II SA/Rz 424/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Anna Lechowska /spr./ NSA Jerzy Solarski Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A.A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie choroby zawodowej -skargę oddala- II SA/Rz 424/07 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...]r.nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny - po rozpatrzeniu odwołania A.A. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej - przewlekłego, zanikowego lub przerostowego i alergicznego nieżytu błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy wywołanego działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym (poz. 6 wykazu chorób zawodowych) - utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzję . Jako jej podstawę prawną wskazał, art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.983r w sprawie wykazu chorób zawodowych, (Dz.U.Nr. 65, poz.294 ). Decyzja ta zosta wydana po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie decyzji z dnia [...]r o nr [...] o takim samym rozstrzygnięciu wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt II SA/Rz 622/06. Sąd uchylił tę decyzję z uwagi na naruszenie art. 107 §1 kpa w zw. z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985r o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz.U z 1998r. nr 90, poz. 575, ze zm.) oraz §10 ust 1 wspomnianego na wstępie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, poprzez samodzielne podpisanie jej przez Zastępcę Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który nie był organem administracji sanitarnej, władnym do wydawania decyzji przy braku w aktach sprawy stosownego upoważnienia do jej wydania. W uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji, do której organ dołączył upoważnienie z dnia [...]r, wydane przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...] do wydawania przez jego Zastępcę w jego imieniu wszystkich decyzji leżących w kompetencji tego organu wskazano, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej - zapalenie gardła i krtani oraz spastycznego zapalenia oskrzeli dokonane zostało do WOMP zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. przez lekarza medycyny pracy. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie choroby zawodowej z poz. 4 ówcześnie obowiązującego wykazu chorób zawodowych została wydana decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. dnia [...]r. [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej- przewlekłego zapalenia oskrzeli u A.A. Natomiast w dniu [...]r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dnia wydał decyzję [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - poz. 6 wykazu chorób zawodowych u A.A. W toku dochodzenia epidemiologicznego tę decyzję poprzedzającego ustalono, że pracował on kolejno: - W latach [...] w Elektrowni[...]. jako maszynista stacji demineralizacji i wodorowni - W latach [...] w Energomontaż Południe [...] na stanowisku monter konstrukcji - spawacz - od [...]r. w PRO-ENERGOMONTAŻ- Północ[...]. na stanowisku spawacza - od[...]. w KPIS [...] na stanowisku spawacza - od[...]. Do[...]. w HSW S.A.[...] na stanowisku spawacza - od [...]. Do[...]. w HSW S.A. [...] na stanowisku kierowcy wózka - od[...]. do nadal w HSW [...] na stanowisku ślusarza maszynowego. Obecnie jest zatrudniony jest jako ślusarz maszynowy lecz wykonuje pracę kierowcy wózka akumulatorowego w placówce spawalniczej w pośrednim narażeniu na działanie pyłów i dymów spawalniczych. Z oceny narażenia zawodowego przeprowadzonej przed wydaniem decyzji dotyczącej choroby zawodowej z poz. 4, jak i uzupełnienia wywiadu w związku z pismem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia[...]