II SA/Rz 386/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania wzmianki dodatkowej w akcie urodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego z dnia [...] października 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H. P. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi HP jest decyzja Wojewody [.] z dnia [.] lutego 2016 r. nr O [.] w przedmiocie odmowy wpisania wzmianki dodatkowej w akcie urodzenia, którą wydano w następującym stanie sprawy; Podaniem z dnia 14 października 2015 r. HP zwróciła się do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [.] o wpisanie w akcie swojego urodzenia wzmianki dodatkowej w zakresie wpisu jako jej ojca JP (P), gdyż figurujące w nim dane są nieaktualne. Decyzją z dnia [.] października 2015 r. nr [.], Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w [.] działając na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1741 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.a.s.c. odmówił wpisania żądanej wzmianki dodatkowej, ponieważ strona nie przedłożyła dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę takiego wpisu. Do uznania ojcostwa konieczne było nie tylko złożenie oświadczenia przez mężczyznę, ale też zgoda matki dziecka. Toczące się w 1974 r. przed Sądem Powiatowym w [.] postępowanie o ustalenie ojcostwa i alimenty zostało umorzone, a ugoda wówczas zawarta dotyczyła jedynie alimentów. Do sądowego ustalenia ojcostwa jednak nie doszło i nie przesłano do urzędu stanu cywilnego żadnych dokumentów z tego procesu. Dlatego obecnie jedynym sposobem ustalenia ojcostwa jest wystąpienie z powództwem o ustalenie na podstawie art. 84 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Przedłożone dokumenty w postaci protokołu z rozprawy i postanowienie o umorzeniu postępowania nie mogły stanowić podstawy wpisania w akcie stanu cywilnego wzmianki dodatkowej. W odwołaniu HP zarzuciła przekroczenie przez organ granicy swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i błędne ustalenie stanu faktycznego i w konsekwencji niezamieszczenie w akcie urodzenia wzmianki dodatkowej o uznaniu ojcostwa. W ocenie odwołującej się przedłożone dokumenty w postaci protokołu z rozprawy i postanowienie o umorzeniu postępowania o ustalenie ojcostwa mogły stanowić w świetle art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego podstawę zamieszczenia w akcie urodzenia żądanej wzmianki o uznaniu ojcostwa. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda [.] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ) zwana dalej w skrócie k.p.a. i art. 11 ust. 2 , art. 66 ust. 1 P.a.s.c utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 24 ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego, kierownik urzędu stanu cywilnego może zamieścić w akcie stanu cywilnego wpis wpływający na treść lub ważność tego aktu w formie wzmianki dodatkowej. Wzmianka taka z chwilą jej dołączenia (wpisania) stanowi integralną część aktu. Ma ona wyłącznie charakter deklaratoryjny, ponieważ polega jedynie na odnotowaniu zmian wynikających ze zdarzeń stwierdzonych dokumentami, o których mowa w art. 24 ust. 2. Podstawą naniesienia wzmianki dodatkowej, mogą być: prawomocne orzeczenia sądowe, ostateczne decyzje administracyjne i decyzje administracyjne o zmianie imienia lub nazwiska, odpisy aktów stanu cywilnego, protokoły sporządzane przez kierowników urzędów stanu cywilnego albo konsulów z czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego, odpisy zagranicznych dokumentów stanu cywilnego lub innych dokumentów pochodzących od organów obcego państwa, niewymagających uznania, inne dokumenty mające wpływ na treść lub ważność aktu. Przepis art. 66 ustawy stanowi zaś, że jeżeli uznanie ojcostwa albo sądowe ustalenie ojcostwa następuje