II SA/Rz 463/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. M. i A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., na podstawie art. 138 § 1 pkt ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. i A. M. reprezentowanych przez adwokata A. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] udzielającej Gminie J. pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych na działce nr 2240/11 położonej w J., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., Nr PINB. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał Gminie J. pozwolenie na użytkowanie stawów rybnych na działce nr 2240/11 położonej w J., która stała się ostateczna w dniu 2 marca 2005 r. W dniu 19 kwietnia 2005 r. A. i A. M. reprezentowani przez adwokata A. K. zwrócili się, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wskazaną decyzją. Organ ten decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] odmówił wznowienia postępowania, a jego decyzja została uchylona przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] i sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] października 2005 r., Nr [...] wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2005 r., udzielającej Gminie J. pozwolenia na użytkowania stawów rybnych na działce nr 2240/11 położonej w J. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...]. Organy obu instancji zajęły stanowisko, że A. i A. M. nie przysługuje w niniejszym postępowaniu przymiot strony, bowiem działka na której znajdują się stawy rybne, Nr 2240/11 nie graniczy bezpośrednio z działką wnioskodawców Nr 1061, a jest od niej oddzielona działką Nr 1969/5, przez która przepływa rzeka J. Z tym stanowiskiem nie zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 297/06 uchylił decyzje P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...]. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organów nie jest oczywistym, iż skarżący A. i A. M. nie posiadają przymiotu strony. Oni sami interes prawny do bycia stroną wywodzili z faktu zagrożenia bezpieczeństwa związanego z użytkowaniem stawów rybnych na działce 2240/11 położonej w J. Na dowód powyższego wskazali na toczące się przed Sądem Apelacyjnym w Rzeszowie postępowanie w sprawie bezpośredniego negatywnego oddziaływania stawów na działce nr 2240/11 na ich działkę i posadowiony na niej budynek, a także opinię geologiczną, dotyczącą zagrożenia osuwiskiem zabudowań w J. przy ul. Nad S. 10 wykonaną na zlecenie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia akt sprawy o akta postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. oraz zawnioskowane przez skarżących opinie i ekspertyzy, co pozwoli ocenić ich interes prawny w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją ostateczną. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., mając na względzie wskazania zawarte w powołanym wyżej wyroku z dnia 6 marca 2007 r. oraz przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzją z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2005 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2005 r. Decyzja ta została wzruszona przez Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie w trybie art. 138 § 2 K.p.a. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...]. Stosując się do zawartych w tej decyzji wytycznych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...], po rozpoznaniu wniosku A. M. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2005 r., a decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...] po rozpoznaniu wniosku A. M. stwierdził, że decyzja ostateczna z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] udzielająca Gminie J. pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych, na działce nr 2240/11 położonej w J., została wydana z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenie ze względu na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wydanie dwóch decyzji uzasadniono tym, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła osoba będąca stroną postępowania – A. M. i osoba stroną niebędąca tj. A. M. Organ ustalił, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. A. M. nie była właścicielką ani współwłaścicielką działki Nr 1061, a w związku z tym nie była również stroną postępowania. Współwłaścicielką stała się dopiero w dniu 11 maja 2005 r. tj. w dniu zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej. W dniu wydania w/w decyzji ostatecznej właścicielem działki Nr 1061 był A. M. i jemu przysługiwał przymiot strony, co determinowało wydanie przez organ I instancji decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Obie decyzje zostały zakwestionowane w odwołaniu w ustawowo przewidzianym do tego terminie, przez A. i A. M. reprezentowanych przez adwokata A. K. W wyniku rozpoznania odwołania P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego R. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2008 r. – decyzją z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...], zaś decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji – decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...]