II SA/Rz 4/09

Dnia 27 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej - postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2008 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] lutego 2007 roku, nr [...] zmieniającej decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...] o skierowaniu K. P. do Domu Pomocy Społecznej w T. ul. K. 7 oraz ustaleniu odpłatności za ten pobyt w ten sposób, że miesięczną wysokość odpłatności wynosi 1.669,00 złotych z czego K. P. zobowiązany jest pokryć 322,70 złotych, a pozostała część, tj. 1.376,30 złotych – Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w T.. Decyzję doręczono K. P. w dniu 17 listopada 2008 roku – zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych. Zawarto w niej pouczenie, iż przysługuje od niej prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do SKO. W dniu 1 grudnia 2008 roku do K. P. wniósł do SKO pismo oznaczone jako "sprzeciw od decyzji", w którym jako adresata wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. W piśmie tym stwierdził jednoznacznie, iż "najbardziej kompetentny do rozpoznania tej sprawy będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie". W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie podnosząc, iż zaskarżona decyzja ma walor decyzji pierwszo instancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem odrębnym od tego, w którym ją wydano. W sensie procesowym jest to odrębna sprawa administracyjna, co oznacza – stosownie do wyrażonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) – iż powinna ona zostać rozpoznana w postępowaniu dwuinstancyjnym. Od wydanej przez SKO decyzji z dnia [...] października 2008 roku nr [...], stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. służył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Informacja w tym przedmiocie została prawidłowo zamieszczona w treści zaskarżonej decyzji. Możliwość wniesienia przedmiotowego wniosku jest wprawdzie uprawnieniem, co oznacza iż nie ma obowiązku jego realizacji, jednakże nieskorzystanie z tego środka prawnego – stosownie wcześniej cytowanego art. 52 § 1 P.p.s.a. – uniemożliwia kwestionowanie zaskarżonej na drodze sądowej. Z powyższego można więc wywieść dwie reguły: po pierwsze, konieczność uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji, a po drugie, brak możliwości zaskarżenia decyzji organu I instancji. Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wniesienie skargi na decyzję SKO z dnia [...] października 2008 roku nr [...] jest niedopuszczalne. Jest to decyzja pierwszoinstancyjna i warunkiem poddania jej sądowej kontroli jest uprzednie wyczerpanie administracyjnego toku instancji. Mając całość powyższego na uwadze, sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.