II SA/Rz 456/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargę oddala- Przedmiotem skargi B. J. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (zwane dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], wydana w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po rozpatrzeniu wniosku A. S.A. - Oddział [...] - Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego przewidzianego do realizacji w miejscowości K., na części działek nr ewid. 361, 360, 359, 837, 495/4, 495/3, 495/2, obręb [...], gmina [...], zgodnie z częścią graficzną decyzji, dla A. S.A. - Oddział [...], jako przedmiot inwestycji wskazano: podłączenie odwiertu [...]. SKO po rozpatrzeniu odwołania B. J. - decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium podniosło, że organ I instancji nie uzasadnił podstaw prawnych i faktycznych "uznania" braku negatywnego oddziaływania inwestycji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] ustalił warunki lokalizacji dal ww. inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu podał, że inwestycja celu publicznego objęta niniejszą decyzją stanowi inwestycję o znaczeniu ponadlokalnym. W wyniku przeprowadzonego powtórnego postępowania administracyjnego Wójt ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem, po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji tj. zgodnie z zapisem art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; zwanej upizp). Projekt decyzji został opracowany przez osobę będącą członkiem samorządu zawodowego – Okręgowej Izby Urbanistów w K. Projekt decyzji ostał uzgodniony z właściwymi organami, tj. Okręgowym Urzędem Górniczym. Zarówno zakres inwestycji jak też jej lokalizacja, nie wymagają dokonania uzgodnienia projektu decyzji z pozostałymi organami, o których mowa w art. 53 upizp. Po dokonaniu analizy wniosku pod kątem jego zgodności z przepisami odrębnymi Wójt nie znalazł podstaw do wydania decyzji odmownej dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. W odwołaniu od tej decyzji B. J. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na postanowienie Sądu Okręgowego [...] z 7 października 2013 r., sygn. [...], z którego wynika, że Sąd nakazał odwołującemu nieutrudnianie A. S.A. O/[...] korzystania z części działki nr 361 celem wykonania prac remontowych zabezpieczających odwiert [...] przed ewentualną awarią – do czasu zakończenia postępowania cywilno-sadowego. W ocenie Kolegium fakt dotychczasowego nieeksploatowania odwiertu nie oznacza, że nie można go ponownie uruchomić, czy też w kontekście ustaleń Sądu Okręgowego zabezpieczyć przed możliwą awarią. Poza zakresem orzekania Kolegium pozostają cele i zamiary inwestora (podłączenie do nieczynnego odwiertu). Wnioskowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz z warunkami materialnoprawnymi wskazanymi w upizp, odpowiada ono wymogom wynikającym z zasad ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B. J. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50 ust. 1 upizp w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez uznanie, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w sytuacji, gdy nie spełnia ono kryteriów uznania za taką inwestycję, 2) art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez pominięcie treści dowodu w postaci dokumentu urzędowego tj. pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego [...] z 29 lipca 2013 r., a w szczególności potwierdzonego tym dokumentem zlikwidowania odwiertu [...], a przez to oczywiste przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, oraz błędną ocenę skutków wynikających dla niniejszego postępowania z postanowienia Sądu Okręgowego [...] z 7 października 2013 r., sygn. [...], 3) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez lakoniczne uzasadnienie decyzji nie odnoszące się w ogóle do części argumentów podniesionych w odwołaniu. W uzasadnieniu skarżący nie zgodził się z konkluzją Kolegium, że decyzja organu I instancji jest zgodna z wymogami opisanymi w ustawie oraz wymogami formalnymi, gdyż decyzja ta w sposób rażący narusza prawo. Skarżący zwrócił uwagę, że zamierzenie inwestycji objęte zaskarżoną decyzją dotyczy podłączenia nieczynnego (zlikwidowanego) odwiertu [...]. Podkreślił, że odwiert [...] nie ma być podłączony do sieci przesyłowej tylko do innego odwiertu ([...]). Co jednak znacznie istotniejsze, inwestycja ta nie obejmuje rekonstrukcji (odbudowy) odwiertu [...], a jedynie uzbrojenie początkowe gazociągu przy odwiercie. W tej sytuacji twierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego jest w pełni uzasadnione. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga została oddalona, albowiem żaden z zawartych w jej treści zarzutów nie znalazł potwierdzenia. W pierwszej kolejności wypada wyjaśnić, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na podłączeniu odwiertu [...] na części działek nr ewid. 361, 360, 359, 837, 495/4, 495/3, 495/2, obręb 0004 K., gmina [...], zgodnie z częścią graficzną decyzji, dla A. S.A. - Oddział [...]