po sporządzeniu aktu urodzenia, do aktu urodzenia dołącza się o tym wzmiankę dodatkową. Następnie wskazano, że zgodnie z art. 72 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jeżeli nie zachodzi domniemanie, że ojcem dziecka jest mąż jego matki, albo gdy domniemanie takie zostało obalone, ustalenie ojcostwa może nastąpić albo przez uznanie ojcostwa albo na mocy orzeczenia sądu. Aby to nastąpiło oświadczenia złożyć muszą ojciec dziecka i matka. Uznanie ojcostwa jest zdarzeniem prawnym, ponieważ wpływa na ustalenie więzi pokrewieństwa, a zatem stosownych oświadczeń nie można składać w sposób dorozumiany. Mając na względzie powyższe uznano, że przedłożone przez stronę dokumenty nie mogły stanowić podstawy wpisania do aktu urodzenia wzmianki dodatkowej o uznaniu ojcostwa. Z protokołu z dnia 14 lutego 1974 r. sporządzonego w Sądzie Powiatowym w [.] wynika tylko, że zawarta została przed tym sądem ugoda tylko w kwestii alimentów. Nie doszło natomiast do sądowego ustalenia ojcostwa HE PR. Pod protokołem widnieją wprawdzie podpisy JP i KU, to jednak nie zaprotokołowano w nim zgody matki na uznanie dziecka. Również w pozostałych aktach sprawy sądowej C. [.] brak jest takiego oświadczenia. Jedynym zatem obecnie sposobem ustalenia ojcostwa jest powództwo z art. 84 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W skardze HP, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania, sformułowała zarzuty naruszenia: 1) art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 24 ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego w zw. z art. 72, 77 § 1 i 78 § 1 K.r.o. w brzmieniu obowiązującym w 1974 r. poprzez przyjęcie, że matka wnioskodawczyni KU nie wyrażała zgody na uznanie ojcostwa przez JP w sposób przewidziany prawem do protokołu rozprawy, która odbyła się przed Sądem Powiatowym w dniu [.] lutego 1974 r. sygn. I C [.], podczas gdy z okoliczności towarzyszących składaniu oświadczenia woli przez KU w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że zgoda taka została przez nią wyrażona, 2) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez pominięcie, że przesłanką zawarcia ugody przed Sądem Powiatowym w dniu [.] lutego 1974 r. w sprawie o alimenty było wcześniejsze uznanie ojcostwa córki HU (obecnie wnioskodawczyni) przez pozwanego JP. Skarżąca podkreśliła, że postępowanie sądowe w 1974 r. dotyczyło nie tylko alimentów, ale też ustalenia ojcostwa. Pozwany JP oświadczył, że nie kwestionuje swojego ojcostwa, a jedynie wysokość żądanych alimentów oraz kosztów regresowych. Uznał alimenty do kwoty 450,00 zł i następnie zawarto ugodę, na mocy której uznał się ojcem małoletniej HU i zobowiązał się płacić na jej rzecz do rąk matki KU alimenty w kwocie po 500,00 zł. Niezbędnym warunkiem płacenia alimentów jest zaś ustalenie ojcostwa, co nastąpiło w wyniku jego uznania. Skoro Sąd uznał, że pozwany JP będzie płacił alimenty na rzecz małoletniej córki, to nie ulega wątpliwości, że z okoliczności sprawy musiało wynikać, że zaszły wszelkie przesłanki, które uzasadniają przyjęcie jego ojcostwa. Wprawdzie z treści przepisów art. 72, 77 § 1 i 78 § 1 K.r.o. w 1974 r. wynikało, że ustalenie ojcostwa może nastąpić, albo przez uznanie dziecka przez ojca, albo na mocy orzeczenia sądu, a jeżeli dziecko było małoletnie do jego uznania potrzebna była zgoda matki, która powinna być wyrażona w formie przewidzianej dla uznania dziecka, albo na piśmie z podpisem urzędowo poświadczonym, to jednak organ odwoławczy wyciągnął błędne wnioski z ich interpretacji bez uwzględniania stanowiska Sądu Powiatowego. Tak więc, pomimo że protokół rozprawy z dnia 14 lutego 1974 r. nie zawiera wyraźnej wzmianki o wyrażeniu zgody przez KU na uznanie ojcostwa córki HU przez JP, to zgoda ta była