II SA/Rz 382/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [....] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] nakładającą na B.B. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w R. karę pieniężną w wysokości 12. 000, 00 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji motywując go wysokim ryzykiem utraty płynności finansowej przez stronę skarżącą i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącej. Jako okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżąca wskazała stratę poniesioną w latach 2013 i 214 – odpowiednio 54.686,06 zł oraz 44.823,24 zł, która zmusiła skarżącą do zawieszenia działalności gospodarczej. Ponadto wskazała, że posiada jedno dziecko obecnie uczące się w klasie maturalnej, które utrzymuje wraz z mężem pobierając wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia wynoszące 1.750 zł brutto. Egzekucji nałożonej kary pieniężnej może spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem strona może zostać "pozbawiona środków do życia", zważywszy, że kara ta stanowi około 923 % jej wynagrodzenia. W załączeniu skarżąca przedłożyła odpisy zeznań podatkowych za lata 2013 i 2014 oraz wyciąg z rachunku bankowego skarżącej jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" za okres 01.11.2015 r. - 03.02.2016 r. oraz wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej potwierdzający fakt zawieszenia działalności gospodarczej przez skarżącą w dniu 1 lipca 2014 r. Postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że na podstawie przedstawionej przez wnioskodawczynię argumentacji jak i dokumentów zalegających w aktach sprawy nie było możliwe ustalenie jakie negatywne skutki z wykonania decyzji mogą dla niej wyniknąć. Brak pełnych i wiarygodnych danych uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy pokrycie należności orzeczonej decyzją wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II GZ 723/16 uchylił wskazane wyżej postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. W uzasadnieniu nie podzielił stanowiska Sądu I instancji co do braku wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") w niniejszej sprawie, bowiem z przedłożonej dokumentacji wynika, że w latach 2013 i 2014 skarżąca poniosła stratę w wysokości odpowiednio – 54.686,06 zł. oraz 44.823,24 zł. (zeznania podatkowe za 2013 i 2014 r.) i z tego powodu została zmuszona do zwieszenia prowadzonej działalności gospodarczej w dniu 1 lipca 2014 r. Obecnie pozostaje zatrudniona w wymiarze ½ etatu, z wynagrodzeniem 1.300 zł netto, tym samym wymierzona kara pieniężna stanowi około 932% jej wynagrodzenia. NSA wskazał także, że Sąd powinien się odnieść do dokumentów w zalegających w aktach sprawy w kontekście przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Po myśli art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast po myśli art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Mając na uwadze przesłanki warunkujące udzielenie ochrony tymczasowej oraz związanie stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w powołanym wyżej postanowieniu Sąd stwierdza, że skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może doprowadzić do powstania znacznej szkody czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zasadności wniosku o wstrzymanie należy upatrywać w kondycji finansowej skarżącej, która w latach 2013 i 2014 poniosła stratę w wysokości odpowiednio – 54.686,06 zł. oraz 44.823,24 zł. (zeznania podatkowe za 2013 i 2014 r.) i z tego powodu została zmuszona do zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej w dniu 1 lipca 2014 r. Wskazuje na to także wysokość osiąganego przez nią w chwili obecnej wynagrodzenia (1. 300 zł netto) w zestawieniu z wysokością wymierzonej kary stanowiącej 932 % wskazanej wyżej kwoty. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że skarżąca wykazała, że wstrzymanie wykonania decyzji może grozić utratą płynności finansowej, co z kolei może negatywnie wpłynąć na sytuację jej rodziny. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.