II SA/Rz 438/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi N. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości -skargę oddala- Przedmiotem skargi N. K. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że A. S.A. z siedzibą w [....], dalej "Spółka" wystąpiła z wnioskiem do Starosty [...] o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w C., gm. [...], oznaczonej jako działka nr 5659 o pow. 1,7306 ha niezbędnej do realizacji inwestycji celu publicznego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] orzekł w pkt 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w C., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 5659 o powierzchni 1.7306 ha, ujawnionej w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], poprzez udzielenie zezwolenia A. S.A. z siedzibą w [...] na demontaż istniejącej linii napowietrznej SN-15 kV 3xAFL 35 mm2 ze słupami energetycznymi ŻN-10, ŻN-12 i stacją trafo C. 7 typu ŻH 15 B jak również linii napowietrznej NN-0.4 kV oraz założenie i przeprowadzenie linii energetycznej kablowej SN kablami typu 3xXRUHAKXS 1x120 mm2, a także stacji trafo C. 7 typu STSKul-20/250/12/12 jak też linii kablowej NN-0.4 kV kablami YAKXS 4 x 120 mm2 w ramach inwestycji celu publicznego pn. "Przebudowa linii energetycznej napowietrznej średniego napięcia LSN-15 kV na linię kablową doziemną SN-15 kV wraz z przebudową stacji trafo C.-7 i C.-8 w C.", zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji organu I instancji. W pkt 2 ustanowił obszar strefy kontrolowanej na czas eksploatacji linii energetycznej kablowej SN 15 kV na części przedmiotowej nieruchomości o szerokości 0,3 m i powierzchni wynoszącej 75.3 m2 (oznaczony na załączniku graficznym - kolorem czerwonym) oraz pas montażowy na czas jego budowy na części tej nieruchomości o szerokości 1 m i powierzchni wynoszącej 295 m2 (oznaczony na załączniku graficznym - kolorem ciemnozielonym), a także pas demontażowy o szerokości odpowiednio 2 m (na terenie leśnym) i 3 m (oznaczony na załączniku graficznym - kolorem fioletowym). Starosta [...] w pkt 3 zobowiązał A. S.A. z siedzibą w [....] do przywrócenia ww. nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji lub zapłaty odszkodowania w przypadku, gdyby przywrócenie do stanu poprzedniego przedmiotowej nieruchomości było niemożliwe lub mogło spowodować nadmierne trudności lub koszty. Ponadto w pkt 4 organ I instancji orzekł, iż każdoczesny właściciel nieruchomości zobowiązany jest do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii przedmiotowej linii energetycznej pod rygorem egzekucji administracyjnej. Ww. decyzja stanowi podstawę, do dokonania wpisu w księdze wieczystej. W odwołaniu od powyższej decyzji N. K. zarzuciła niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego, błędy w uzasadnieniu decyzji oraz wskazała na liczne naruszenia przepisów; kodeksu postępowania administracyjnego, kodeksu cywilnego, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami. W szczególności zarzuciła niewłaściwe przeprowadzenie rokowań poprzez błędne ustalenie, że Spółka dołożyła wszelkich starań, by uzyskać zgodę właściciela nieruchomości na wykonanie inwestycji. Działając na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147, ze zm., dalej "u.g.n.") Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W całości podzielił ustalenia i ich ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Wyjaśnił, że materialnoprawną podstawą kontrolowanej decyzji jest art. 124 w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n. Stosownie do treści przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości, przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie działka nr 5659 położona w C., gmina [...], której dotyczy zaskarżona decyzja, objęta jest decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...]. Tym samym należy stwierdzić, iż zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 u.g.n. warunkujące możliwość wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Przebieg inwestycji oraz uwarunkowania techniczne opisane w decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego Wójta Gminy [...], zgodne są z opisanymi warunkami technicznymi oraz przebiegiem inwestycji zawartymi w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości Starosty [...]