II SA/Rz 438/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi S. P. i K. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących S. P. i K. P. solidarnie kwotę 440 zł /słownie: czterysta czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. II SA/Rz 438/13 Uzasadnienie Przedmiotem skargi K. P. i S. P. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej w skrócie jako WINGiK) z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina [...] polegających na zmianie danych określających położenie punktów granicznych i przebiegu granicy pomiędzy działką nr 429/49, a działkami nr 429/41, 429/42, 429/43, 429/46, 429/47 i 429/66 oraz zmianie ich powierzchni. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., określanej dalej w skrócie jako upgik). Z akt administracyjnych sprawy oraz decyzji wynika, że Wójt Gminy [...] w dniu 18 marca 2011 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego [...] z wnioskiem o aktualizację operatu ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] odnośnie granic działki nr 429/49 z działkami nr 729/41, nr 429/42 i nr 429/46. Wskazano, że przedmiotowa działka, stanowiąca gminną drogę osiedlową o szerokości 8 metrów - została wydzielona z działki nr 429/21 w oparciu o operat podziału terenów budowlanych, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...] w dniu 24 stycznia 1984 r. Podniesiono, że na mapach po modernizacji ewidencji gruntów i budynków przedmiotowa droga została zawężona wobec dopasowania stanu użytkowania na gruncie do stanu prawnego. Z naruszeniem prawa własności właściciele działek sąsiednich wybudowali bowiem ogrodzenia wkraczając w tę drogę. Tylko właściciele działek ewidencyjnych nr 429/44 i nr 429/45 doprowadzili do sprostowania przebiegu granic. Granice działek nr 429/49 z pozostałymi w/w działkami nie uwzględniają powołanego operatu, mimo że brak do tego podstaw prawnych.. Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] dokonał zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina [...] - polegających na zmianie danych określających położenie punktów granicznych i przebieg granicy pomiędzy działką nr 429/49, a działkami nr 429/41, 429/42, 429/43, 429/46, 429/47 i 429/66 oraz zmianie ich powierzchni. W uzasadnieniu Starosta stwierdził, że na mapie po modernizacji ewidencji gruntów granica pomiędzy działką nr 429/49, a działkami nr 429/41, 429/42, 429/43, 429/46, 429/47 i 429/66 została naniesiona niezgodnie z dokumentacją geodezyjną przyjętą do zasobu geodezyjnego w dniu 24 stycznia 1984 r. za numerem [...] z podziału działki nr 429/21 na działki nr 429/41 – 429/49, który to podział dla przedmiotowych działek utworzył stan prawny nieruchomości oraz z operatem przyjętym do zasobu w dniu 13 października 2003 r. za numerem [...], w którym działka nr 429/48 została podzielona na działki nr 429/65 i 429/66. W oparciu o w/w podziały zostały sporządzone akty notarialne przenoszące własność wydzielonych działek na rzecz osób fizycznych. Organ podniósł, że granice działki nr 429/49 z działkami nr 429/41, 429/43 na mapie ewidencji gruntów po modernizacji zostały przedstawione na podstawie sporządzonego w dniu 15 lipca 2010 r. protokołu ustalenia przebiegu granic podczas pomiaru istniejących ogrodzeń w terenie bez udziału właściciela działki nr 429/49. Natomiast granica pomiędzy działką nr 429/49, a działkami nr 429/42, 429/46, 429/47 i 429/66 została wykazana "po istniejących ogrodzeniach". Na podstawie tego protokołu ustalenia granic wykonawca modernizacji ewidencji gruntów i budynków zmienił granice prawne pomiędzy w/w działkami nie uwzględniając przyjętych do zasobu powyższych operatów podziałowych. Starosta naprowadził, że znajdująca się w zasobie geodezyjnym dokumentacja podziałowa działek nr 429/21 i 429/48 winna stanowić dla wykonawcy modernizacji operatu materiał źródłowy wykazania na mapie ewidencji gruntów i budynków po modernizacji - przebiegu granic pomiędzy działką nr 429/49, a działkami nr 429/41, 429/42, 429/43, 429/46, 429/47 i 429/66. Wskazał, że wykonawca modernizacji dokonując zmian przebiegu granic prawnych w operacie ewidencji gruntów i budynków na podstawie protokołu ustalenia przebiegu granic działki nr 429/49 z działkami nr 429/41, 429/43 nie odniósł się w żaden sposób do zgodności ustalonych granic objętych pomiarem z istniejącymi dokumentami geodezyjnymi znajdującymi się w zasobie geodezyjnym. W odwołaniu od tej decyzji radca prawny A. K. – działając jako pełnomocnik K. P. i S. P. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, bądź jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił decyzji naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewyznaczeniu stronie odpowiedniego terminu do wypowiedzenia się w sprawie oraz złożenia wniosków dowodowych, a także naruszenie art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez niezastosowanie, polegające na niedostatecznym uzasadnieniu prawnym i faktycznym objętej odwołaniem decyzji. WINGiK decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu odniósł się do stawianych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia art. 10 k.p.a. Nadto wskazał na uchybienie polegające na skierowaniu tylko do Wójta Gminy [...] - pisma Starosty z dnia 2 czerwca 2011 r. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, stwierdzając, że uchybienie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa procesowego, skutkującego wydaniem decyzji kasacyjnej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. organ odwoławczy uznał, że także nie jest zasadny. Podsumowując stwierdził zasadność dokonanych zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi B., zaś zauważone w postępowaniu odwoławczym uchybienia ocenił, jako niemające wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W skardze na tę decyzję K. P. i S. P. wnieśli o jej uchylenie w całości, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa reprezentującego ich radcy prawnego według norm przepisanych i kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Powtórzyli analogiczne zarzuty jak w odwołaniu naruszenia przez organ art. 10 k.p.a., a także art. 7 k.p.a. i 107 k.p.a. WINGiK odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Nadmienić należy, że wskazana kontrola odbywa się w nieprzypadkowej kolejności: najpierw sąd bada zaskarżone decyzje pod kątem występowania ewentualnych wad dających podstawę do stwierdzenia ich nieważności, następnie pod kątem ewentualnych naruszeń przepisów postępowania i dopiero na końcu w aspekcie zgodności z prawem materialnym znajdującym w konkretnej sprawie zastosowanie. Jeśli wcześniej opisane uchybienia zostaną stwierdzone na wcześniejszym etapie, to dalsza kontrola nie jest przeprowadzana. Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, po części z przyczyn w niej podniesionych. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że Gmina [...] domagała się aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w obrębie Brzeźnica co do danych związanych z przebiegiem granicy tej działki z innymi działkami powstałymi z podziału dawnej działki nr 429/21 za wyjątkiem działek nr 429/44 i nr 429/45, co do których kwestia została wcześniej rozstrzygnięta decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]. Wnioskodawca odwoływał się do okoliczności, które wynikają z dokumentacji geodezyjnej znajdującej się w zasobie Starosty i braku jakichkolwiek podstaw prawnych do ujawnienia w ewidencji granicy, która miałaby inny przebieg niż ten, który wynika z podziału działki nr 429/21, który miał miejsce w 1984 r. Decyzją Starosty z dnia [...] września 2011 r. wprowadzone zostały zmiany w operacie ewidencyjnym w obrębie [...] Gmina [...] polegające na zmianie danych określających położenie punktów granicznych i przebiegu granicy pomiędzy działką ewidencyjną nr 429/49 a działkami nr 429/41, nr 429/42, nr 429/43, nr 429/46, nr 429/47 i nr 429/47 oraz zmianie ich powierzchni w celu doprowadzenia operatu ewidencji gruntów i budynków do stanu prawnego nieruchomości poprzez zmianę ich oznaczenia i powierzchni w oparciu o dokumentację geodezyjną włączoną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...] w dniu 4 sierpnia 2011 r. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnienie decyzji powinno korelować z jej rozstrzygnięciem. Rolą organu II instancji jest nie tylko rozpoznanie odwołania ale podkreśla się, że mimo brzmienia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ ten nie zatwierdza decyzji organu I instancji. Przepis art. 138 k.p.a. realizując zasadę dwuinstancyjności ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym – co do zasady – jako postępowanie merytoryczne. Istota tej zasady polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej sprawy wyznaczonej treścią decyzji administracyjnej. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniem organu I instancji (zob. T. Woś, J. Zimmerman – glosa do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1986 r., sygn. III AZP 11/86 – Państwo i Prawo 1989, z. 8, str. 147). Wynik postępowania organu odwoławczego nie sprowadza się do oddalenia odwołania bądź uznania tego środka za uzasadniony (zob. G. Łaszczyca w tezie 1 do art. 138 [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II – Lex 2010). Zwrot zastosowany w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, iż organ II instancji w wyniku swojego postępowania w sprawie doszedł do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji (J. Zimmerman – glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95 – Orzecznictwo Sądów Polskich 1997, z. 4, poz. 83. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Według zaś § 3 tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W doktrynie podkreśla się, że stosunek uzasadnienia do rozstrzygnięcia polega na tym, iż "uzasadnienie ma objaśnić tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie (zob. teza 11 do art. 107 k.p.a. – A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel – Komentarz aktualizowany do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego – Lex 2013 i powołane tam poglądy J. Borkowskiego). Powyższe rozważania zostały przedstawione nieprzypadkowo. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego najpierw przedstawiono przebieg postępowania przed organem I instancji. Następnie krótko streszczono treść decyzji Starosty [...], w tym podano w oparciu o jaką dokumentację geodezyjną wprowadzono zmiany w operacie ze wskazaniem, że w trakcie prowadzonej modernizacji został popełniony błąd. Organ wskazał, iż to znajdująca się w zasobie geodezyjnym dokumentacja podziałowa działek nr 429/21 i nr 429/48 winna stanowić dla wykonawcy modernizacji materiał źródłowy do wykazania na mapie ewidencji gruntów i budynków po modernizacji granic modernizacyjnych, a ten dokonując zmian przebiegu granic na podstawie protokołu ustalenia granic, nie odniósł się w żaden sposób do zgodności ustalonych granic z istniejącymi dokumentami geodezyjnymi znajdującymi się w zasobie. Kolejno przedstawiono zarzuty odwołania, komentując przy okazji złożone wnioski. Bardzo lakoniczna jest część decyzji organu II instancji po zwrocie "w wyniku rozpatrzenia odwołania ustalono, co następuje:" WINGiK określił, że przedmiotem sprawy jest zmiana oznaczenia i powierzchni działek sąsiadujących z drogą gminną, oznaczoną jako działka nr 429/49 (po zmianach nr 429/77). Następnie podano: "jak ustalił organ I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania, zmiana została dokonana na wniosek Wójta Gminy [...], wskutek błędu popełnionego podczas modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...]", polegającego na wykazaniu granic przedmiotowej drogi niezgodnie z istniejącą dokumentacją geodezyjną i miała ona na celu doprowadzenie do zgodności operatu ewidencyjnego ze stanem prawnym zaistniałym wcześniej. Następnie WINGiK odniósł się do zarzutów naruszenia przez organ I instancji art. 10 i art. 107 k.p.a., zauważając przy okazji uchybienie polegające na skierowaniu pisma z dnia 2 czerwca 2011 r. tylko do Wójta Gminy [...], z uwagi na datę wszczęcia postepowania, którą był dzień wpływu wniosku. Jednak w ocenie organu to uchybienie, jako że nie stanowi rażącego naruszenia prawa nie mogło skutkować wydaniem decyzji kasacyjnej. Za niezasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji został przedstawiony stan faktyczny sprawy, wyjaśniona została również istota popełnionego błędu na mapie ewidencyjnej i powołane zostały dokumenty, na podstawie których dokonano zmian. Fakt nieprzytoczenia przepisów podanej podstawy prawnej decyzji z dnia [...] września 2011 r. w ocenie organu również nie stanowi rażącego naruszenia prawa, tym bardziej, że odwołujący się pełnomocnik Państwa K. i S. P. jest radcą prawnym, który nie może się przecież powoływać na nieznajomość obowiązujących przepisów. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził zasadność dokonanych zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi B., a zauważone w postępowaniu odwoławczym uchybienia w jego ocenie nie miały wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie postępowania w niniejszej sprawie. W świetle wcześniejszych rozważań Sądu dotyczących wykładni przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (czyli też art. 138 w ogólności) oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w ocenie Sądu wątpliwe jest, aby organ II instancji we własnym zakresie merytorycznie rozstrzygnął sprawę, na co mogłoby wskazywać ostatnie przytoczone z zaskarżonej decyzji zdanie. Świadczyć może o tym wyraźnie odwołanie się do ustaleń organu I instancji, brak rozważenia i oceny na gruncie obowiązujących przepisów prawa we własnym zakresie sporządzonego w toku modernizacji protokołu ustalenia granic i odniesienia powyższego do znajdującej się w zasobach Starostwa dokumentacji geodezyjnej stanowiącej bazę wyjściową dla opracowania operatu (zgodnie ze zleceniem organu), który stał się podstawą dokonania aktualizacji a także wskazanie przedmiotu sprawy w uzasadnieniu (podkreślenie Sądu). Fakt, że strona składająca odwołanie działa przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego nie zwalnia organu z powinności przytoczenia podstawy prawnej decyzji, która przecież jest kierowana do strony (adresatem są strony), a nie do pełnomocnika, czego nie zmienia okoliczność, że decyzję doręcza się temu pełnomocnikowi. W uzasadnieniu swej decyzji w zasadzie poza jednym zdaniem, o którym wyżej była mowa, organ ograniczył się do odniesienia się do zarzutów odwołania i wskazania niedostrzeżonego przez skarżących uchybienia, które zostało ocenione jako nienoszące cech rażącego naruszenia prawa. Wszystko to w ocenie Sądu świadczy o tym, że IINGiK nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie, ograniczając się do oceny decyzji Starosty [...], czym naruszył przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., a także art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 8 k.p.a. nakazujący prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i zasadę przekonywania ujętą w art. 11 k.p.a. Wyjaśnienia i wydania stosownych rozstrzygnięć wymaga też fakt odręcznych poprawek w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji przy numerze działki. Naruszenie w/w przepisów postępowania w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że inna ocena zebranego materiału dowodowego mogła doprowadzić organ odwoławczy do wydania innego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd w takiej sytuacji jest zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że nie ma absolutnej pewności, jaki w rzeczywistości wpływ na wydanie rozstrzygnięcia określonej treści miało naruszenie określonych przepisów. Nie jest więc wykluczone, że przy ponownym merytorycznym rozpatrzeniu sprawy WINGiK z zachowaniem wszystkich przepisów i reguł postępowania administracyjnego rozstrzygnie sprawę w taki sam sposób, tj. organ odwoławczy wyda decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Na marginesie Sąd jedynie zauważa, że w myśl art. 138§ 2 k.p.a. podstawą do wydania decyzji kasacyjnej jest nie tylko – jak wskazuje organ odwoławczy – rażące naruszenie przepisów postępowania lecz wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Odnosząc się natomiast do kolejnego zarzutu skargi Sąd podziela w tym zakresie stanowisko przytoczone przez zainteresowaną Gminę [...] w piśmie procesowym z dnia 2 maja 2012 r. wyrażone m.in. w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (ONSAiWSA z 2006 r., Nr 6, poz. 157), zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może być skuteczny tylko wówczas, gdy skarżąca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej wykonanie konkretnych czynności procesowych. W skardze nie wykazano takich okoliczności. Mając wcześniejsze okoliczności na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się wpis od skargi i wynagrodzenie pełnomocnika stosowne do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ... (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490). W aktach sprawy sądowej nie było natomiast dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, które ma szerszy zakres i zostało przedstawione w postępowaniu administracyjnym. W razie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organ rozpatrzy sprawę w postępowaniu odwoławczym ze uwzględnieniem przepisów, które stanowią o aktualizacji ewidencji gruntów, w tym Rozporządzenia Ministra Rozwoju Budowlanego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Także ocenie organu odwoławczego poddany zostanie zebrany materiał dowodowy, którego moc powinna zostać oceniona z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa – także w/w Rozporządzenia. Wyjaśni także stronom przesłanki, które zdecydowały o konkretnym rozstrzygnięciu, odnosząc się przy tym do zarzutów odwołania.