II SA/Rz 411/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 5 października 2010 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata M. O. z Kancelarii Adwokackiej [...] wynagrodzenie w kwocie 292 zł 80/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 22 % podatku VAT kwotę 52 zł 80/100 / słownie: pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/ . II SA/Rz 411/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] Starosta Powiatu działając na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2005r. nr 45, poz. 435 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) uznał zastrzeżenia E. S. do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu dla działek nr ew. 1254 i 1243 położonych w miejscowości G. gmina S. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zastrzeżenia dotyczyły zawyżonego wieku lasu, gatunków drzew uwzględnionych w projekcie uproszczonego planu lasu. Strona podała, że działka nr 1254 w 2001 r. został przekwalifikowana na las i określiła wiek drzew na 15 lat. Ponadto podała, ze względu na istniejącą wzdłuż działki linię energetyczną wysokiego napięcia, działka ta jedynie w % jest faktycznie zalesiona. Głównym gatunkiem jest iwa ponadto występuje też brzoza. Natomiast na działce nr 1243 o pow. 0,47 ha głównym gatunkiem jest sosna, a na powierzchni 0,7 ha rośnie iwa, pozostała cześć działki około % powierzchni nie jest zalesiona, bo jest to teren bagnisty. Uznając za zasadne zastrzeżenia organ podał, że działkę nr 1254 położoną w G. zlokalizowano w granicach nowych wydzieleń taksacyjnych: "7jx, 7lx" i "07mx". Określono powierzchnię leśną zalesioną jako 0,18 ha, powierzchnię niezalesioną jako 0,52 ha (w tym powierzchnię 0,17 ha opisano jako "inne wylesienia" - linia energetyczna - z przeznaczeniem do przeklasyfikowania lub odnowienia). Określono skład gatunkowy jako 100% iwa w wieku 15 lat. Działkę nr 1243 o pow. 0,47 ha zlokalizowano w granicach dwóch wydzieleń taksacyjnych: "7z" i "7dx". Powierzchnię0,31 ha wydzielenia "7dx" na ww. działce opisano w następujący sposób: 30% sosny i 20% buka w wieku 70 lat, 20% jodły w wieku 30 lat, 20 % brzozy w wieku 30 lat, 10 % buka w wieku 50 lat, jako podszyt opisano buk i dąb, jako kępę o powierzchni 0,07 ha wpisano iwę. Na powierzchni 0,16 ha działki (w wydzieleniu "7x") pozostawiono dotychczasowy opis. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009r. Nr [...] stwierdziło, że E. S. odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji wniosła z uchybieniem terminu. W piśmie z dnia [...] lipca 2009r., które wpłynęło do Starosty Powiatu [...] lipca 2009r. E. S. zwróciła się o wyjaśnienie, co oznacza granica dwóch wydzieleń taksacyjnych: "7z" i "7dx", jaka jest różnica, czy dotyczy też podatku leśnego dla działki nr 1243. Zgłosiła też wątpliwości co do powierzchni zalesienia, bowiem według jej zestawienia wymienionych powierzchni dla działki nr 1243 wynika, że jest zalesiona w 100%. Zaznaczyła, że nie ma podszycia, są tylko małe drzewka, nie ma żadnych młodych drzew, istnieje tylko ściółka. Dodała, że na działce tej rosną tylko dwa buki siedemdziesięcioletnie, 7 w wieku około 10 lat, co razem daje 9 sztuk, a taka ilość drzew nie może stanowić 30% zalesienia. Według skarżącej daje to około 5% zalesienia. Natomiast, co do działki 1254 zwróciła się o wyjaśnienie w zrozumiały sposób terminu: "wydzielenie taksacyjne 7jx - 7lx - 07mx". Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] Starosta Powiatu [...] działając na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w sprawie uznania zastrzeżeń E. S. do projektu uproszczonego planu zarządzania lasu dla działek nr 1254 i 1243 położonych w G. W pkt I sentencji postanowienia organ podał definicję wydzielenia taksacyjnego, podstawę wyodrębnienia taksacyjnego, oddziału i pododdziału wraz z charakterystyką oznaczeń dla tych jednostek podziału. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. nr 200, poz. 1682 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie działalności gospodarczej innej niż działalność leśna. Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym zgodnie z art. 3 ustawy o lasach stanowi powierzchnia lasu wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. W pkt III sentencji organ podał, że ww. decyzji opis pododdziału nie musi szczegółowo odpowiadać opisowi poszczególnych działek leśnych wchodzących w jego skład, bowiem dotyczy większego kompleksu leśnego. Zadania z zakresu gospodarki leśnej określa się również dla wydzielonego kompleksu leśnego, a nie dla poszczególnych działek ewidencyjnych. W tym przypadku w skład wydzielenia "7dx" wchodzi część działki nr 1243 i 1248. Opisany w elementach taksacyjnych tego wydzielenia podszyt bukowo-dębowy nie musi odnosić się do działki 1243. W pkt IV. uzasadnienia organ podał, że opisany udział buka w składzie gatunkowym odnosi się do wydzielenia jako kompleksu, a nie do działki 1243. W opisie działki1243 