. (karta oceny narażenia zawodowego z dnia [...]) wynika, że A. A. podczas pracy zawodowej był eksponowany na pyły z zawartością wolnej krystalicznej krzemionki i dymy spawalnicze wykazujące działanie drażniące na błonę śluzową górnych dróg oddechowych. Jako pierwszy orzeczenie lekarskie w przedmiocie choroby zawodowej wydał Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - nr [...] z dnia [...] nie rozpoznając choroby zawodowej. Rozpoznano podczas badań laryngologicznych przewlekłe ropne zapalenie migdałków podniebnych oraz przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani bez cech przerostu lub zaniku. Ponieważ zmiany powyższe nie znajdują się w wykazie chorób zawodowych, zarówno w starym, jak i nowym - brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Dnia[...] WOMP wydał uzupełnienie do tego orzeczenia lekarskiego podtrzymując wcześniejszą opinię o braku podstaw do rozpoznania schorzenia zawodowego w obrębie górnych dróg oddechowych. Na podstawie powyższego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał opisaną wyżej decyzją z dnia [...]r. Od decyzji tej złożył odwołanie A.A. domagając się jej zmiany. Zakwestionował wydane orzeczenia lekarskie zarzucając, iż badanie i diagnoza nie były prowadzone początkowo w kierunku zapalenia gardła i krtani lecz w związku z innym zgłoszonym schorzeniem. W związku z odwołaniem, jak i z treścią pisma z dnia [...]r., w którym zainteresowany zwracał się o weryfikację wydanego orzeczenia lekarskiego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w związku z odwołaniem zwrócił się do WOMP o umożliwienie uzyskania drugiej niezależnej opinii lekarskiej w sprawie choroby zawodowej. Dnia [...]r. uzyskano orzeczenie lekarskie z Instytutu Medycyny Pracy o braku podstaw do rozpoznania schorzenia z pozycji 6 wykazu chorób zawodowych u Pana A. Przeprowadzone badania wykazały w krtani zmiany z cechami przewlekłego prostego nieżytu z dysfonią, natomiast w gardle ropne zapalenie migdałków podniebiennych, a więc schorzenia o podłożu zapalno - infekcyjnym pozostające bez związku z narażeniem na substancje drażniące, pyły spawalnicze i pył przemysłowy zawierający krzemionkę. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po analizie całości akt sprawy nie znalazł więc podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji i utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Podkreślił, że w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej przesądzające znaczenie ma dowód z opinii biegłych - lekarzy z zakresu medycyny pracy, w stosunku do których inspektor sanitarny nie ma prawa zmieniać lub we własnym zakresie interpretować postawionej diagnozy lekarskiej. W sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej niezbędne jest również potwierdzenie występowania trzech czynników: po pierwsze, pracownik wykonuje lub wykonywał pracę w narażeniu na szkodliwy czynnik, który mógł spowodować u niego chorobę zawodową. Po drugie, u pracownika występuje schorzenie, którego objawy odpowiadają objawom choroby zawodowej. Po trzecie, należy udowodnić związek typu przyczyna - skutek pomiędzy narażeniem na czynnik szkodliwy, a występującymi objawami choroby zawodowej. W sprawie niekwestionowany jest fakt narażenia odwołującego na związki chemiczne - dymy i pyły drażniące błonę śluzową górnych dróg oddechowych podczas pracy zawodowej. Jednostki orzecznicze jednak nie rozpoznały schorzenia mieszczącego się pod pozycją 6 wykazu chorób zawodowych. Ujawnione zmiany w obrębie górnych dróg oddechowych mają charakter pozapalny, czyli nie mogą być rozpatrywane w kategoriach choroby zawodowej. Czynnikiem sprawczym zgłaszanych dolegliwości przez zainteresowanego są czynniki pozazawodowe. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł A.A. domagając się jej uchylenia z uwagi na naruszenie §1 rozporządzenia z dnia 18.11 1983r. w sprawie chorób zawodowych a także naruszenie art. 7 , 75 §1, 77 §1,2 i 3 a także art. 107 § 1 i 3 kpa. W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty podniesione w poprzedniej skardze. W jej uzasadnieniu zarzucał, że pierwsze z wydanych przez WOMP orzeczeń było oparte na badaniach nie dotyczących zapalenia gardła krtani i tchawicy a drugiego ze zgłoszonych schorzeń, tj. spastycznego zapalenia oskrzeli. W uzasadnieniu orzeczenia nadesłanego mu 3 marca 2005r. stwierdzono, że na stanowisku spawacza był narażony na dymy spawalnicze i pył z zawartością krzemionki. Dymy spawalnicze wywierają działanie drażniące na błonę śluzowa górnych dróg oddechowych. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego w kierunku narażenia i zwróceniu uwagi oraz wykazaniu tego narażenia w pismach organu - WOMP w uzupełnieniu orzeczenia z [...]r. przyjmuje, że nie stwierdza się narażenia ponadnormatywnego na pyły toksyczne. W pierwszym orzeczeniu stwierdzono także brak leczenia laryngologicznego, co nie polega na prawdzie, jako że był leczony w Poradni Laryngologicznej a następnie Foniatrycznej, przebywał także na Oddziale Laryngologicznym Szpitala. W Przychodni Instytutu Medycyny Pracy nie był na obserwacji jak napisano w orzeczeniu a na badaniu. Orzeczenie to nie ustosunkowuje się do rozpoznania szpitalnego a w szczególności do rozpoznania laryngitis chronica hypertropica (przewlekły przerost) Odnotowano jedynie zapalenie zatok szczękowych. Zdaniem skarżącego w jego sprawie występują wymienione przez organ przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, bowiem występuje narażenia na czynniki szkodliwe, schorzenie odpowiadające objawom choroby, co potwierdza rozpoznanie zawarte w karcie leczenia szpitalnego w Stalowej Woli i udowodniony jest związek miedzy schorzeniem a czynnikami szkodliwymi. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, stwierdził, że braki w zakresie narażenia skarżącego na czynniki szkodliwe dla zdrowie zostały uzupełnione w dodatkowym dochodzeniu epidemiologicznym i opinia WOMP z dnia [...]r. została oparta o uzupełniony w tym zakresie materiał. Przyznając, że w opinii dokonano odmiennej oceny narażenia wyjaśnił, że przy wydawaniu decyzji okoliczność ta nie była brana pod uwagę, jako że organ przyznał w decyzji fakt narażenia a opinię lekarską WOMP uznał za wiążącą w takim zakresie, w jakim winni się wypowiadać biegli lekarze, tj. w kwestii rozpoznania schorzenia. Podkreślił, że rozpoznania obu organów orzeczniczych i ich uzasadnienie w tej właśnie kwestii (rozpoznania schorzenia) nie budzą zastrzeżeń. Wskazują rozpoznane schorzenia, które nie mieszczą się w wykazie chorób zawodowych a na dodatek podają jaka jest ich etiologia, bowiem łączą te schorzenia ze stanami zapalnymi. Odnosząc się do bliżej nie sprecyzowanych zarzutów naruszenia art. 7 kpa organ podkreśla - odwołując się do szeroko przedstawionych poglądów doktryny - że zasada uwzględniania słusznego interesu strony wyrażona w tym przepisie musi ustąpić przed wyrażoną w nim zasadą dążenia do prawdy obiektywnej. Zarzut naruszenia art. 77 i 107 §3 kpa nie zostały sprecyzowane a postępowanie i sama decyzja dowodzą zachowania tych przepisów – konkluduje organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§1). Oznacza to po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i jeśli jest to - jak w niniejszej sprawie - decyzja administracyjna, uwzględnienia skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, w pkt 2, jak również w przypadku przewidzianym w pkt 3 tego przepisu. Uwzględnienie skargi na decyzję polega na jej uchyleniu, stwierdzeniu nieważności lub niezgodności z prawem. Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do konkluzji, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja zosta wydana po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie decyzji Zastępcy Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. o nr [...] o takim samym rozstrzygnięciu wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt II SA/Rz 622/06. Sąd uchylił tę decyzję z uwagi na naruszenie art. 107 §1 kpa w zw. z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985r o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U z 1998r. nr 90, poz. 575, ze zm.) oraz §10 ust 1 wspomnianego na wstępie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, poprzez samodzielne podpisanie jej przez Zastępcę Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który nie był organem administracji sanitarnej, władnym do wydawania decyzji w tym przedmiocie - przy braku w aktach sprawy stosownego upoważnienia do jej wydania. Organ II instancji uzupełniwszy postępowanie o upoważnienie dla Zastępcy Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego uprawniające go między innymi do wydawania wszystkich decyzji będących w kompetencji Państwowego Inspektora Sanitarnego a pochodzące z dnia [...] wydał decyzje zaskarżoną. I choć nadal przy podpisie na decyzji nie zaznaczono, że podjęto ją z upoważnienia PWIS - to okoliczność, że dopiero łączne występowanie owego braku i samego upoważnienia zostało uznane za wadę postępowania uzasadniającą uchylenie przez sąd poprzedniej decyzji, przy jednoczesnym uwzględnieniu faktu, że decyzja zaskarżona jest opatrzona napisem nagłówkowym "Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny", jak również okoliczności, że ten właśnie organ został wskazany w komparacji decyzji, jako rozpoznający odwołanie - czyni uprawnionym pogląd że decyzja ta nie narusza oceny prawnej zawartej w poprzednim wyroku sądu. Naruszenie