II SA/Rz 377/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wejście w teren I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 374/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] II 2004 r., Nr [...] Starosta Rz. po ponownym rozpatrzeniu wniosku M.K., M. K. oraz L. i M. Ch. zezwolił im na wejście w teren na działkę nr 1550 położoną w D., będącą własnością J. P., celem wykonania przyłącza energetycznego kablem podziemnym ze słupa linii energetycznej nr 44 usytuowanego na tej działce, do działek nr, nr 1642/2, 1642/5, 1642/4 wskazując jako podstawę prawną art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wynika z akt administracyjnych w dniu 12 X 2000 r. M. K., M. K., L. i M. Ch. złożyli wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na wejście w teren działki nr 1550, położonej w D. a będącej własnością J. P., w celu wykonania przyłącza energetycznego. Pozytywną decyzję organów obu instancji zaskarżyła J. P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 2003 r. sygn. akt SA/Rz 426/01 uchylił zaskarżoną decyzję a w wytycznych wskazał, iż rokowania z J. P. nie zostały przeprowadzone prawidłowo. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, zgodnie z wytycznymi Sądu Starosta Rz., opisaną na wstępie decyzją, zezwolił wnioskodawcom na wejście w teren w celu wykonania przyłącza energetycznego. W odwołaniu od tej decyzji J. P. wniosła o jej uchylenie. Skarżąca podnosi, że jedyną przyczyną, dla której nie godzi się na wykonanie przyłącza jest wysoce prawdopodobne zwiększenie pola elektromagnetycznego na skutek podłączenia nowych użytkowników, co stanowić będzie zagrożenie dla niej i całej rodziny. Poza tym jej zdaniem istnieją inne możliwości przeprowadzenia tego przyłącza. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] IV 2004 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania powołując przepis art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu naprowadził, iż Starosta Rz. udzielił zezwolenia na wejście w teren nieruchomości oznaczonej nr ew. 1550 na podstawie przepisu art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jej wydanie jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek a mianowicie zgodność z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przeprowadzenie negocjacji zgodnie z ust. 3 art. 124. W aktach znajduje się decyzja Burmistrza Miasta D. z dnia [...] VIII 2000 r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która straciła ważność z dniem 31 XII 2001 r. Poza tym zastosowanie przepisu art. 124 cyt. ustawy może mieć tylko wyjątkowy charakter, a określa to art. 112 ust. 1 ustawy. Wynika zeń, że może to dotyczyć jedynie nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne. Wobec tego wydanie decyzji na podstawie art. 124 cyt. ustawy może mieć miejsce tylko wówczas, gdy dotyczy nieruchomości przeznaczonych w miejscowych planach na cele publiczne. Brak celu publicznego nie daje podstaw do takiej ingerencji w chronioną Kodeksem cywilnym własność. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego musi skutkować skasowaniem zaskarżonej decyzji. Decyzję tą zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K., wnosząc o jej uchylenie. W motywach skargi wskazała, iż w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] VIII 2000 r. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przyłącza, a w dniu [...] III 2001 r. uzyskali decyzję o pozwoleniu na jego budowę Nr [...]. Wówczas dysponowali decyzją Starosty Rz. z dnia [...] XII 2000 r. utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Podkarpackiego z dnia 22 I 2001 r. stwierdzającą prawo do dysponowania nieruchomością na budowę przyłącza. Wprawdzie po wniesieniu skargi decyzja ta została przez NSA uchylona ze wskazaniem na nieprawidłowości przeprowadzonych w sprawie rokowań. Zgodnie z art. 48 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "burmistrz stwierdza w drodze decyzji wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 35 ust. 1". W ust. 3 art. 35 "przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli wydano decyzję o pozwoleniu na budowę". Skarżąca nie zgadza się również z drugim zarzutem z uzasadnienia decyzji. Wg art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami gdzie zdefiniowano pojęcie celu publicznego nie można podzielić argumentacji organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż budowa przyłącza jest realizacją celu publicznego stwierdził, iż organ nie podważa tego lecz jedynie przypomina o treści art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i konieczności przeprowadzenia rozważań na ten temat. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę bada zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami obowiązującego prawa, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art., art. 3, 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż z innych względów niż podnosi skarżąca M. K. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest przewidziany przez ustawodawcę sposób rozstrzygnięcia. W przeciwieństwie do decyzji organu odwoławczego wymienionych w art. 138 § 1 k.p.a., który nie ustanawia przesłanek wydania tych decyzji, decyzja kasacyjna wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia może być podjęta tylko w sytuacjach określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej przez organ I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Wg przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, a brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym przepisu art. 136 k.p.a. Dotyczyć będzie to także wypadków, gdy postępowanie wyjaśniające w całości lub znacznej części zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych. W zaskarżonej decyzji nie wykazano by zachodziła potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w jakimkolwiek zakresie. W związku z tym stwierdzić należy, że brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji wskazane w zaskarżonej decyzji nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Stwierdzone naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć wypada, iż akta administracyjne są niekompletne, co w zasadniczy sposób utrudnia kontrolę prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji przez Sąd. Prowadząc ponownie postępowanie należy uzupełnić akta administracyjne o wniosek w sprawie wydania decyzji w trybie art. 124 cyt. ustawy, wyrok wraz z uzasadnieniem w sprawie sygn. akt SA/Rz 426/01. W aktach brak też jest dowodu na potwierdzenie iż rokowania z J. P. przeprowadzone zostały zgodnie z wytycznymi uzasadnienia wyroku cytowanego wyżej. Poza tym organ winien odnieść się do zarzutu skarżącej iż w sprawie wydane zostało pozwolenie na budowę przyłącza energetycznego. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na zasadzie przepisu art. 200 cyt. ustawy.