w ogóle nie uwzględniono buka. Wyjaśnienie zawarte w pkt V dotyczy działki 1254, która leży w konturach trzech podziałów: "7jx", "7lx", i "7mx" o różnym składzie gatunkowym. Powierzchnię 0,18 ha tej działki opisano w planie jako "leśną zalesioną". Pozostałą powierzchnię tj. 0,52 ha opisano jako leśną niezalesioną" z czego 0,35 jako haliznę to jest powierzchnię leśną pozbawiona drzewostanu, przeznaczoną do odnowienia w najbliższych latach, a 0,17 ha jako powierzchnię "leśną niezalesioną" pod linią energetyczną do przekwalifikowania. W zażaleniu, E. S. stwierdziła, że w dalszym ciągu nie jest dla niej zrozumiałą decyzja, wyjaśnienia są zbyt ogólnikowe i nie rozumie, co dotyczy konkretnie jej lasu. Sprzeciwiała się przeklasowaniu lasu w części zabranej pod energetykę i wniosła o nadanie takiej samej części z działki agencji. SKO postanowieniem z dnia 31 grudnia 2009r. nr SKO-401/379/09 utrzymało w mocy ww. postanowienie Starosty Powiatu Strzyżowskiego. W uzasadnieniu postanowienia odwołało się do treści postanowienia organu pierwszej instancji i uznało, że jest ono zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W skardze do Sądu skarżąca E. S. nie sprecyzowała kierunku weryfikacji zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podała, że działka nr 1254 o pow.0,70 ha od 15 lat jest odłogiem, podzielona na dwie części przez linię energetyczną. Wątpliwości budzi zapis "inne wylesienia - linia energetyczna" dotyczący 0,17 ha powierzchni tej działki. Nie otrzymała drzew wyciętych pod linię energetyczną w pasie o długości 70m i szerokości 30m. Podtrzymała żądanie wymiany działki zajętej pod linię energetyczną na inną od Agencji Rolnej o nr 1251, która bezpośrednio przylega do działki 1254. Energetycy zdewastowali las stanowiący jej własność. Co do działki 1243 podtrzymała zarzuty zawarte w zażaleniu, opisała starania podejmowane z posadzeniem lasu na tej działce, po pożarze, który miał miejsce około 15 lat temu, ale próby te nie przyniosły efektu. Wątpliwości zgłaszane dotyczą zmian, które mają być wprowadzone do podatku leśnego i oczekuje wyjaśnień, czy nowy podatek leśny będzie też od hektara powierzchni lasu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatu z dnia [...] lipca 2009 r., wydane w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tegoż przepisu organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości, co do treści decyzji. Celem tej instytucji jest usunięcie niejasności decyzji, w szczególności wyjaśnienie treści zawartego w niej rozstrzygnięcia. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości, co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W bogatym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można zmieniać decyzji ani uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, czy też dostosowywać ją do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.12.2002 r., sygn. akt II SA 1560/01; z dnia 24.06.2008 r., sygn. akt II GSK 211/08, niepubl., wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.10.2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1226/08 - Lex nr 519742, z dnia 23.10.2008 r" sygn. akt VII SA/Rz 1176/08 - Lex nr 519722). Wskazać należy, że organ administracji działający w trybie 113 § 2 k.p.a. nie jest w żadnym wypadku powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa. Uprawiony jest jedynie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych przez nią wątpliwości, co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Przy wyjaśnianiu treści decyzji musi być uwzględniony stan faktyczny i prawny sprawy z dnia jej wydania, a wyjaśniane kwestie nie mogą należeć do problematyki objętej ewentualnymi roszczeniami strony kreującymi osobną sprawę administracyjną. W trybie tym nie jest możliwe udzielanie odpowiedzi na pytania stawiane przez stronę, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz takich, które w istocie nie dotyczą wątpliwości co do jej treści. Wyjaśnienia dokonywane w trybie art. 113 § 2 kpa nie mogą zwłaszcza prowadzić do uzupełnienia, korekty wydanego rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji jest konieczne tylko wówczas, gdy jest ona niejednoznaczna lub w takim stopniu zawiła, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, iż organ prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lipca 2009r. wyjaśnił wnioskującej E. S. wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., tym samym nie naruszył prawa. Dokonując oceny zasadności skargi, w której skarżąca odnosi się także do kwestii dotyczących m.in. zamiany działki czy nałożonego podatku leśnego Sąd uznał, iż nie mogły one odnieść skutku, albowiem ocena tych kwestii w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. wykraczałaby poza zakres tego postępowania. Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy, Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona i na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.