. Natomiast cel inwestycji tj. przebudowa linii energetycznej jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt. 2 u.g.n., a sama przebudowa linii energetycznej SN 15 kV została zaprojektowana zgodnie z sugestią właścicielki, obok słupa linii energetycznej WN 110 kV oraz istniejącej napowietrznej linii energetycznej SN 15 kV 3xAFL 35 mm2, wobec czego uwzględnia jak najmniejszy stopień uciążliwości dla właściciela terenu i ingerencji inwestora w nieruchomość. Jedynie przebudowa stacji transformatorowej na stację transformatorową jednotorową nie została zaprojektowana zgodnie z wnioskiem właścicielki, wynika to z faktu tego, że nie może stać ona pod linią wysokiego napięcia, ani w jej pobliżu, musi być ona oddalona 10 metrów od zewnętrznej linii wysokiego napięcia (WN 110 kV). Ponadto organ I instancji bardzo precyzyjnie określił przebieg inwestycji, wskazując w decyzji wszystkie niezbędne uwarunkowania techniczne tj. wymiary strefy kontrolnej i montażowej oraz długość przebiegu inwestycji przez działkę, a do decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości został dołączony załącznik graficzny, z którego wynika dokładny przebieg inwestycji na działce. Natomiast rokowania, jakie zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n muszą poprzedzać udzielenie zezwolenia, zostały przeprowadzone w sposób wyczerpujący, jednakże nie doprowadziły do satysfakcjonującego wszystkie strony rozstrzygnięcia. Z uwagi na brak porozumienia między stronami konieczne stało się wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Gdyby strony zgodziły się na proponowane warunki, postępowanie administracyjne dot. ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości byłoby całkowicie bezprzedmiotowe. Organ podkreślił, iż przepisy u.g.n. nie określają ścisłej formy przeprowadzenia rokowań, a tym samym zaistniała na gruncie niniejszego postępowania sytuacja sprowadzająca się do braku możliwości osiągnięcia porozumienia między stronami na skutek pozostawania przez nich przy początkowo zajętych stanowiskach nie uzasadnia wywiedzenia wniosku o braku rokowań i ich niewłaściwym przeprowadzeniu. Ponadto zrealizowanie przez inwestora Spółkę uprawnienia przyznanego zaskarżoną decyzją może być podstawą do zastosowania art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 u.g.n., co oznacza, że po przeprowadzeniu inwestycji właściciel nieruchomości może wystąpić o ustalenie odszkodowania za ewentualne obniżenie wartości nieruchomości wskutek jej zajęcia pod przeprowadzenie inwestycji, jak też za wyrządzone szkody. Dodatkowo istnienie infrastruktury w postaci linii energetycznej nie uniemożliwia kontynuowania dotychczasowego sposobu korzystania z danej nieruchomości, bowiem jeżeli korzystanie z nieruchomości jest ograniczone lub niemożliwe jest jej pełne zagospodarowanie, to właściciel może wystąpić z roszczeniem o wykup gruntu w trybie art. 231 § 2 k.c. albo trybie art. 124 ust. 5 u.g.n. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP organ odwoławczy wskazał, iż prawo własności, na które powołuje się skarżąca, jest prawem zagwarantowanym konstytucyjnie, co wynika z art. 64 Konstytucji RP, a jego ograniczenie jest możliwe tylko w drodze ustawy. Taką ustawą jest ustawa o gospodarce nieruchomościami, przy czym ustawodawca zezwalając na ograniczenie prawa własności nie czyni tego dowolnie. Ustawa jasno wskazuje na konieczność zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wypadku skarżącej są to zapisy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, które przesądziły o takim a nie innym usytuowaniu linii i to one determinują, co do zasady jej przebieg. N. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie decyzję zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. art. 77 k.p.a.: niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, nierozpoznanie sprawy co do istoty oraz naruszenie interesu prawnego skarżącego, którego prawo własności zostało ograniczone, a skupieniu się wyłącznie na interesie inwestora i wywodzącym się z niego interesie społecznym, poprzez brak jasnego, precyzyjnego i jednoznacznego określenia w rozstrzygnięciu, na czym dokładnie ma polegać ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości oraz brak wskazania ram czasowych trwania tego ograniczenia; art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez: całkowite pominięcie w uzasadnieniu decyzji przyczyn nieuwzględnienia zarzutów jakie podniosła skarżąca w odwołaniu do ww. decyzji organu I instancji; brak