 2005r. skarżąca stara się wykorzystać własną działkę nr 1032 na cele budowlane. W tym też roku złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy na planowaną inwestycje. Prezydent Miasta np. przez nieuzasadnione zawieszenie postępowania przedłużał rozpoznanie wniosku skarżącej. Trzy decyzje odmowne Prezydenta Miasta zostały uchylone decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego (skarżąca dołączyła do skargi przy piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2009r.). W załączniku graficzny nr 1 zaznaczono linie rozgraniczające teren o szerokości znacznie przekraczającej potrzeby planowanej inwestycji. Parametry podane w decyzji organu pierwszej instancji były jedynie o jeden próg niższe niż autostrada. Cześć graficzna decyzji w żaden racjonalny sposób nie koresponduje z częścią opisową, która jest lakoniczna. Tak szeroko zaprojektowana droga niweczy plany skarżącej, co do zabudowy działki, a to narusza jej uzasadnione interesy. Ponadto organ naruszył art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy, gdyż nawet decyzja Wojewody nie realizuje dyspozycji tego przepisu. Organ zaprezentował na str. 7 i na str.4 sprzeczne twierdzenia w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, gdy stwierdza, że inwestycja nie będzie miała ponadnormatywnego wpływu, a następnie stwierdza, że inwestycja jest zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organy naruszyły przepis art. 8 k.p.a., który zawiera zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, co jest związana z zasadą praworządności i ma na celu ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza, jeżeli w postępowaniu istnieją sprzeczne interesy stron. Naruszenie art. 10 k.p.a. skarżąca upatruje w braku odpowiedniej reakcji organu pomimo składanych wniosków, próśb, petycji i prób wyjaśnienia pewnych kwestii i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego skarżąca uzasadniła naruszenie zasady przekonywania zawartej w art. 11 k.p.a. wiążąc ją w konsekwencji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie poprawnego sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Reasumując stwierdziła, że zaskarżona decyzja stanowi konsekwencję wadliwego wykonania przez organ obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia 8 października 2008r sygn. akt II SA/Rz 365/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca osobiście w dniu 23 października 2008r. odebrała postanowienie (karta akt sadowych nr 93). W piśmie procesowym z dnia 20 stycznia 2009r. skarżąca poinformowała, że postępowanie administracyjne wywłaszczające prowadzi się w stosunku do jej nieżyjącego męża M. H. i dołączyła kserokopię skróconego aktu zgonu M. H. W dwóch pismach procesowych z 20 stycznia 2009r. skarżąca opisała działania organów władzy dotyczące wywłaszczenia jej rodziny z nieruchomości będących jej własnością i pomimo zmiany ustroju w tym zakresie nic się nie zmieniło. Skarżąca wyjaśniła, że w 2007r. wniosła uwagi do planu dotyczące jej sprawy i nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach prawa. Stosownie natomiast do art. 9 ust. 3 ustawy w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia [...] grudnia 2007r., który wpłynął do Prezydenta Miasta w dniu [...] grudnia 2007r., a zaskarżoną decyzję organ wydał [...] kwietnia 2008r., Z tych przyczyn stan prawny uwzględniony do orzekania został określony ustawą z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 112, poz. 767), która weszła w życie 12 lipca 2007r., czyli przed uruchomieniem postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że wymienione przepisy zawarte są w akcie stanowiącym przepisy prawa materialnego, w istocie jednak mają charakter proceduralny, bowiem regulują kolejność następujących po sobie czynności koniecznych do wydania decyzji o lokalizacji drogi publicznej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi jest wydawana na wniosek właściwego zarządy drogi, który składa po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta, burmistrza, prezydenta miasta (art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy). Niewydanie opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wydanie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. W rozpoznawanej sprawie wniosek złożył działający z upoważnienia Prezydenta Miasta (zarządcy drogi) Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni w [...] Do wniosku dołączono załączniki wymienione w pkt 