. Działania inwestycyjne mają w szczególności polegać, na budowie uzbrojenia początkowego gazociągu przy odwiercie [...] wraz z drogą dojazdową od istniejącej drogi gminnej, budowę gazociągu [...] od odwiertu [...] do odwiertu [...] o długości około 380 m oraz budowę urządzeń technologicznych dla odwiertu [...], na terenie ośrodka przy odwiercie [...] wraz z przebudową istniejących urządzeń związanych z eksploatacją gazu z odwiertu [...]. Podstawy materialnoprawne kontrolowanej decyzji zawierają przepisy upzp. Należy wyjaśnić, iż według treści art. 50 ust. 1 i 2 upzp inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie wszystkie działania inwestycyjne o wymiarze publicznym wiążą się z wymogiem uzyskania tego rodzaju decyzji, bowiem nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Organem właściwym rzeczowo w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym i powiatowym jest wójt burmistrz lub prezydent miast (art. 51 ust. 1 pkt 1 upzp). Przedmiotową decyzję wydaję się w odniesieniu do przedsięwzięć realizujących oznaczone cele publiczne. Chodzi tu o cele mogące stanowić podstawę dla wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego. O czym będzie jeszcze mowa, pojęcie inwestycji celu publicznego zostało przez ustawodawcę ustalone. Normatywną definicję inwestycji celu publicznego zawiera art. 2 pkt 5 upzp. Strona skarżąca stoi na stanowisku, iż przedmiotowa inwestycja A. S.A. oddział [...] nie jest inwestycją celu publicznego. Wobec tak postawionego zarzutu, należy wskazać, iż stosownie do brzmienia art. 2 pkt 5 upizp, taką inwestycją są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.; zwana dalej ugn). Orzecznictwo sądów administracyjny przyjmuje na tle przytoczonej wyżej regulacji, iż inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 819/12, LEX nr 1242235). Podnosi się również, że jeżeli planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy gazu, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzip, skoro pośrednio ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy. Zarzuty skarżącego nie są uzasadnione w świetle tych regulacji, bowiem po pierwsze inwestycja Spółki jest inwestycją o znaczeniu lokalnym, a po drugie stanowi ona realizacje celu wskazanego w art. 6 pkt 2 ugn. Zaistnienie tych dwóch warunków, nakazywało Organom uznać inwestycję Spółki za odpowiadającą hipotezie art. 2 pkt 5 upzp. Lokalny wymiar inwestycji wynika z faktu, że sprawy zaopatrzenia ludności w gaz należą według art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm) do zadań własnych gminy. Fakt, że planowana inwestycja jest położona na stosunkowo niewielkim terenie gminy, nie odbiera jej znaczenia dla interesu lokalnego. Z treści charakterystyki inwestycji wynika, że ma ono polegać na podłączeniu dotychczas nieeksploatowanego odwiertu gazowego [...] do ośrodka zbioru gazu zlokalizowanego przy odwiercie [...]. To zamierzenie ma być realizowane m.in. poprzez budowę gazociągu o długości ok. 380 m. Wobec powyższego nie można twierdzić, że zamiar inwestycyjny nie jest realizacją celu publicznego skoro według art. 6 pkt 2 ugn, takim celem jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Powoływanie się przez skarżącego na fakt zlikwidowania odwiertu [...], nie może absolutnie zmienić tego, że inwestycja w przyszłości będzie służyć przesyłaniu gazu, skoro odwiert ten może zostać ponownie uruchomiony. Na tą możliwość wskazuje treść pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z dnia 29 lipca 2013 r. [...] (kart akt administracyjnych nr 134). Obowiązujące regulacje upzp i ugn nie wymagają od inwestycji gazowych aby były podłączane do odwiertów już funkcjonujących. Gazociąg może być budowany dla potrzeb przyszłych odwiertów, co wbrew temu co sądzi skarżący, nie będzie mu odbierać charakteru publicznego. SKO odniosło się do powyższego zarzutu strony skarżącej, zaś WSA potwierdza to ustalenie organu odwoławczego. Ponieważ inwestycja Spółki jest inwestycją celu publicznego, to nie naruszono także powołanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w zakresie dokonywania istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych. Reasumując, żaden z zarzutów skargi nie znalazł pokrycia w obowiązującym stanie prawnym jak również w faktach, co spowodowało konieczność jej oddalenia. Kolegium odniosło się w kontrolowanej decyzji do zawartych w odwołaniu zarzutów i należycie uzasadniło swe stanowisko o braku podstaw uznania decyzji organu pierwszej instancji za nieprawidłową w świetle obowiązujących przepisów prawa. Należy także podkreślić, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich nieprawidłowości, które skutkowałby uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji SKO. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na art. 200 p.p.s.a.