wyrażona, skoro przesłanką zawarcia ugody o alimenty jest wcześniejsze uznanie ojcostwa. Dlatego też przedłożone dokumenty winny stanowić podstawie wprowadzenia w akcie urodzenia skarżącej wzmianki dodatkowej dotyczącej ojcostwa JP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach określonych wyżej przytoczonymi przepisami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże nie tylko z przyczyn w niej zawartych, ale również uwzględnionych przez Sąd z urzędu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Sąd Powiatowy w [.] Wydział i Cywilny postanowieniem z dnia [.] lutego 1974 r. sygn. akt C. [.] na podstawie art. 355 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, dalej w skrócie k.p.c. umorzył postępowanie w powództwa KU przeciwko JP o ustalenie ojcostwa i alimenty wobec zawarcia przez strony ugody sądowej. Treść zawartej ugody została zapisana w protokole z rozprawy w następującym brzmieniu: " Pozwany JP uznaje się ojcem małoletniej HU alimenty w kwocie 500 zł miesięcznie płatne począwszy od 31 stycznia 1974 r. do dnia 14 każdego miesiąca z 8% na wypadek zwłoki w płatności którejś z rat. Ponadto zobowiązuje się wpłacić do rąk powódki KU tytułem zwrotu połowy kosztów regresowych kwotę 1930 zł do dnia 25/2 1974 r. Ponadto zobowiązany zobowiązuje się wpłacić tytułem zastępstwa adwokackiego powódce kwotę 610 zł do 11 marca 1974 r." Pod ugodą widnieje podpis KU i JP. Ugoda stała się prawomocna. Wnioskiem z dnia 14 października 2015 r. HP wystąpiła do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [.] o wpisanie wzmianki dodatkowej - o jej ojcu JP - w akcie urodzenia. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [.] lutego 2016 r. Wojewoda [.] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [.] z dnia [.] października 2015 r. o odmowie wpisania wzmianki dodatkowej o uznaniu ojcostwa w akcie urodzenia HP. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [.] powołując się na treść art. 77 § 1 Kodeksu rodzinny i opiekuńczy w brzmieniu z 1974 r. zgodnie, z którym do uznania małoletniego dziecka potrzebna jest zgoda matki przyjął, że zgoda taka nie została wyrażona, a nie czyni zadość wyrażeniu takiej zgody podpis pod ugodą. Zgoda ta jest czynnością prawną, dokonywaną przez złożenie oświadczenia, wiedzy (wyrok SN z 26.11.1996 r. sygn. akt II CRN 55.96) Stosownie do art. 78 § 1 ww. cyt. ustawy, czynność ta powinna być dokonana w formie przewidzianej dla uznania dziecka, a zatem w formie określonej w art.79 § 1 K.r.o., albo na piśmie z podpisem urzędowo poświadczonym. Na tej podstawie organ podał, że istnieją trzy podstawowe formy wyrażania zgody matki na uznanie jej dziecka, z których dwie ustne polegają na złożeniu odpowiedniego oświadczenia przed kierownikiem urzędu cywilnego lub przed sądem opiekuńczym, a trzecia pisemna polega na złożeniu podpisu urzędowo poświadczonego na dokumencie obejmującym treść oświadczenia o wyrażeniu wspomnianej zgody znajduje zastosowanie art. 73 § 2 Kodeksu cywilnego, zatem zgoda matki wyrażona w jakikolwiek inny niż jeden z ww. sposobów będzie nieważna. Zastosowanie będzie miał też art. 60 K.c. w świetle, którego wymagana kodeksem rodzinnym forma zgody matki wyłącza możliwość wyrażenia tej zgody w sposób dorozumiany. Ustalenie ojcostwa jest aktem, na który składają się dwa oświadczenia: oświadczenie mężczyzny, że jest ojcem dziecka oraz oświadczenie matki, potwierdzające ojcostwo uznającego mężczyzny. Oświadczenia te są nazywane "oświadczeniami koniecznymi do uznania ojcostwa" (art. 73, art. 74, art. 77 K.r.o.), a w art. 76 K.r.o. używa się terminu "oświadczenia o uznaniu". Końcowo organ drugiej instancji podał, że brak któregokolwiek oświadczenia powoduje, że akt uznania nie został dokonany. W wyniku analizy protokołu z