1 do 13 tego wniosku, zestawienie działek ulegających podziałowi geodezyjnemu. Analiza akt administracyjnych sprawy, a w szczególności dokumentów wraz z nim złożonych potwierdziła, że wniosek jest kompletny, zawiera wszystkie wymagane prawem załączniki, o których mowa w art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy. Ocena wniosku dokonana przez organ odwoławczy odpowiada przepisom prawa. Stosownie do art. 5 ust. 5 ustawy o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogi wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych zawiadamiają w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania było wywieszone na tablicy informacyjnej w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w [...] na okres od 10 grudnia 2007r. do 3 stycznia 2008r. oraz ukazało się w gazecie codziennej "[...]" w dniu 13 grudnia 2007r. Z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynika, że inwestor zamierza zająć pod pas drogowy objęty liniami rozgraniczeniowymi w skład, którego wchodzi między innymi działka nr 1032/1 powstała z podziału działki nr "1023" na działki nr 1032/1 i 1032/2. Organ pierwszej instancji w sentencji decyzji popełnił omyłkę stwierdzając, że podziałowi uległa działka 1023, jednakże prawidłowo określił numery, na jakie podzieliła się działka i tę samą omyłkę powtórzył w pkt 1 sentencji decyzji. Pomyłka ta została sprostowana postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2008r. nr [...]. W postanowieniu tym sprostowano zaistniałą również omyłkę w wierszu 30 od góry decyzji organu pierwszej instancji, gdyż wpisano działkę nr 1043/2, a powinno być 1034/2. Postanowienie zgodnie z przepisami wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim oraz ogłoszono w gazecie codziennej "[...]" z 6 marca 2008r. Wojewoda, prowadząc postępowanie odwoławcze w całokształcie uznał za konieczne dokonanie w tym zakresie reformacji i uchylił pkt 1 decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając dokonaną reformacje organ odwoławczy wskazał na skutki, jakie wywołuje wydana decyzja, przy czym podzielił pogląd, że jest to błąd pisarski, gdyż w części decyzji organu pierwszej instancji odnośnie zatwierdzenia podziału działek omyłki te nie wystąpiły. Dokonanie reformacji w tym zakresie Sąd uznał za prawidłowe, bowiem wyeliminowano wątpliwości w zakresie nieruchomości objętych planowaną inwestycją. Ogłoszenie i podanie do wiadomości w prasie lokalnej zaskarżonej decyzji nastąpiło zgodnie z przepisami prawa. Zawiadomienia o wydaniu decyzji zawierają informację, gdzie można się zapoznać z treścią wydanej decyzji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności:1/ wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2/ określenie linii rozgraniczających teren; 3/ warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa; 4/ wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5/ zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy. Mając na względzie normatywnie określoną treść decyzji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Należy też zauważyć, że wyżej wymienione elementy składowe decyzji nie są obligatoryjne, gdyż ustawodawca w art. 12 ust. 1 ustawy użył zwrotu "w szczególności". Dokonana reformacja w pozostałym zakresie, to jest określenia kategorii drogi nie narusza prawa, gdyż dane podawane na etapie lokalizacji drogi stanowią jedynie przewidywania inwestora, a precyzyjne informacje mogą być przedłożone dopiero na etapie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. W decyzji o lokalizacji drogi zgodnie z pkt 1 art. 7 ustawy mają być podane kategorie dróg, z którymi będzie łączyła się projektowana droga, co zostało uczynione. W zaskarżonej decyzji i utrzymaną nią w mocy decyzją organu pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej, określono zasady ochrony interesów osób trzecich. Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć przez ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ zasadnie odniósł się do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) w myśl, którego organ budowlany jest zobowiązany do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że dotyczy on poszanowania istniejących w chwili wydawania decyzji uzasadnionych interesów osób trzecich. Zakres poszanowania interesów osób trzecich wyznacza decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego, a organ opisał je w zaskarżonej decyzji. Ochroną tą nie będą objęte planowane przez skarżącą inwestycje na realizację, których nie dysponuje nawet decyzją o warunkach zabudowy. W tym miejscu warto też odnieść się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004r. sygn. akt SK 11/02 (LEX nr 121 570 lub OTK-A 2004/7/66), a w szczególności uzasadnienia tego wyroku, w którym Trybunał stwierdził, że własność nie stanowi prawa nieskończonego (ius infinitum) tzn. wartości absolutnej, niepodlegającej żadnym ograniczeniom. Treść prawa własności oraz zakres ochrony tego prawa – jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu w sprawie K.1/91 (wyrok TK z 28.05.1991r. OTK 1991, poz. 4) zamykają się w określonych przez prawo granicach, mających swoją podstawę w przepisach ustawy zasadniczej, w szczególności dobra ogółu, a zatem także dobra wszystkich właścicieli. Trybunał podzielił tez pogląd doktryny, że chociaż dobro człowieka jest podstawowym celem administracji, to jednak określone dobro pozostałych jednostek jako grupy społecznej może ważyć na sposobie i zakresie ochrony określonego interesu indywidualnego. Stosownie do art. 21 Konstytucji RP własność podlega ochronie, a wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Ustawa będąca podstawą wydania zaskarżonej decyzji przewiduje wypłatę odszkodowania za nieruchomości zajęte pod budowę dróg publicznych, dlatego też nie została tą ustawą naruszona zasada demokratycznego państwa prawnego. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, polegające na powtarzaniu określonych formuł, czym skarżąca uzasadnia naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu nie można też zarzucić, tak jak to czyni skarżąca sprzeczności w stwierdzeniu o braku ponadnormatywnego oddziaływania, a twierdzeniem, że inwestycja nie będzie znacząco oddziaływała na środowisko. Pierwszy termin dotyczy obowiązujących norm dla danego czynnika, natomiast znaczące oddziaływanie związane jest z parametrami planowanego przedsięwzięcia i obydwa te terminy są terminami wprowadzonymi przepisami prawa. Organy prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie dochowały reguł wynikających z art. 7, art. 77, art. 8 k.p.a., jak również art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a., których prawidłowe zastosowanie może być oceniane przez pryzmat odrębnych uregulowań wprowadzonych ustawą, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W szczególności stan faktyczny sprawy został przez organy prawidłowo ustalony. Ustawa zawiera własne uregulowania o sposobie informowania stron o wydawanych w postępowaniu rozstrzygnięciach i te wymogi zostały zachowane. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 8 i art. 11 k.p.a., Zasady pogłębiania zaufania i zasady przekonywania nie można sprowadzić końcowo do aprobowania rozstrzygnięcia organu, co niewątpliwie jest sytuacja idealną, ale uzasadnienie zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne pokazujące podstawy podjętego rozstrzygnięcia. Organy wydające decyzje o lokalizacji drogi publicznej na podstawie ustawy są zobowiązane do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę, nie są natomiast uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Dlatego zarzuty skarżącej o zbyt szerokim pasie wyznaczonym do budowy drogi nie mogły być przez organy uwzględnione. Skarżąca w pismach procesowych podniosła, że postępowanie było prowadzone z udziałem jej zmarłego męża i na dowód przedstawiła zawiadomienie o czynnościach przejęcia granic z dnia [...] listopada 2008r. adresowane do MH. Sąd stwierdza, że zarzut ten odnośnie zaskarżonej decyzji jest nieprawdziwy. W aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 1999r., sygn. akt [...], z którego wynika, że spadkobiercami po zmarłym w dniu [...] lipca 1992r. jest żona M. H. oraz dzieci J. H., P. H., W. H.. Postępowanie administracyjny, jak i sądowe było prowadzone już z udziałem następców prawnych. Sąd też ustalił, że istotnie przed tym Sądem jest prowadzona sprawa ze skargi M. H. o sygn. akt II SA/Rz 732/07 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi. Sąd stwierdził, że nie istnieje tożsamość sprawy, bowiem podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r, nr 15, poz. 139 ze zm.). Aktualnie postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone. Wobec wykazania, że nie zaistniały przesłanki do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie mógł uwzględnić wniosków skargi, zmodyfikowanego na rozprawie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.