takie obligowałoby sąd w świetle art. 153 P.p.s.a. do jej uchyleni zaskarżonej decyzji. Stwierdziwszy, iż brak jest podstaw do przyjęcia , iż naruszono wspomniany przepis sąd dokonał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Postępowanie w niniejszej sprawie - wobec brzmienia § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), przewidującego, że w postępowaniach rozpoczętych przed jego wejściem w życie stosuje się przepisy dotychczasowe - podlegało regulacjom rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Ten akt prawny zawierał uregulowania o charakterze materialnym i przepisy procesowe. Przepisem o charakterze materialnym był przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia definiujący pojęcie choroby zawodowej. Przewidywał on, że za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Z brzmienia tego przepisu wynika, że dla uznania schorzenia za chorobę zawodową niezbędne jest, by figurowało ono we wspomnianym wykazie, by zespół objawów chorobowych odpowiadał skutkom biologicznym czynnika szkodliwego oraz by istniał (lub co wynika z jednolitych poglądów judykatury był wysoce prawdopodobny) związek przyczynowy między chorobą a warunkami pracy - patrz; wyrok NSA z 7.04.1982 IISA 372/82 ONSA 1982/1/33, 5.09 1998r ISA 471/98 System Orzecznictwa Komputerowego LEX nr45823) Do rozpoznawania chorób zawodowych powołane były wyłącznie jednostki organizacyjne służby zdrowia wymienione w par. 7 ust. 1-3 rozporządzenia. Orzeczenia rozpoznające chorobę zawodową lub wykluczające schorzenie, ewentualnie jego zawodową etiologię wydawały one na podstawie dokumentacji dotyczącej zagrożeń zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej leczenia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej (§7 ust. 4 rozporządzenia). Jeżeli orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej było kwestionowane przez pracownika, przysługiwało mu uprawnienie do jego weryfikacji poprzez ponowne badanie, dokonywane na jego wniosek przez właściwy instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia, a w określonych przypadkach także przez akademię medyczną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej lub o odmowie jej stwierdzenia wydawał zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, właściwy inspektor sanitarny na podstawie orzeczenia, o którym mowa w jego § 8 (orzeczenie lekarskie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej) i wyników dochodzenia epidemiologicznego. Inspektor sanitarny podejmujący decyzję na podstawie § 10 ust.1 rozporządzenia był przy tym związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że nie miał on prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (patrz wyroki NSA z dnia 9 lipca 1998 r. II S.A. 634/98 publ. Pr. Pracy z roku 1998 Nr 12 poz. 38 i z dnia 24 lutego 1998 r. I S.A. 1520/97 publ. ONSA z 1998 r. Nr 4. Poz.150). Mógł natomiast orzeczenie to zakwestionować, jeżeli nie odpowiadało ono wymogom kodeksu postępowania administracyjnego (art. 84 kpa – brak uzasadnienia) , bądź przepisom rozporządzenia ( § 7 ). Z brzmienia cytowanego wcześniej przepisu § 1 ust 1 w zw. z § 10 ust.1 rozporządzenia wynika, że rozpoznanie choroby, jako zawodowej, przez uprawnioną jednostkę służby zdrowia było jedną z przesłanek warunkujących wydanie decyzji o stwierdzeniu takiej choroby przez właściwego inspektora sanitarnego. A contrario, wykluczenie orzeczeniu lekarskim, by schorzenie, na które cierpi pracownik było wymienione w wykazie chorób zawodowych wyłącza możliwość stwierdzenia u niego choroby zawodowej. W sprawie jest niekwestionowane, że skarżący przez okres wielu lat był narażony na działanie czynnika szkodliwego w środowisku pracy, jakim były pyły wolnej krystalicznej krzemionki i dymy spawalnicze wykazujące działanie drażniące na błonę śluzową górnych dróg oddechowych . Z akt sprawy wynika jednak, że dwa wydane w toku postępowania orzeczenia uprawnionych jednostek służby zdrowia wykluczyły, by schorzenie skarżącego miało charakter zawodowy a w szczególności, by było ono przewlekłym, zanikowym, przerostowym i alergicznym nieżytem błon śluzowych nosa, gardła krtani i tchawicy wywołanym działaniem substancji o silnym dzianiu drażniącym lub uczulającym wymienionym w poz. 6 Wykazu Chorób Zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia. Wyliczenie we wspomnianej pozycji Wykazu objawów schorzeń nosa, gardła