II SA/Rz 423/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Fundacji "[...]" w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie nadania decyzji własnej rygoru natychmiastowej wykonalności -skargę oddala- Przedmiotem skargi Fundacji [...] (dalej zwana także Fundacją) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej SKO) z dnia [...] lutego 2019 r., znak [...], które zostało wydane w przedmiocie nadania decyzji wyrażającej pozwolenie zintegrowane rygor natychmiastowej wykonalności. Kolegium wydając zaskarżone do Sądu postanowienie kierowało się następującymi okolicznościami prawnymi i faktycznymi; otóż postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., znak: [...], Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku J.K. firma [...], nadał rygor natychmiastowej wykonalności własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], o udzieleniu w/w Przedsiębiorcy pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych (MBP) zlokalizowanej w Zakładzie Zagospodarowania Odpadów w [...]. Postanowienie to zostało doręczone obok Wnioskodawcy również Fundacji [...] i Stowarzyszeniu [...] W uzasadnieniu tego postanowienia Starosta wskazał na wyjątkowo ważny interes strony oraz ważny interes społeczny przemawiający za nadaniem decyzji o pozwoleniu zintegrowanym rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ zgodził się z wnioskodawcą, że zachodzi potrzeba ochrony funkcjonowania miejsc pracy na potrzeby obsługi instalacji objętej w/w pozwoleniem. Podkreślono także, że wnioskodawca związany jest umowami na odbiór i gospodarowanie odpadów z licznymi gminami. Zwrócono uwagę, iż zaprzestanie wykonywania tej działalności spowoduje pogorszenie stanu środowiska, a tym samym narazi wnioskodawcę na odpowiedzialność odszkodowawczą wobec obsługiwanych Gmin. Ważny interes społeczny przejawia się w konieczności zapewnienia realizacji przez jednostki samorządu terytorialnego zadań w zakresie utrzymania porządku i czystości w gminach jak również zapewnienia mieszkańcom bezpiecznych warunków życia. W instalacji wnioskodawcy są bowiem obecnie przetwarzane odpady segregowane ze wszystkich gmin powiatu [...] oraz kilku gmin spoza tego powiatu. Żadna instalacja w województwie [...] nie jest gotowa do przyjęcia odpadów przetwarzanych obecnie przez Wnioskodawcę. Natomiast skala jego działalności stanowi ważny element systemu zagospodarowania odpadów w całym regionie. Na postanowienie Starosty [...] o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zażalenie do SKO wniosła m.in. Fundacja [...], kwestionując wydane w sprawie rozstrzygnięcie. SKO zaskarżonym do Sądu postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...]. W ocenie składu orzekającego Kolegium, Organ I instancji zasadnie wykazał zaistnienie ważnego interesu strony jak i ważnego interesu społecznego. Kolegium przychyliło się do stanowiska, iż w sprawie mamy do czynienia z ważnym interesem społecznym, gdyż istnieje konieczność zapewnienia realizacji zadań w zakresie utrzymania porządku i czystości w gminach. Brak jest podstaw, aby zaprzeczyć twierdzeniom wnioskodawcy, że realizowane zadania gwarantują zaspokojenie interesu społecznego ludności powiatu [...] oraz zabezpieczają ważny interes strony. Zważono, iż wnioskodawca jest podmiotem specjalizującym się w przetwarzaniu odpadów segregowanych ze wszystkich gmin powiatu [...] oraz kilku gmin zlokalizowanych poza tym powiatem, a żadna instalacja w województwie nie jest gotowa do przyjęcia odpadów przetwarzanych w instalacji przedsiębiorcy. Zatem należy podjąć postanowienie o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Skargę na opisane postanowienie SKO złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) Fundacja [...]