rozprawy z dnia 14 lutego 1974 r. organ odwoławczy stwierdził, że z jego treści wynika, że zawarta ugoda dotyczy jedynie alimentów, natomiast nie doszło do sądowego ustalenia ojcostwa HPR, gdyż według organu nie zaprotokołowano zgody matki, chociaż istnieje jej podpis pod ugodą. Sąd przyjął za okoliczność bezsporną, że postanowieniem z dnia [.] lutego 1974 r. sygn. akt C. [.] Sąd Powiatowy w [.] Wydział Cywilny działając na podstawie art. 355 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego umorzył postępowanie w niniejszej sprawie wobec zawarcia ugody sądowej. Umorzone postępowanie sądowe było prowadzone z powództwa KU przeciwko JP w sprawie o ustalenie ojcostwa i alimentów. Zawarcie ugody sądowej było dopuszczalne na podstawie art. 72 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego z 1964 r., w brzmieniu aktualnym na dzień zawarcia spornej ugody. Również i obecnie na gruncie art. 72 należy przyjąć, że jeżeli w procesie o ustalenie ojcostwa pozwany chce uznać dziecko, a matka wyraża na to zgodę, to nie ma przeszkód do uznania ojcostwa. Wówczas matka cofa pozew, sąd odbiera oświadczenie o uznaniu ojcostwa za zgodą matki, a następnie umarza postępowanie (art.355 § 1 k.p.c.). Użycie w art. 10 k.p.c. sformułowania "o załatwieniu" sprawy przez ugodę sprawia, że realizuje ona w pewnym stopniu funkcję postępowania sądowego zastępując wyrok. Winna ona zostać tak sformułowana, aby czyniła wydanie wyroku zbędnym czy też niedopuszczalnym, co jest okolicznością powodującą umorzenie postępowania (art. 355 § 1 k.p.c.). Nie do przyjęcia jest stanowisko, by naturalny ojciec dziecka, pozwany w procesie, nie mógł uznać ojcostwa i by konieczne było ustalenie ojcostwa wyrokiem. W razie jednak uznania ugody za niedopuszczalną sąd przeprowadza dalsze postępowanie, niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Jakkolwiek sprzeciw sądu nie może być odrębnie zaskarżony, to jednak - ze względu na konieczność zamieszczenia w protokole zarówno wniosków stron, jak i orzeczeń sądu dotyczących tych wniosków (art. 158 § 1 k.p.c. i art. 356 k.p.c.) - stanowisko sądu wyrażające sprzeciw powinno być zamieszczone w protokole natomiast uzasadnienie sprzeciwu nawiązujące do projektu uznanej za niedopuszczalną ugody powinno się znaleźć w motywach orzeczenia rozstrzygającego spór. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, co wynika z wyżej przedstawionego stanu faktycznego. W okolicznościach niniejszej sprawy w ocenie Sądu Rejonowego w [.] doszło do skutecznego zawarcia ugody bo umorzył postępowanie sądowe, a strony godzące sie nie zakwestionowały tego postanowienia. Skoro w ocenie sądu zbędne stało się dalsze prowadzenie postępowania, to przyjąć należy, że ugoda swym zakresem wyczerpała przedmiot pozwu, gdyż rozwiązała kwestię ustalenia ojcostwa i należnych dziecku alimentów. Sąd wydając postanowienie o umorzeniu nie miał zatem wątpliwości, co do treści złożonych oświadczeń przez godzące się strony, a w szczególności, co do oświadczenia matki dziecka o wyrażeniu zgody na treść ugody, częścią której było uznanie dziecka przez JP. Ugoda zawarta przed sądem, której osnowę wciąga się do protokołu, nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej tzw. res iudicata, gdyż ta przynależna jest tylko prawomocnym orzeczeniom stanowiącym osądzenie sprawy np. wyrokom. Ugoda zatem nie ma mocy wyroku, ale stanowi ona tytuł egzekucyjny - vide art. 777 § 1 pkt 1 k.p.c. i w tym sensie zrównana jest z prawomocnym wyrokiem sądowym. Ugoda sądowa kształtuje stan prawny wyrażający się w rzeczy ugodzonej (res transacta). Istotne jest zatem to, że w razie ponownego wytoczenia powództwa o roszczenie objęte treścią ugody sądowej pozwany może podnieść tzw. zarzut rzeczy ugodzonej, co w przypadku jego