II SA/Rz 433/08

Dnia 11 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i W. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] stycznia 2008 roku, nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 5 maja 2008 roku do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga D. i W. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] stycznia 2008 roku, nr [...] w przedmiocie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr 3/2004 Miasta D., obszaru położonego w obrębie ul. K. w D.. Zarządzeniem z dnia 7 lipca wezwano skarżących o wyjaśnienie, czy przed wniesieniem skargo wezwali Radę Miejską do usunięcia naruszenia interesu prawnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591ze zm. zwana dalej usg.). W odpowiedzi skarżący podali, iż wezwania takiego nie złożyli, albowiem zaskarżona uchwała "w całości zawiera w sobie" uchwałę z dnia [...] października 2007 roku, nr [...], w stosunku do której wezwanie w trybie art. 101 ust. 1 usg złożono w dniu 12 listopada 2007 roku. Ponieważ Rada wezwania nie uwzględniła należało go - w ocenie skarżących - uznać za bezskuteczne. Uwzględniając identyczność treści uchwał z dnia [...] października 2007 roku oraz z dnia [...] stycznia 2008 roku; różnice sprowadzały się do drobnych zmian stanowiących następstwo uwzględnienia uwag Wojewody, skarżący założyli, że wniesienie wezwania w trybie art. 101 ust. 1 usg w stosunku do pierwszej z nich, pozwala skutecznie zaskarżyć również i tę drugą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazują na brak wyczerpania trybu z art. 101 ust. 1 usg. Przyznano, że skarżący wyczerpali wzmiankowany tryb w stosunku do uchwały z [...] października 2007 roku, niemniej uchwała ta została w całości uchylona zaskarżoną uchwałą z dnia [...] stycznia 2008 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą między innymi orzekanie w przedmiocie skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 usg zaskarżenie uchwały Rady Gminy do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego, bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak z powyższego wynika dla "uruchomienia" kontroli sądowej zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu wymagane było wcześniejsze spełnienie wskazanego powyżej warunku - wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarga wniesiona do sądu administracyjnego z pominięciem tego warunku jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1992 r. sygn SA/Wr 545/92, publ. Elektroniczny system informacji prawnej Lex Polonica Maxima CD, nr 297799. W ocenie Sądu wskazany wymóg zostaje spełniony wyłącznie wówczas, gdy wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zostaje złożone w stosunku do tej uchwały, która następnie jest przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Powołana przez skarżących argumentacja, że wyczerpanie trybu z art. 101 ust. 1 usg należy uznać za skuteczne i wówczas, gdy wezwanie złożono do innej uchwały wyeliminowanej już z obrotu prawnego, wyłącznie dlatego że miała podobną treść jest nietrafna. Jej zaakceptowanie prowadziłoby do tego, że termin do wniesienia skargi na uchwałę z [...] stycznia 2008 roku rozpocząłby bieg jeszcze zanim została ona podjęta. Uwzględniając całość powyższego Sąd stwierdza, iż wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie zostało poprzedzone wyczerpaniem trybu, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 usg, co przesądza o jej niedopuszczalności. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.