. Skarżąca strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz o zobowiązanie do wydania postanowienia uchylającego w całości postanowienie o rygorze, a także o zasądzenie na rzecz Fundacji zwrotu kosztów postępowania. Strona skarżąca zwróciła uwagę na to, że Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) w wyroku z dnia 21 listopada 2018 r., o sygn. II OSK 2897/16 orzekł, że skoro instalacja została ujęta jako zastępcza instalacja przetwarzania odpadów komunalnych zmieszanych w procesie mechanicznego przetwarzania w ilości 18 tys. Mg/rok, to pozwolenie zintegrowane powinno być wydane dla instalacji MP o wydajności 18 tys Mg/rok. Wydanie pozwolenia zintegrowanego dla procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania (MBP) z mocami przerobowymi 30 000 Mg/rok dla części mechanicznej i 21 000 Mg/rok dla części biologicznej, stanowiło zdaniem NSA naruszenie przepisu art. 38a ustawy o odpadach. Nie zasługuje na akceptację stanowisko SKO wypowiedziane w treści zaskarżonego postanowienia, iż kwestia treści pozwolenia zintegrowanego dla [...] w zakresie rodzaju instalacji i wielkości przetwarzanych odpadów nie została przez NSA prawomocnie przesądzona. W niniejszej sprawie mamy do czynienia wyłącznie z interesem prywatnym właściciela instalacji. Wyjaśniono, że odpady segregowane nie podlegają regułom regionalizacji, co oznacza, że mogły być one bez przeszkód transportowane poza region gospodarki odpadami, a nawet poza granice województwa. Dlatego nadanie rygoru wykonalności nieostatecznemu pozwoleniu zintegrowanemu nie jest konieczne dla zapewnienia czystości i porządku w obsługiwanych przez [...] gminach, gdyż odpady przetwarzane przez sortownie mogą być zagospodarowane bez przeszkód przez inne instalacje również zlokalizowane poza obszarem województwa. Przedsiębiorca swe umowy zawierał z pełną świadomością wadliwości pozwolenia zintegrowanego, zatem powinien kalkulować ryzyko wyeliminowania z obrotu prawnego tego pozwolenia. Z działaniem instalacji jest nierozerwalnie związany od lat hałas, całkowita blokada osiedlowych dróg dojazdowych oraz emisja zanieczyszczeń. Śmieci są źródłem bakterii, wirusów i grzybów, a zatem niosą zagrożenie dla zdrowia mieszkańców. Ponadto postanowienie, którym SKO utrzymało w mocy rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku, wydawali ci sami członkowie Kolegium, którzy w dniu [...] sierpnia 2015 roku wydali decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku. W takiej sytuacji członkowie SKO podlegali wyłączeniu z postępowania dotyczącego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności - członkowie SKO orzekali dwa razy w tej samej sprawie. SKO w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo wyjaśniono, że Fundacja wnioskiem z dnia 21 marca 2019 roku wniosła do SKO o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym niniejszą skargą postanowieniem. W wyniku powyższego Kolegium postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], wznowiło postępowanie zakończone postanowieniem Kolegium z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...]. Poinformowano Sąd, że na akta administracyjne pierwszej i drugiej instancji dotyczące przedmiotowej sprawy zostaną przesłane do sądu niezwłocznie po zakończeniu toczącego się przed Kolegium postępowania wznowieniowego. W związku z tą informacją WSA postanowieniem z dnia [...] maja 2019 roku zawiesił postępowanie sądowe. Mając na uwadze, że skarga oraz wniosek o wznowienie postępowania dotyczące tego samego rozstrzygnięcia organu odwoławczego zostało nadane w tym samym czasie oraz biorąc pod uwagę fakt, że organ wznowił już postępowanie w sprawie, a przy tym wydał merytoryczne rozstrzygnięcie, Sąd uznał, że zachodzi w tym wypadku sytuacja opisana w art. 56 P.p.s.a. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2019 r., WSA podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Podjęcie tego postępowania stało się możliwe po uzyskaniu od Organu informacji (pismo SKO z dnia 4 lipca 2019 r.), iż postanowienie SKO z dnia [...] maja 2019 r., [...], o odmowie uchylenia ostatecznego postanowienia Kolegium z dnia [...] lutego 2019 r., nie zostało przez strony postępowania zaskarżone. Jednocześnie Kolegium poinformowało, że decyzją z dnia [...] maja 2019 r., [...], uchyliło decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., o pozwoleniu zintegrowanym i umorzyło postępowanie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjnym, zważył co następuje: Skarga jako oczywiście niezasadna została przez sąd oddalona. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i pozwalał na zastosowanie właściwych przepisów proceduralnych tj. art. 108 § 1 i 2 K.p.a., mających zastosowanie wobec wniosku o nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Organy obu instancji stosowały w sprawie normę wyrażoną w art. 108 § 1 i 2 K.p.a. Należy przypomnieć, iż w świetle tej regulacji decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia (art. 108 § 1 K.p.a.). Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie (art. 108 § 2 K.p.a.). Niewątpliwie postanowienie wydawane na podstawie przytoczonej wyżej regulacji K.p.a. oparte jest na uznaniu administracyjnym, co oznacza konieczność przekonującego wykazania przez organ zaistnienia przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku strony o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podkreślić należy, iż podane w przytoczonym przepisie przesłanki muszą zaistnieć w sposób niehipotetyczny, lecz rzeczywisty. Jeżeli organ stwierdzi istnienie przesłanek wskazanych w art. 108 K.p.a., to obowiązany jest uwzględnić wniosek strony. Podkreśla się w orzecznictwie, iż warunkiem orzeczenia o natychmiastowej wykonalności decyzji jest ustalenie, że nie może się ona obejść bez niezwłocznego wykonania określonego w decyzji obowiązku lub uprawnienia, gdyż odsunięcie jego wydania w czasie zagraża wymienione w tym przepisie dobrom. Zdaniem Sądu, skarżony Organ nie naruszył analizowanych tu regulacji o nadaniu decyzji o pozwoleniu zintegrowanym rygoru natychmiastowej wykonalności. Przede wszystkim, Organ pierwszej i drugiej instancji działały na podstawie rzeczowo i przekonująco uzasadnionego wniosku Przedsiębiorcy korzystającego z pozwolenia zintegrowanego. Wnioskodawca w piśmie z dnia 20 grudnia 2018 r. stanowiącym wniosek o zastosowanie art. 108 K.p.a. wyjaśnił, iż na podstawie nieostatecznego pozwolenia zintegrowanego prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gospodarki odpadami. Jednocześnie podkreślono, że z uwagi na sytuację w całym południowym regionie w gospodarce odpadami daje się zauważyć dotkliwy brak mocy przerobowych instalacji przeznaczonych do zagospodarowania zmieszanych odpadów komunalnych. Z tego względu odpady odbierane od mieszkańców regionu nie mogą być na bieżąco przekazywane do właściwych instalacji. Powołano się w tym względzie na artykuły prasowe, wskazując jednocześnie ich internetowe źródło. Niebagatelne znaczenie dla oceny postanowienia SKO ma to, że w instalacji wnioskodawcy przetwarzane są odpady segregowane ze wszystkich gmin powiatu [...] oraz kilku gmin zlokalizowanych poza tym powiatem zaś żadna inna instalacja w województwie nie jest gotowa do przyjęcia tych odpadów przetwarzanych aktualnie w instalacji wnioskodawcy. Argumentowano, iż instalacja w Krośnie z powodu planowanych remontów jeszcze bardziej ograniczy przyjmowanie odpadów do przetwarzania, co dodatkowo pogorszy i tak już złą sytuację na rynku zagospodarowania odpadów. Jeżeli instalacja w [...] przestanie przyjmować odpady to nie będzie gdzie przekazywać odpadów i przestaną być ono odbierane od mieszkańców powiatu [...] oraz kilku innych gmin w regionie, co zagrozi paraliżem systemu gospodarki odpadami w powiecie i setkami ton odpadów zalegających na ulicach. Jakiekolwiek uszczuplenie stanu funkcjonujących instalacji w regionie południowym, może doprowadzić do katastrofalnych rezultatów, bowiem