krtani i tchawicy i ich tła stanowi pełna definicję chorób wymienionych w tej pozycji, co oznacza że schorzenia tychże narządów nie odpowiadające wymienionym cechom nie mogą być rozpoznane jako choroba zawodowa. Taka właśnie sytuacja zachodzi w sprawie, w której Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy rozpoznał u skarżącego przewlekłe ropne zapalenie migdałków podniebiennych oraz przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani, bez cech przerostu lub zaniku. Orzeczenie to jest zbieżne z opinią Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, gdzie po konsultacji laryngologicznej i foniatrycznej, rozpoznano u skarżącego przewlekły prosty nieżyt krtani z dysfonią, przewlekły nieżyt gardła z ropnym zapaleniem migdałków podniebiennych oraz dodatkowo przewlekłe zapalenie zatok szczękowych. W obu orzeczeniach wskazano na pozazawodową, zapalno- infekcyjną, etiologię rozpoznanych schorzeń. Dowód z pierwszego z tych badań został przeprowadzony z urzędu przez organ, zaś drugie zostało dopuszczone na wniosek skarżącego, który skorzystał z uprawnienia przewidzianego w § 9 ust. 1 rozporządzenia. Oba orzeczenia są szczegółowo uzasadnione i co wynika z ich treści poprzedzone były badaniami specjalistycznymi, w tym także badaniem z zastosowaniem videostroboskopu (Instytut w [...]) Danie wiary tym rozpoznaniom i odmowa uznania za wiarygodne twierdzeń skarżącego o zawodowym charakterze schorzenia - z uwagi na specjalistyczne kwalifikacje pracowników obu jednostek oraz pokrywanie się ich opinii i szerokie ich uzasadnienie nie narusza przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia. Sąd mógłby tę ocenę organu podważyć wyłącznie w przypadku naruszenia przepisów przy przeprowadzaniu postępowania dowodowego lub gdyby ocena ta była dowolna, to jest sprzeczna z logiką, wiedzą i zasadami doświadczenia życiowego. Takiego zarzutu ocenie zawartej w zaskarżonej decyzji uczynić nie można. Wprawdzie skarżący powołuje się na wyniki badań przeprowadzonych Oddziale Laryngologicznym Szpitala i rozpoznanie w nim dokonane, jednak nie mogą one podważyć opinii WOMP i Instytutu, jako że nie zostały przeprowadzone przez jednostkę uprawnioną po myśli § 7 ust. 1- 3 rozporządzenia do rozpoznawania chorób zawodowych. Rozpoznania schorzenia zawodowego szpital może dokonać tylko wówczas, gdy pracownik na skutek wystąpienia ostrych objawów choroby zawodowej jest leczony w szpitalu (§7 pkt 2 Rozporządzenia). W pozostałych przypadkach do rozpoznawania chorób zawodowych uprawnione były poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych, akademii medycznych lub instytutów naukowo badawczych (§7 pkt 1) Podnoszone w skardze zarzuty, że WOMP w orzeczeniu z [...]r. nie brał pod uwagę narażenia skarżącego na czynniki szkodliwe po roku 2002r. jest , co wykazał organ, bez znaczenia dla oceny legalności decyzji, ze względu na fakt, że w obu orzeczeniach rozpoznano choroby nie mieszczące się poz. 6 Wykazu . Z tej samej przyczyny nie posiadają doniosłości prawnej zarzuty pod adresem pierwszego orzeczenia WOMP (przed jego uzupełnieniem), iż skarżący nie był leczony laryngologicznie. Z orzeczenia Instytutu Medycyny nie wynika - jak zarzuca skarga, że skarżący był tam na obserwacji szpitalnej. Okoliczność, że w orzeczeniu tym nie ustosunkowano się do rozpoznania Szpitala, ze względów wyżej wskazanych a dotyczących uprawnień orzeczniczych w sprawach chorób zawodowych pozostaje bez wpływu na ocenę legalności decyzji. Zasygnalizowane w skardze, a nie rozwinięte zarzuty naruszenia art. 7, 75 §1 kpa, 77 §1, 2, 3 oraz 107§ 3 kpa nie znajdują uzasadnienia, bowiem organ II instancji uzupełnił postępowanie dowodowe prawidłowo przeprowadziły one postępowanie dowodowe i oceniły zebrany przez oba organy materiał dowodowy a także właściwie zastosował prawo, przedstawiając poczynione ustalenia i ich ocenę oraz jej przyczyny w uzasadnieniu decyzji. Wskazane na wstępie rozważań sądu nie zaznaczenie przy podpisie upoważnionego do podpisania decyzji zastępcy Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego iż wydano ja na podstawie tego upoważnienia, choć zostało wcześniej uznane przez sąd za naruszenie art. 107 §1 kpa, nie stanowi - po wykazaniu upoważnienia - naruszenia mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Z przytoczonych wyżej względów, sąd w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.