II SA/Rz 404/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi B. i B. J. na decyzję Wojewody (...) dnia (...), Nr (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej I. oddala skargę; II. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej tytułem zastępstwa procesowego na rzecz adw. M.B. w kwocie 306 zł 80 groszy /słownie: trzysta sześć złotych osiemdziesiąt groszy/. Przedmiotem skargi B. i B. J. jest decyzja Wojewody z [...].05.208 r. nr [...] wydana w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z 11.12.2007 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Rz. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni wystąpił w trybie ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm., zwana dalej "Ustawą o szczególnych zasadach...") o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji publicznej drogi o kategorii drogi gminnej – droga 2KD od ul. S. do budynków komunalnych (ul. S.) w Rz. wraz z niezbędnymi obiektami budowlanymi, polegającej na rozbudowie istniejącej drogi z poszerzeniem pasa drogowego, na enumeratywnie wskazanych we wniosku działkach. Rozpoznając ten wniosek działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta Rz. Zastępca Dyrektora Wydziału Architektury Miasta Rz. decyzją z [...].03.2008 r. nr [...] ustaliła lokalizację publicznej drogi gminnej określając jej przedmiot jako "Droga 2 KD od ul. S. do budynków komunalnych (ul. S.) w Rz. wraz z niezbędnymi obiektami budowlanymi" polegającą na rozbudowie istniejącej drogi z poszerzeniem pasa drogowego na działkach enumeratywnie wskazanych w obrębie 212 i 214 zgodnie z załącznikiem nr 1 na mapie w skali 1:500 i zatwierdziła podział działek nr 167/2 obr. 212 oraz 231/13, 231/24, 231/26, 231/18 w obr. 214 zgodnie z mapą projektu podziału stanowiącą załącznik nr 2 do decyzji, określając iż oba załączniki stanowią integralną część decyzji. W podstawie prawnej powołano się na art. 104 i 107 § 1-3 ustawy z 14.06.1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.), art. 2 ust.1, art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 1-4, art. 16 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach... W decyzji tej podano ogólną charakterystykę inwestycji, jej parametry techniczne, określono warunki techniczne realizacji inwestycji, wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, wymagania dotyczące ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, stwierdzono ponadto, że przy realizacji inwestycji nie przewiduje się wyburzania żadnych budynków. Stwierdzono również, że termin wydania nieruchomości przez dotychczasowych właścicieli określa się na 30 dni od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Decyzję doręczono stronom postępowania oraz obwieszczono o jej wydaniu w dzienniku "Nowiny" w wydaniu z 13.08.2008 r. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. i B. J., R. Ś. A. K., Z. W. i Z. M.. B. i B. J. wskazali, że nie godzą się, aby powstała w wyniku podziału ich działka nr 174/6 w obr. 212 została włączona do obszaru inwestycji, wyrazili obawy aby utworzenie drugiego pasa ruchu w poszerzanej ulicy S. nie doprowadziła do uszkodzeń ich budynku mieszkalnego. Odwołujący się zarzucili ogólnikowość w materiałach dotyczących inwestycji, brak wypowiedzenia się w sprawie przez "eksperta". Podali także, że już w przeszłości byli wywłaszczani na cele budowy dróg publicznych i zaproponowali, aby na cele inwestycji zająć działki z drugiej strony drogi, eksponowali, że ich działka znajduje się w strefie objętej ochroną konserwatorską. R. Ś. nie wyraził zgody na poszerzenie drogi kosztem jego działki nr 233/2, podając, że ma zamiar rozpocząć na niej prowadzenie działalności gospodarczej, Odwołujący się uważa nadto, że spodziewany ruch pojazdów po ul. S. doprowadzi do uszczerbku w jego budynku mieszkalnym, wywodził iż istniejące drogi umożliwiają swobodny dojazd do budynków komunalnych i spółdzielczych, a inwestycja jest niepotrzebna. A. K. jako motyw odwołania wskazał brak wyjaśnienia kwestii odszkodowawczych za zajmowane nieruchomości na potrzeby przeprowadzenia inwestycji. Z. W. i M. M. w odwołaniu poddały w wątpliwość potrzebę poszerzania ul. S., eksponując istnienie innych dróg dojazdowych do bloków komunalnych i nowo budowanych, zarzuciły brak uwzględnienia uprzednich wniosków o zwężenie tej drogi na odcinku przy działce nr 232/1 w obr. 214. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda powołując się na dyspozycję art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach...uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej zawartego w pkt I Ogólnej charakterystyki inwestycji ustalenia o treści "Przebudowana droga posiadać będzie jezdnię asfaltową do szerokości 5,5 m z dwoma pasami ruchu po 2,75 m, ograniczona krawężnikami i jedno- lub dwustronne chodniki o szerokości 2,00 m", oraz w części określonych w pkt. I Parametrów technicznych inwestycji obejmujących: "szerokość pasa ruchu – 2,75 m, szerokość jezdni – 5,50 m", i w tym zakresie orzekł, iż "rozbudowana droga posiadać będzie jezdnię o dwóch pasach ruchu ograniczoną krawężnikami i jedno- lub dwustronne chodniki", w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie decyzji I instancji. Organ odwoławczy przytoczył zarzuty zawarte w odwołaniach, stwierdzając zarazem, że zostały one wniesione przez uprawnione strony i w terminie ustawowym, dochodząc następnie do przekonania, że nie zasługują na uwzględnienie. Analizując przebieg postępowania przed I instancją wskazano, że wniosek o wydanie decyzji złożył zarządca drogi, przed złożeniem wniosku udokumentowano wymóg zasięgnięcia opinii organów wskazanych w art. 3 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach..., sam zaś wniosek organ odwoławczy ocenił jako kompletny, zawierający wszystkie elementy wymagane, które określa art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. O wszczęciu postępowania zawiadomiono zainteresowane osoby w formie obwieszczeń i ogłoszenia prasowego, zaś strony w drodze zawiadomień pisemnych. Według organu odwoławczego zachowano wymogi proceduralne wynikające z ustawy z 10.04.2003 r. ustawy o szczególnych zasadach... . Analizując ustawowe elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej Wojewoda doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja spełnia te wymogi, z wyjątkiem niektórych parametrów drogi, w jego ocenie parametry te podano przedwcześnie, albowiem zostaną one skonkretyzowane dopiero na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Zaskarżona odwołaniem decyzja poprawnie określać ma sposób powiązania z innymi drogami publicznymi, dołączone załączniki jednoznacznie przedstawiają linie rozgraniczające teren inwestycji oraz linie podziału nieruchomości. Co się tyczy zarzutów odwołań, to organ II instancji ich nie podzielił. Jeśli chodzi o zarzuty związane z obawą naruszenia wymogów ochrony środowiska, to wskazano, iż inwestor dysponuje decyzją Prezydenta Miasta Rz. określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji, z której wynika, że spełni ona wymogi stawiane przez przepisy z zakresu ochrony środowiska, podkreślono, iż decyzja ta jest ostateczna. Zarzuty motywowane obawą wystąpienia katastrofy oceniono jako przedwczesne i nieuzasadnione, w aspekcie przyszłościowego projektu technicznego opracowywanego na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Tak samo oceniono zarzuty odnośnie co do przybliżenia trasy drogi do istniejących budynków mieszkalnych. Jeśli chodzi o spodziewane zwężenie drogi na pewnym jej odcinku, to wskazano, że w świetle § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430) to szerokość w liniach rozgraniczających zaplanowano na 10 m, jako wartość minimalnie dopuszczalną przez powyższe rozporządzenie. Zarzut zlokalizowania budynku mieszkalnego przy ul. S. nr 7 w strefie ochrony konserwatorskiej uznano za chybiony w świetle opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 19.02.2007 r. Co się tyczy kwestii odszkodowawczych to wyjaśniono, że zaskarżona decyzja tego typu zagadnień nie normuje, zaś wysokość odszkodowania zostanie ustalona w drodze odrębnej decyzji administracyjnej. Konkludując, stwierdzono brak podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji, nadto wyeksponowano, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do skorygowania jej przebiegu w świetle dyspozycji art. 6 ustawy o szczególnych zasadach..., który zakazuje uzależniania ustalenia lokalizacji od spełnienia świadczeń lub warunków nie przewidzianych obowiązującymi przepisami. Skargę na powyższą decyzję wnieśli B. i B. J., R. Ś. oraz A. K. Postanowieniem z 9.06.2009 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę A. K. W toku postępowania sądowego uzyskano wiadomość o śmierci skarżącego R. Ś., ustaleni spadkobiercy tego skarżącego złożyli pisemne oświadczenie o cofnięciu jego skargi. B. i B. J. nie wskazując kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji w skardze zarzucili, że decyzja narusza ich prawa właścicielskie do działki nr 174/6, w efekcie inwestycji nastąpi przesunięcie osi jezdni powodując zbliżenie jezdni do istniejącego budynku mieszkalnego. Spodziewany przez skarżących wzrost natężenia ruchu drogowego grozić ma niebezpieczeństwem wywołania katastrofy budowlanej, a w konsekwencji prowadzić do "utraty dachu nad głową". Skarżący wywodzą także, iż już dwukrotnie byli wywłaszczani na cele drogowe, a w związku z tym nie powinni być wywłaszczani ponownie na ten sam cel – poszerzenie ul. S. Dodatkowo zarzucają, że dochodzą odszkodowania za dotychczasowe wywłaszczenia. B. i B. J. uważają, iż ul. S. powinna pozostać ulicą jednokierunkową i posiadać jednostronny chodnik, nadto w toku postępowania nie zasięgnięto opinii odpowiednich "ekspertów" w zakresie prawa budowlanego w przedmiocie wpływu inwestycji na istniejącą zabudowę. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma nie uwzględniać uzasadnionych interesów osób trzecich, zaś ten aspekt sprawy nie powinien być przesuwany na kolejny etap przedsięwzięcia, bowiem wówczas obecni właściciele nie będą już dysponować nieruchomościami przeznaczonymi pod inwestycję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji i ograniczając się do stwierdzenia, że zarzuty skarżących były już podnoszone na etapie postępowania odwoławczego, a organ odniósł się do nich w zaskarżonej decyzji. Zarzuty te uznano za nieuzasadnione. Postanowieniem z 4.08.2009 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przyznał skarżącym Br. i B. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym w postaci zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia adwokata. Skarżący udzielili pełnomocnictwa do ich reprezentowania adw. M. B. W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżących – B. i B. J. wniósł o uwzględnienie skargi, w szczególności, aby uwzględnić tzw. ludzki aspekt sprawy. Podał, że skarżący są osobami schorowanymi, starszymi, wychowują dwójkę niepełnosprawnych dzieci, sprawa dotyka ich własności rodzinnej, na której znajduje się stary budynek mieszkalny, że jest to w zasadzie ich jedyny majątek. Skarżący B. J. podniósł, że ulica S. powstała kosztem jego działki, a kwestie uzyskania stosownego odszkodowania przewlekają się. Pełnomocnik Wojewody wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Postanowieniem z 21.10.2009 r. WSA w Rzeszowie umorzył postępowanie sądowe w zakresie wyznaczonym skargą R. Ś., uznając że dopuszczalne jest cofnięcie skargi przez jego następców prawnych. W ocenie Sądu skarga B. i B. J. nie dowodzi tego typu naruszeń prawa, które prowadzić miałyby do jej uwzględnienia. Zgodnie z art. 184 zd. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2.04.1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm. i sprost.) "Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej". Jak to już uprzednio wskazano kryterium kontroli zaskarżonej decyzji stanowi wyłącznie legalność, czyli zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Żadne inne aspekty nie mogą stanowić kryterium prowadzonej przez sąd kontroli. Przesłanki uwzględnienia skargi sądowoadministracyjnej określa art. 145 Ppsa, w ocenie Sądu żadna z tych przesłanek nie zachodziła w sprawie. Przedmiotem kontroli poddana jest decyzja Wojewody z [...].05.2008 r. częściowo reformująca decyzję Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej o kategorii drogi gminnej, przy czym inwestycja ta polegała na rozbudowie istniejącej drogi z poszerzeniem istniejącego pasa drogowego. Podstawę prawną do wydania decyzji w sprawie stanowiła ustawa z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.). Art. 1. ust. 1 cyt. ustawy stanowił, iż "Ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), zwanych dalej "drogami", w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach". W dacie orzekania przez organy obu instancji reguły w tym zakresie unormowane były w rozdziale 2 ustawy o szczególnych zasadach... zatytułowanym "Lokalizacja dróg". Kwestię właściwości organu normował art. 2 ust. 1 cyt. ustawy, wedle którego "Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi". W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Rz. orzekał jako starosta grodzki. Do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosowało się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów ustawy o szczególnych zasadach... (art. 4 cyt. ustawy), natomiast jej art. 10 stanowił, że "W sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się". Zgodnie z art. art. 9 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach... "W postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki". Lokalizacja drogi następowała na wniosek właściwego zarządcy drogi, po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta), przy czym niewydanie opinii, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktowane było się jako brak zastrzeżeń do wniosku (por. art. 3 ustawy o szczególnych zasadach...). Szczegółowe elementy wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi określane były w art. 5 cyt. ustawy. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach... wniosek zawierać miał w szczególności: 1) mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; 2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; 6) opinie: d) właściwego organu nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych, g) właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów, 7) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Prawidłowo organ odwoławczy skonkludował, że wniosek zarządcy drogi zawierał wszystkie wymagane prawem elementy, a opinie niektórych organów wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy z racji jej zakresu były zbędne. Trafnie także wojewoda zaakcentował, że dotrzymane zostały wymogi proceduralne przy wydawaniu decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach... o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych zawiadamiali w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Stosowne obwieszczenia o wszczęciu postępowania zostały wywieszone, nadto strony zostały powiadomione w formie zawiadomień oraz w drodze ogłoszenia prasowego. Przytaczając treść art. 7 ustawy o szczególnych zasadach... organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, iż decyzja w przedmiocie ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1. Planowana do poszerzenia ulica S. stanowić ma ważne połączenie komunikacyjne między ulicą S. a ulicami: W., S., W. i K., znacznie skracając dotychczasową trasę. Prawidłowo oceniono załączniki do decyzji wydanej w I instancji, które jednoznacznie przedstawiają linie rozgraniczające teren inwestycji, działki zajęte pod pasa drogowy i działki konieczne do uwzględnienia na dalszych etapach inwestycyjnych. Za trafne uznać należy również stanowisko Wojewody wedle którego niektóre określenia parametrów drogi było przedwczesne, a nastąpi dopiero na etapie ewentualnego pozwolenia na budowę. Co się tyczy zarzutów sformułowanych w skardze przez B. i B. J., to stanowią one częściowo powtórzenie zarzutów odwołania, do których odniósł się wojewoda w zaskarżonej decyzji. Co się tyczy spodziewanego wzrostu natężenia ruchu drogowego, a w konsekwencji przedstawionej obawy wystąpienia katastrofy budowlanej w substancji mieszkaniowej skarżących to zarzut ten ma charakter spekulatywny. Warto przy tym zauważyć, iż w judykaturze wypowiedziano stanowisko wedle którego organ zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z 18.04.2007, IV SA/Wa 46/07, LEX nr 338845). Z tej przyczyny nie mógł odnieść skutku zarzut, że w ocenie skarżących ulica S. powinna powiadać dotychczasowe parametry i tylko jednostronny chodnik. Pogląd ten znajduje podstawę w brzmieniu art. 6 ustawy o szczególnych zasadach..., zgodnie z którym "Nie można uzależniać ustalenia lokalizacji drogi od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami". Skoro ustawa o szczególnych zasadach... nie przewiduje, aby w toku postępowania istniał obowiązek zasięgania opinii "niezależnych ekspertów" a listę podmiotów, które współdziałają w postępowaniu prawodawca skonkretyzował i nie ma wśród nich owych "niezależnych ekspertów", przeto tak sformułowany zarzut skargi uznać należy za chybiony. Zgodzić także należy się i z innym stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 9.11.2006 r. IV SA/Wa 638/06 (LEX nr 329121), iż przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach... nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi (...). Organy te mają obowiązek dokonać jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi (...) nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. Obawy skarżących wystąpieniem katastrofy budowlanej nie zostały uprawdopodobnione, nadto dopiero na etapie opracowywania projektu budowlanego będzie można sprecyzować dokładne parametry ulicy oraz ewentualne oddziaływanie ruchu drogowego (o ile się zwiększy) na budynek mieszkalny skarżących. Według treści decyzji pod poszerzenie ulicy S. przewidziane jest wykorzystanie działki nr 174/6 stanowiącej własność skarżących, działka ta ma powierzchnię 61 m². Dodatkowo zauważyć należy, że w decyzji Prezydenta Miasta Rz. z [...].05.2007 r. nr [...], w której określono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji ustalono potrzebę zlokalizowania w sąsiedztwie budynków mieszkalnych zieleni izolacyjnej, mającej zmniejszać uciążliwość istniejącej i poszerzanej drogi. Na etapie projektu, który będzie musiał być sporządzony wyłącznie przez osoby uprawnione i zgodnie z zasadami wiedzy budowlanej, będzie można określić nakaz posłużenia się takimi środkami technicznymi, które zapewnią poszanowanie praw właścicieli sąsiadujących działek, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego. Z tego względu trudno podzielić zarzut, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej jest zbyt ogólnikowa. Także na etapie ewentualnego wydawania pozwolenia na budowę skarżącym będą przysługiwać prawa strony. Argumentem za wadliwością zaskarżonej decyzji nie jest także i to, że w ocenie skarżących nie uregulowano prawidłowo kwestii odszkodowawczych za inne przejęte od nich nieruchomości, jak również stwierdzenia, że skarżący już byli poprzednio wywłaszczani na potrzeby rozbudowy ulic. Te okoliczności przywiodły Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, to zaś implikowało treść wyroku, wedle którego na zasadzie art. 151 Ppsa skargę oddalono. Jednocześnie Sąd orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżących, działającemu w ramach przyznanego prawa pomocy.