nie będzie możliwości zagospodarowania tych odpadów, którymi dotychczas zajmuje się instalacja Wnioskodawcy. Przedstawione we wniosku okoliczności przekonują za nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż posługiwanie się przez wnioskodawcę pozwoleniem w zintegrowanym umożliwiającym mu prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami leży w interesie społecznym członków wspólnoty regionalnej tych gmin, z którymi Przedsiębiorca zawarł umowę o odbiór odpadów komunalnych. Kryterium interesu społecznego, do którego wyraźnie odsyła ustawodawca w art. 108 § 1 i 2 K.p.a. zostało przez SKO uwzględnione. Strona skarżąca argumentuje, że odpady zagospodarowywane przez instalacje Wnioskodawcy mogą być bez przeszkód przyjęte przez inne instalacje. Jednakże zważyć należy, iż tego rodzaju proces możliwym jest do przeprowadzenia na podstawie umów zawieranych przez gminy z właściwymi instalacjami. Dopóki takie umowy nie zostaną zawarte, to odpady z gmin, z którymi wnioskodawca współpracuje dzięki posiadanemu pozwoleniu, nie będą mogły być odbierane od mieszkańców. Skarżąca Fundacja nie wskazuje, aby takie umowy funkcjonowały w obrocie prawnym, a zatem zagrożenia o jakich pisze posiadacz instalacji o wydanie postanowienia z art. 108 § 1 K.p.a. nie są hipotetyczne bowiem mogą realnie godzić w interes społeczny, jakim niewątpliwie jest interes mieszkańców gminy powiatu [...]. Jednocześnie możliwość gospodarowania tymi odpadami przez wnioskodawcę usuwa groźny dla organów gmin stan niepewności związanej z niełatwym organizowaniem odbioru i przetwarzania odpadów komunalnych. Zgodzić się także należy z oceną orzekających w sprawie organów, iż nadanie rygoru wykonalności pozwoleniu zintegrowanemu zabezpiecza dobro mieszkańców gmin umożliwiając organom tych jednostek wykonywanie istotnego zadania publicznego, jakim jest gospodarka odpadami komunalna. Nie trzeba zaś przekonywać, że umożliwienie posiadaczowi instalacji jej praktycznego użytkowania wpisuje się w pojęcie wyjątkowo ważnego interesu strony, uzależnionego od wykonywania umów o odbiór odpadów z gminami z powiatu [...]. Podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez Starostę [...] oraz Kolegium przepisu art. 153 P.p.s.a., okazał się zupełnie nietrafiony bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez Skarżącą wyroku nie przesądził w sprawie pozwolenia zintegrowanego w sposób w jaki zinterpretowała to błędnie Fundacja. Sąd odwoławczy w sentencji wyroku z dnia 21 listopada 2018 r., o sygn. II OSK 2897/16, CBOSA, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 września 2016 r., sygn. II SA/Rz 1525/15 o oddaleniu skargi Fundacji na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2015 r., w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów oraz uchylił zaskarżoną do WSA decyzję SKO. To zaś oznacza, że w obrocie prawnym pozostawała wówczas decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o udzieleniu pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechanicznego - biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych w [...]. Wbrew stanowisku wyraźnie wyrażonemu we wniesionej skardze, NSA nie przesądził o tym czy pozwolenie na rzecz wnioskującego nie powinno zostać wydane. Świadczy o tym w szczególności następujące zdanie z uzasadnienia tego orzeczenia: Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądza, czy na rzecz przedsiębiorcy, powinno być wydane pozwolenie zintegrowane, ale wyraźnie wskazuje, że skoro wojewódzki plan gospodarki odpadami opisał rodzaj instalacji, sposób przetwarzania odpadów i wielkości przetwarzania tych opadów, to obowiązkiem tak Sądu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego było przeprowadzenie oceny zgodności treści wydanego pozwolenia z danymi zawartymi w planie wojewódzkim. Takie oceny zabrakło w tej sprawie. Organ odwoławczy jedynie ogólnie stwierdził zgodność treści pozwolenia z wojewódzkim planem gospodarki odpadami, a Sąd pierwszej instancji wprawdzie przywołał numery dwóch tabel tego planu (tabele 6.1.24 i 6.1.