II SA/Rz 436/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Stanisław Śliwa Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. K. "A." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie piasku -skargę oddala- Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia K. K., prowadzącej przedsiębiorstwo pn. PHU D. w T., utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] negatywnie opiniujące projekt decyzji Starosty Powiatu T. nr [...] i odmawiające uzgodnienia w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie piasku ze złoża "J.-K." w miejscowości J., na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,31 ha. Postanowienie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm., zwanej dalej p.g.g.). W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że zgodnie z art. 16 ust. 5 p.g.g. udzielenie koncesji na działalność polegającą na wydobywaniu piasku ze złoża wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem. Sprawa tego uzgodnienia podlegała ponownemu rozpatrzeniu w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 865/07. W wyroku tym stwierdzono, że poprzednie, uchylone przez Sąd, postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 16 ust. 5 p.g.g. W ocenie prawnej Sąd wskazał, iż jedynym kryterium uzgodnienia koncesji na działalność z zakresu wydobywania kopalin ze złóż jest zgodność zamierzenia koncesyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jeżeli został uchwalony) lub ze studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy (jeżeli brak jest planu). Oceny takiej należało dokonać z uwzględnieniem m.in. § 11 planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy w G. nr [...] z dnia [...] marca 1999 r.). Również jednak ponowna ocena przeprowadzona z uwzględnieniem wskazówek Sądu prowadzi do wniosku, że planowana działalność jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Regulacje planu zagospodarowania przestrzennego wskazują, że sporna działka znajduje się w Strefie I, stanowiącej teren eksploatacji siarki rodzimej (symbol PE). Ponadto, w uchwalonym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (uchwała Rady Gminy w G. nr [...] z dnia [...] września 2007 r.) przeznacza się ten teren pod rekultywację, określając go jako przyszły teren leśno-ekologiczny. Aktualnie prowadzona jest likwidacja istniejącej tam kopalni siarki (decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia 29 sierpnia 2001 r., nr 85); rozpoczęto rekultywację gruntów dotychczasowych miejsc wydobywania siarki. Wprawdzie plan dopuszcza odstępstwo od podstawowej funkcji terenu, jednak i to dodatkowe przeznaczenie nie odpowiada zamierzeniu koncesyjnemu, gdyż zezwala tylko na lokalizację obiektów produkcyjnych, produkcyjno-składowych lub składowych – niezwiązanych z produkcją górniczą. Projekt decyzji Starosty o udzieleniu koncesji musiał więc zostać uzgodniony negatywnie, gdyż funkcja terenu w żadnym względzie nie odpowiada zakresowi projektowanej na nim działalności koncesjonowanej. Z postanowieniem tym nie zgodziła się K. K. składając na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Pełnomocnik skarżącej zarzucił postanowieniu naruszenie art. 105a ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 5 p.g.g. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że w sprawie nie został dochowany 14-dniowy termin na wydanie postanowienia. Kasatoryjne postanowienie organu odwoławczego (z dnia 28 października 2008 r.) doręczono skarżącej 5 grudnia 2008 r. Od tego dnia rozpoczął biec termin na wydanie uzgodnienia, który został przez organ naruszony. Wskazana przez organy dotychczasowa działalność polegająca na wydobywaniu siarki ze złoża nie była prowadzona na działce stanowiącej przedmiot postępowania koncesyjnego. Oznacza to, ż wydobycie siarki nie jest jedynym przeznaczeniem terenu, skoro obszar o odmiennej funkcji zlokalizowano (dopuszczono) poza terenem zakładu górniczego. Planowane wydobycie piasku wiąże się z budową drogi (z płyt betonowych), wiaty i pomieszczenia socjalnego – a te sposoby wykorzystania terenu mieszczą się w szerokim rozumieniu "obiektu o charakterze produkcyjnym". Twierdzenia te dowodzą, że projektowana działalność nie stoi w sprzeczności z eksploatacją siarki, procesami rekultywacji i nie ogranicza projektowanego (leśno-ekologicznego) wykorzystania terenu w przyszłości. Ponadto Wójt pozytywnie zaopiniował poprzednio projekt planu ruchu zakładu wykonującego roboty w celu rozpoznania złoża piasku. Działa zatem niekonsekwentnie. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podstawowe znaczenie dla wyniku sprawy ma treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 865/07 uchylono poprzednie rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia i zobowiązano Samorządowe Kolegium Odwoławcze do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem funkcji terenu, jaką objęto w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działkę nr 1453 położoną w miejscowości J. Ponowna ocena dokonywana przez organy musiała zatem ograniczać się do zbadania, czy postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają na spornej działce prowadzenie działalności polegającej na wydobywaniu piasku ze złóż, zgodnie z projektem uzgadnianej decyzji Starosty. Organy prawidłowo wywiązały się z tego obowiązku. Na podstawie uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy w G. nr [...] z dnia [...] marca 1999 r.) oraz uchwały ją nowelizującej (uchwała Rady Gminy w G. nr [...] z dnia [...] września 2007 r.) wykazały, iż z obszarem obejmującym sporną działkę związano funkcję podstawową polegającą na wydobywaniu siarki. W taki też sposób nieruchomości objęte Strefą I i symbolem PE były dotychczas (przynajmniej w części) wykorzystywane, czego dowodem jest zlokalizowanie tam kopalni siarki. Wydobywanie piasku nie odpowiada tej funkcji terenu. Podobna konkluzja dotyczy funkcji dodatkowej, jaką można przypisać spornemu obszarowi. Warunkowo można tam lokalizować obiekty produkcyjne, komunikacyjne, prowadzić działalność produkcyjno-składową lub składową, o ile nie wiąże się to z produkcją górniczą. Bezspornym jest, że wydobywanie kopaliny (piasku) ze złoża jest "produkcją górniczą", więc wykluczone zostało także i w tym zakresie prowadzenie tam działalności objętej wnioskiem koncesyjnym. Nie mogą zostać uwzględnione argumenty zawarte w skardze, iż projektowana działalność koncesyjna wiąże się ze wzniesieniem obiektów (produkcyjnych), komunikacją (projektowaną drogą) oraz budową wiaty i pomieszczenia socjalnego (kontenera dla pracowników). Wszystkie te urządzenia mają charakter służebny, akcesoryjny względem projektowanej działalności z zakresu wydobywania piasku ze złoża, które – jako "produkcja górnicza" – zostało wyraźnie przez przepisy planu wykluczone. Z tych względów organom nie można zarzucić naruszenia art. 16 ust. 5 p.g.g., który uzależnia treść uzgodnienia tylko od tego, czy projektowana działalność koncesjonowana odpowiada wymogom planu miejscowego. W granicach rozpoznawanej sprawy nie mieści się badanie zachowania przez organy terminu wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia określonego w art. 105a ust. 1 p.g.g. (a także skutków jego niedochowania określonych w ar. 105a ust. 2 p.g.g.), gdyż ocena prawna wyrażona w cyt. wyroku Sądu, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiąże również ten Sąd podczas ponownego rozpoznawania sprawy. Granice, w jakich dopuszczalna jest aktualnie kontrola legalności rozstrzygnięcia wydanego w ponownie prowadzonym postępowaniu zostały prawomocnie ustalone w sposób nie budzący wątpliwości; obejmują tylko kwestię zgodności projektowanego przedsięwzięcia gospodarczego z ustaleniami planu miejscowego. Skarżąca mogła kwestionować zakres tak ustalonej oceny tylko w drodze skargi kasacyjnej przysługującej od pierwotnego wyroku, z czego jednak nie skorzystała. Z wyłożonych względów, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.