dokonania analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, a tym samym brak tego typu rozważań w uzasadnieniu wydanej decyzji, zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a.; brak precyzyjnego wskazania w rozstrzygnięciu zakresu uszczuplenia władztwa właściciela - skarżącego w związku z ograniczeniem korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka o nr 5659, a w związku z tym niesprecyzowanie jakie prawa i obowiązki w związku z planowaną inwestycją ma wobec inwestora ma właściciel tejże działki; brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, nieprecyzyjne określenie w rozstrzygnięciu decyzji, czy ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości dotyczy całej działki nr 5659, określonej jej części czy tylko wskazanych powierzchni tj. obszaru strefy kontrolowanej wynoszącego 75,3 m2 czy też pasa montażowego o powierzchni 295 m2, czy też pasa demontażowego o szerokości odp. 2 m i 3 m oraz oparcie rozstrzygnięcia w zakresie zajęcia nieruchomości bez posłużenia się w tym zakresie na mapie zasadniczej lub ewidencyjnej, brak określenia zakresu czynności, jakie może podjąć wnioskodawca na nieruchomości w związku z realizacją inwestycji celu publicznego, brak określenia jakie czynności będą podejmowane przez wnioskodawcę; brak szczegółowego wyjaśnienia i umotywowania swojej decyzji w zakresie uzasadnienia faktycznego, co uniemożliwia stronie poznanie argumentów i przesłanek podjętej w sprawie decyzji; w zakresie uzasadnienia prawnego brak konkretnego i precyzyjnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 124 ust. 1 i ust. 1a oraz ust. 3 u.g.n. poprzez: brak wskazania, czy istniały inne możliwości realizacji celu publicznego; brak wskazania czasu trwania zajęcia nieruchomości, terminu zrealizowania inwestycji (podania terminów rozpoczęcia oraz zakończenia inwestycji); brak wskazania zakresu czynności, do jakich uprawniony jest wnioskodawca w związku z ograniczeniem korzystania przez właściciela (skarżącego) z nieruchomości o nr działki 5659; nienależyte przeprowadzenie rokowań podczas, których od początku kierowano się zasadą nadrzędności interesu społecznego, nie zważając na jakikolwiek interes indywidualny w tym przypadku skarżącej, jako właściciela przedmiotowej nieruchomości. b) art. 124b ust. 3 u.g.n. poprzez brak precyzyjnego wskazania ram czasowych udostępnieniu nieruchomości przez właściciela. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została przez Sąd oddalona, gdyż okazała się oczywiście niezasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji administracyjnych, WSA władny jest stosować przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przypomnieć na wstępie wypada, iż przedmiotem swej skargi N. K. uczyniła decyzję Wojewody [...] wydaną w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości gruntowej i udzieleniu zezwolenia A. S.A. [...] na realizację celu publicznego w postaci przebudowy linii energetycznej napowietrznej średniego napięcia LSN - 15 kV na linię kablową doziemną SN- 15 kV wraz z przebudową stacji trafo C.– 7 i C. – 8 w C.; ustanowieniu strefy kontrolowanej na czas eksploatacji linii oraz pasa demontażowego, zobowiązaniu wnioskodawcy do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego i ewentualnej zapłaty odszkodowania oraz udostępnienia nieruchomości przez właściciela w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii przewodów. Dokładna lokalizacja linii energetycznej na działce skarżącej została zatwierdzona mocą ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną do Sądu decyzję organy oparły na podstawie materialnoprawnej wyrażonej w art. 124 u.g.n. Wskazana w tym przepisie decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości służy zasadniczo temu, aby bez konieczności odebrania prawa własności lub użytkowania wieczystego dotychczasowym podmiotom tych praw, uzyskać czasowy tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane po to, by powstały określone urządzenia infrastruktury technicznej, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości, jako odrębny od gruntu przedmiot własności. Zezwolenie na zajęcie nieruchomości wydane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., jest więc równoznaczne z przyznaniem wnioskodawcy szczególnego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., I OSK 2872/15, CBOSA). Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ na podstawie art. 124 u.g.n., sprowadza się do ustalenia konieczności realizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z treścią aktów planistycznych (tj. miejscowego planu zagospodarowania terenu lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), oraz ustalenia faktu poprzedzenia wniosku o zezwolenie rokowaniami prowadzonymi z właścicielami nieruchomości, zakończonymi niepowodzeniem. Powołany przepis u.g.n. został przez Organy zinterpretowany i zastosowany w sposób prawidłowy. Sąd nie dostrzegł także jakichkolwiek błędów w procesie ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych – art. 7, art. 9 i art. 77 K.p.a. Uzasadnienie zostało sporządzone prawidłowo, a organ odwoławczy wyłożył stronie motywy swego rozstrzygnięcia. Organ nie ma obowiązku określania w decyzji praw i obowiązków właściciela względem inwestora w związku z planowaną inwestycją. Ich zakres wynika przede wszystkim z prawa własności jakkolwiek ograniczonego czasowym tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikającym z przedmiotowej decyzji. Z kolei zakres uprawnień podmiotu czasowo władającego nieruchomością a tym samym zakres uszczuplenia władztwa właściciela jest ściśle powiązany z zakresem prac budowlanych jakie należy wykonać celem realizacji inwestycji. Ich wyszczególnianie nie należy do kompetencji organu wydającego decyzję na podstawie ar. 124 u.g.n. Skład orzekający nie mógł zatem uznać ich za zasadne zarzutów w zakresie naruszenia art. 107 § 1 i § 3, uzasadnienie decyzji zawiera bowiem wszystkie wymagane elementy zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak i prawnych. Podzielić należało zdanie organu odwoławczego także co do tego, że organ I instancji bardzo precyzyjnie określił przebieg inwestycji wskazując wymiary strefy kontrolnej i montażowej, tym bardziej że przebieg ten został przedstawiony na załączniku graficznym. Także rację przyznać przyjdzie organowi w zakresie, w jakim wskazał, że jeżeli w ocenie skarżącej istnienie przebudowanej infrastruktury energetycznej uniemożliwia kontynuowanie dotychczasowego sposobu korzystania z niej skarżąca może wystąpić z roszczeniem o wykup nieruchomości na podstawie art. 231 § 2 k.c. w zw. z art. 124 ust. 5 u.g.n., który stanowi: Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Sąd nie doszukał się także nieprawidłowości w przeprowadzeniu rokowań poprzedzających wydanie decyzji, które jak słusznie uznano nie doprowadziły do porozumienia miedzy stronami skutkując koniecznością wydanie decyzji administracyjne. Sąd podkreśla, że przedstawienie przez organ niesatysfakcjonującego skarżącą stanowiska wbrew temu, co twierdzi skarżąca, nie jest równoznaczne z brakiem rokowań, o jakich mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.. Należało podzielić stanowisko Wojewody, iż w niniejszej sprawie rokowania zostały przeprowadzone, tyle tylko że w sposób nieskuteczny, co potwierdzają zalegające w aktach administracyjnych protokoły z negocjacji z dnia 3 lutego 2016 r. i z dnia 20 kwietnia 2016 r. Organ rozstrzygający o wydaniu zezwolenia na podstawie art. 124 u.g.n. nie ma uprawnień do prowadzenia ustaleń, co było przyczyną nieosiągnięcia pozytywnego wyniku rokowań. W zakończonym postępowaniu ocenie Organu jak również i Sądu nie podlegają warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15, LEX). Natomiast niezadowolenie skarżącej z oferowanych jej propozycji nie stanowi o niewykonaniu przez wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia rokowań, przed złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia. Odpowiadając skarżącej na jej zarzuty w zakresie niewskazania w decyzji czy istniały inne możliwości realizacji celu publicznego stwierdzić należy, że skarżąca miała możliwość zaskarżenia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] ustalającej przebieg inwestycji celu publicznego do organu odwoławczego, w którym mogła wyrazić swą opinię oraz zastrzeżenia na temat tej lokalizacji. Z możliwości tej jednak nie skorzystała. Reasumując, wydane w toku instancji decyzje administracyjne są aktami legalnymi, bowiem Sąd nie doszukał się w nich innych niż podniesione w skardze naruszeń prawa procesowego jak i materialnego, mogących decydować o zastosowaniu kompetencji kasacyjnych, na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a. Z wyżej wyłożonych przyczyn skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.