uwzględnienia prowadzi do oddalenia powództwa. Nadto wniosek o uzupełnienie ugody, jako nieprzewidziany przez ustawę, jest także niedopuszczalny, przez co podlega w postępowaniu sądowym odrzuceniu (postanowienie SN z 21 lutego 1973 r., III CRN 415/72, OSNCP 1974, nr 1, poz. 10). Skoro dopuszczalne w trakcie procesu sądowego jest zawarcie ugody sądowej, której treść jest kreowana przez strony postępowania, to podpisanie jej przez strony stanowi złożenie oświadczeń woli o akceptacji treści ugody sądowej. Przeciwny wniosek stałby w sprzeczności do art. 355 k.p.c. i niweczyłby skutki erga omnes, jakie powoduje rzecz ugodzona. Zwrócić ponadto należy uwagę, że ani Kodeks postępowania administracyjnego, ani ustawa o aktach stanu cywilnego nie zawierają przepisów, które dawałyby organ uprawnienie do objęcia kontrolą treści złożonych oświadczeń, stanowiących podstawę dla podjętych czynności prawnych. Weryfikacja oświadczeń może odbyć się tylko w postępowaniu przed sądem powszechnym. Dlatego też za nietrafne Sąd uznał pogląd organów orzekających, że ugoda dotyczyła wyłącznie alimentów. Protokół z rozprawy stanowi dowód na treść ugody zawartej w niniejszej prawie, co zostało in extenso wyżej zacytowane. Do treści ugody sądowej wchodzi tylko to, co zostało wciągnięte do protokołu sądowego. Sąd Najwyższe wyjaśnił ponadto, że niedopuszczalne jest dochodzenie przeciwko ojcu, który nie jest mężem matki, jakichkolwiek roszczeń, których przesłanką byłoby jego ojcostwo, jeżeli ojcostwo to nie jest ustalone w sentencji orzeczenia ze skutkami erga omnes (wyrok SN z 29.11.1972 r. III CRN 286/72 - teza aktualna). W dacie podpisania ugody i umorzenia postępowania sądowego o ustalenie ojcostwa i alimenty obowiązywał regulamin czynności sądów wojewódzkich i rejonowych Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 1969 r.9Dz. U. nr 37, poz. 325 ze zm.). Rozporządzenie to obowiązywało do 19 marca 1987 r. Zgodnie z § 119 tego rozporządzenia, jeżeli w sprawie o ustalenie ojcostwa pozwany wyraził na posiedzeniu gotowość uznania dziecka, sąd rozpoznający sprawę o ustalenie ojcostwa przyjmuje w trybie postępowania nieprocesowego oświadczenie o uznaniu oraz umarza postępowanie w sprawie, w której stało się ono bezprzedmiotowe. Odpis protokołu aktu uznania sąd przesyła właściwemu urzędowi stanu cywilnego i sądowi opiekuńczemu. Zatem Sąd Rejonowy w [.] Wydział I Cywilny nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku regulaminowego, ale nie oznacza to, że zniweczone zostały skutki uznania ojcostwa wynikające z prawomocnej ugody sądowej z dnia 14 lutego 1974 r. W świetle wyżej naprowadzonych argumentów stwierdzić należy, że przedmiotowa ugoda dotyczy nie tylko alimentów, ale również uznania małoletniej HU i stanowi podstawę prawną do wprowadzenia wzmianki dodatkowej o uznaniu ojcostwa w akcie urodzenia na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy o aktach stanu cywilnego. Postępowanie o wprowadzenie wzmianki dodatkowej o uznaniu ojcostwa w akcie urodzenia jest postępowaniem prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego i dlatego rolą organów jest prawidłowe ustalenie kręgu stron tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. i zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu zgodnie art. 10 § 1 k.p.a., przy stwierdzeniu, że osoby te żyją. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą związane oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z treści uzasadnienia a w szczególności: - ugoda zawarta przed Sadem Rejonowym w [.] Wydział i Cywilny w dniu [.] lutego 1974 r. dotyczy uznania dziecka i alimentów, jest skuteczna erga omnes i stanowi podstawę do dokonania wzmianki, żądanej przez skarżącą. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.