II SA/Rz 423/07

Dnia 5 lipca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na uchwałę Rady Miasta [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży gruntu wieczystym użytkownikom oraz od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przysługującego osobom fizycznym - postanawia - odrzucić skargę. Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2006 roku, nr [...], w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży gruntu wieczystym użytkownikom oraz od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przysługującego osobom fizycznym, Rada Miasta [...] wyraziła zgodę na sprzedaż nieruchomości składających się z jednej bądź kilku działek stanowiących własność Gminy Miasto [...], będących w wieczystym użytkowaniu spółdzielni mieszkaniowych, członków wspólnot mieszkaniowych, innych wieczystych użytkowników użytkujących nieruchomość wraz ze spółdzielnią mieszkaniową zabudowanych wielorodzinnymi budynkami mieszkalnymi wraz ze związaną z tymi budynkami infrastrukturą osiedlową oraz właścicieli domów jednorodzinnych. Jednocześnie wyrażono zgodę na udzielenie 99% bonifikaty od ustalonej ceny sprzedaży własności nieruchomości wyżej opisanych. Wnioskiem z dnia 27 września 2006 roku, [...], jako właściciele lokalu mieszkalnego nr 32 w budynku nr 3a położonego przy ul. B., zwrócili się z prośbą o sprzedaż na własność przysługującego im udziału wynoszącego 6148/453000 części w prawie wieczystego współużytkowania działki [... obręb [...]. Następnie wnioskiem z dnia 2 października 2006 roku domagali się przekształcenia przysługujących im udziałów w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości związanych z ww. lokalu i miejsca postojowego w budynku i wielostanowiskowym garażu Spółdzielni Mieszkaniowej, położonych w R. przy ul. [...]. Protokołem z dnia [...] listopada 2006 roku, nr [...] uzgodniono warunki do umowy sprzedaży gruntu pomiędzy Gmina Miasto [...] a właścicielami wyodrębnionych lokali budynku przy ul. [...] w R. Pismem z dnia 11 grudnia 2006 roku [...] wniósł zastrzeżenia do ww. protokołu, zarzucając między innymi, iż stanowiąca jego podstawę uchwała z dnia [...] kwietnia 2006 roku, oparta została na nieobowiązujących w dacie jej podjęcia przepisach prawnych. W odpowiedzi, pismem z dnia 19 grudnia 2006 roku, Prezydent Miasta wyjaśnił, iż wzmiankowana uchwała istotnie wydana została na podstawie nieobowiązujących przepisów, jednakże mimo wytknięcia tego uchybienia przez organ nadzoru, nie wniósł on żadnych zastrzeżeń. Ponadto podkreślono, że pojęcie ceny sprzedaży nie jest tożsame z pojęciem opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Ponieważ uchwałą udzielono bonifikaty wyłącznie w zakresie ceny sprzedaży, to w konsekwencji nie można jej stosować w stosunku do wskazanej opłaty. Pismem z dnia 24 stycznia 2007 roku, doręczonym Prezydentowi Miasta w dniu 25 stycznia 2007 roku, [...] wnieśli o usunięcie ich interesu prawnego, do jakiego doszło wskutek wydania uchwały z dnia [...] kwietnia 2007 roku. Pismem z dnia 30 stycznia 2007 roku Prezydent Miasta wyjaśnił, iż jakkolwiek przedstawione zastrzeżenia są słuszne, to nie ma on prawnej możliwości ingerencji w treść uchwał podejmowanych przez Radę Gminy. Pismem z dnia 7 lutego 2007 roku, doręczonym w dniu 9 lutego 2007 roku F. W. wezwał Radę Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa do jakiego doszło wskutek podjęcia uchwały z dnia [...] kwietnia 2006 roku. Na przedmiotowe wezwanie Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi. Pismem datowanym na dzień 10 kwietnia 2007 roku F. W. i H. M., działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591, ze zm., powoływana dalej jako u.s.gm.) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, na powołaną na wstępie uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 roku. Skarga została adresowana bezpośrednio do sądu. W dniu 12 kwietnia 2007 roku sąd przesłał skargę do Rady Miasta [...], jako organowi właściwemu (k. 50-52 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.gm warunkiem decydującym o skuteczności skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, do jakiego doszło wskutek jej podjęcia. Skargę można wówczas wnieść, stosownie do treści art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Pierwszy termin 30 dni ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Doręczenie odpowiedzi na wezwanie jest zdarzeniem, które jest początkiem terminu oznaczonego w dniach, co oznacza, że przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Drugi termin 60 dni ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. W normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie. Następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, zaczyna biec termin 30 dni do wniesienia skargi obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi - uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 2 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II OPS 2/07, publ. Gazeta Prawna 2007/71 str. A3. Zgodnie z treścią art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten przekazuje do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W takiej sytuacji dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania jej przez sąd administracyjny w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu - zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2006 roku, sygn. akt IIISA/Wa 1413/2006, publ. Wielomodułowy informatyczny system informacji prawnej Lex polonica Maxima CD. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności odnotować, iż [...] wzywała do usunięcia naruszenia prawa wyłącznie raz, w dniu 25 stycznia 2007 roku (data doręczenia). Wezwanie z dnia 9 lutego 2007 roku podpisane było jedynie przez [...]. Z tych względów termin do wniesienia skargi dla [...] należy liczyć od dnia doręczenia udzielonej na to wezwanie odpowiedzi, to jest od dnia 16 lutego 2007 roku. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z końcem dnia 19 marca 2007 roku. Należy więc stwierdzić, iż już sporządzenie skargi w dniu 10 kwietnia 2007 roku było spóźnione. Przyjmując datę wniesienia skargi na dzień 12 kwietnia 2007 roku - data przekazania jej przez sąd Radzie Miasta [...] - należy uznać ją za spóźnioną. Na marginesie należy również zaznaczyć, iż skarga byłaby spóźniona również wtedy, gdyby przyjąć, że na wezwanie doręczone w dniu 25 stycznia 2007 roku, w ogóle nie udzielono odpowiedzi. W takim wypadku termin do wniesienia skargi upływałby z końcem dnia 26 marca 2007 roku. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zobligowany jest odrzucić skargę H. M., jako wniesionej z uchybieniem terminu.