-52) ale tylko po to, aby stwierdzić, że instalacja zastępcza dla Regionu Południowo-Zachodniego występuje w tym planie. Wyrażenie "nie przesądza" bardzo jasno wyraża intencje składu orzekającego NSA, zaprzeczając jednocześnie twierdzeniom skarżącej Fundacji. Niezależnie od treści uzasadnienia w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd zauważa, iż art. 108 K.p.a., może być stosowany względem decyzji administracyjnej nieostatecznej, a taką decyzją w chwili orzekania przez Starostę [...] i SKO w [...] w niniejszej sprawie było pozwolenie zintegrowane z dnia [...] czerwca 2015 r. bowiem w chwili orzekania o tym przedmiocie trwało przed Kolegium postępowanie odwoławcze. Ponadto, skarżąca Fundacja błędnie wskazuje na naruszenie przez organy przepisów o wyłączeniu pracownika. Otóż pracownik organu administracji publicznej podlega włączeniu od udział w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji - art. 24 par 1 pkt 5 K.p.a. Nie powinno budzić wątpliwości, iż wyłączeniu od rozpoznania sprawy podlega pracownik, który najpierw brał udział w postępowaniu przed organem I instancji, a następnie na skutek złożonego środka zaskarżenia orzekałby ponownie w tej sprawie. Wyłączeniu nie podlega na podstawie tej regulacji pracownik w sytuacji, gdy uczestniczył przy rozstrzyganiu sprawy w tej samej instancji w różnych postępowaniach w tym incydentalnych, niezwiązanych z kontrolą rozstrzygnięcia kończącego sprawę. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stosuje się jedynie w sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji lub postanowienia zarówno w postępowaniu przed organem I instancji jak w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, gdy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych. Wskazana regulacja nie może być stosowana, gdy organ rozpoznaje sprawę ponownie na skutek uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozstrzenia organowi drugiej instancji. Nie było zatem przeszkód, aby w sprawie wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, orzekał ten sam skład orzekający SKO, który wydawał decyzję uchyloną przez Naczelny Sąd Administracyjny w/w wyrokiem. Sąd dodatkowo wyjaśnia, że uchylenie przez SKO decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], na mocy decyzji Kolegium z dnia [...] maja 2019 r., znak [...], nie mogło mieć wpływu na ocenę prawną postanowienia tego Organu o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji uchylonej (informacja o tych okolicznościach została zawarta w piśmie procesowym SKO z dnia 4 lipca 2019 r. o dacie wpływu do WSA dnia 9 lipca 2019 r.). Sąd Administracyjny kontroluje legalność zaskarżonych aktów administracyjnych wg stanu prawnego i faktycznego mającego miejsce w chwili orzekania przez organ administracji – zasada tempus regit actum. Decyzja Kolegium o uchyleniu decyzji Starosty [...] została wydana po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy nadania pozwoleniu zintegrowanemu rygoru natychmiastowej wykonalności, zatem w chwili orzekania przez SKO w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], funkcjonowała w obrocie prawnym, a tym samym nadal mogła być objęta rygorem natychmiastowej wykonalności z art. 108 § 1 i 2 K.p.a. Przedstawione względy zadecydowały o konieczności oddalenia skargi Fundacji. Sąd nie dopatrzył się w działaniach Organów obu instancji takich uchybień w stosowaniu i wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego które stanowiłyby o konieczności uwzględnienia skargi na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. W rezultacie skontrolowane rozstrzygnięcie jako nienaruszające prawa, powinno pozostać w obrocie prawnym. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 P.p.s.a.