. Uzasadniając decyzję z dnia [...] maja 2008 r. organ odwoławczy podzielił stanowisko i argumenty podniesione przez organ I instancji, że A. M. nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Wznowienie postępowania z przyczyn, podanych przez wnioskodawczynię jest możliwe w przypadku wykazania, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skoro wnioskodawczyni w toku postępowania, którego wznowienia się domaga, nie była właścicielką nieruchomości i nie była nią również w dacie wydania decyzji kończącej to postępowanie, tj. w dniu [...] lutego 2005 r., to prawidłowo organ I instancji – odmawiając przymiotu strony – odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje podniesiona w odwołaniu okoliczność, iż A. M. i A. M. w trakcie trwania małżeństwa zbudowali dom na działce nr 1061 w J.; istotnym w sprawie jest ustalenie właściciela tej działki w dniu wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych na działce nr 2240/1 w J. Za nieuzasadniony uznano zarzut odwołania, jakoby organ I instancji nie uwzględnił treści wspomnianego wyżej wyroku z dnia 6 marca 2007 r., a także decyzji z dnia 6 września 2008 r. i 22 lutego 2008 r. Stosując się bowiem do dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. wskazano organowi I instancji, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy winien przeprowadzić postępowanie administracyjne zgodnie z zasadami określonymi przepisami K.p.a., a skoro następnie organ ten ustalił, iż w dniu wydania decyzji z dnia 8 lutego 2005 r. A. M. nie była właścicielką działki nr 1061, to stwierdzenie, że nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu zakończonym w/w decyzją, jest zgodne z prawem. Powyższą ostateczną decyzję z dnia [...] maja 2008 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. i A. M. reprezentowani przez adw. A. K., wnosząc o jej uchylenie, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2008 r. Zaskarżonej decyzji zarzucali naruszenie art. 7, 8, 11,28, 80, 107 § 3, art. 145 P 1 pkt 4 i 5, art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według twierdzeń skargi odmowa przyznania A. M. przymiotu strony pozostaje w sprzeczności z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 6 marca 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, jak też stanowiskiem organu odwoławczego prezentowanym w decyzji z dnia [...] września 2007 r. Podniesiono, że na działce nr 1061 posadowiony jest dom, który został zbudowany kilkadziesiąt lat przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. i pomimo tego, że powyższa działka stanowiła początkowo własność A. M., to przez fakt wybudowania domu w trakcie małżeństwa stanowi on wspólność majątkową małżeńską. W związku z tym stroną postępowania powinien być nie tylko A. M., ale również jego współmałżonka. Budynek, który zamieszkuje A. M. wraz z rodziną jest zagrożony katastrofą budowlaną i zagrożenie to występowało również w dniu [...] lutego 2005 r., dlatego też ma ona oczywisty interes prawny w tym, by użytkowanie stawów rybnych nie zagrażało bezpieczeństwu zabudowań. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pismach z dnia 17 i 27 listopada 2008 r. złożonych do akt sądowych skarżąca Al. Mi. wnosiła "z tytułu ochrony własności" o odsunięcie wód rzeki z jej działki, rozebranie grobli stawu, a także zabezpieczenie skarpy przed powodziami i naprawienie szkód osuwiskowych przez innych sprawców, tj. "Nadzory budowlane I i II instancji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd z kolei z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości albo w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach /art. 145 § 1 powyższej ustawy/. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2008 r. /.../, którą wymieniony ostatnio organ – na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku a art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...] lutego 2005 r. /.../ udzielającej Gminie J. pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych zlokalizowanych na działce nr 2240/1, położonej w J. Przestrzeganie w postępowaniu administracyjnym zasady ustanowionej w art. 10 K.p.a., tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu – zobowiązującej organ administracji do zagwarantowania stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowania jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań – obwarowane jest sankcją z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Trzeba jeszcze podkreślić, że wznowienie postępowania na tej podstawie /art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a./ następuje niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. Jest to bowiem okoliczność formalna, czyli sam fakt braku udziału strony w postępowaniu lub jego etapie/ bez jej winy stanowi powód do wznowienia postępowania. Jak ponadto wywodził E. Iserzon w Komentarzu, W-wa 1970 s. 248 przepis powyższy nie żąda stwierdzenia, że brak udziału strony spowodował szkodę dla strony postępowania lub stwierdzenia, że udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy. Decyzja z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. tj. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być wydana dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały podstawy do wznowienia określone w art. 145 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu, pogląd organów orzekających w sprawie rozpoznawanej o braku rzeczywistego spełnienia się podstawy do wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. był uzasadniony. Otóż niespornym jest, że skarżąca A. M. stała się współwłaścicielką nieruchomości nr 1061, poł. w J. w dniu 11 maja 2005 r., na podstawie zawartej w tym dniu umowy majątkowej małżeńskiej. Akta administracyjne zawierają kserokopię zawiadomienia z dnia 24 maja 2005 r. Sądu Rejonowego Wydziału VI Ksiąg Wieczystych w Krośnie o dokonaniu w księdze wieczystej KS1K/00003675/6 wpisu umowy majątkowej małżeńskiej /ustanawiającej "wspólność ustawową majątkową małżeńską"/ A. M. i A. M. zawartej w dniu 11 maja 2005 r. /aktem notarialnym Rep. A 1652/2005 sporządzonym przez przez notariusza L. R./, a ponadto informacja o zawarciu tej umowy, złożona przez skarżącą A. M., znajduje się w protokole z dnia 16 listopada 2007 r. spisanym w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w K., gdzie stawiła się skarżąca zawiadomiona pismem z dnia 5 listopada 2007 r. o możliwości zapoznania się z całością akt dotyczących przedmiotowej sprawy. W takiej sytuacji organy nadzoru budowlanego trafnie uznały, że w postępowaniu zakończonym decyzją dotychczasową z dnia [...] lutego 2005 r. – gdy jednocześnie dla stron nie jest kwestyjnym, iż w dniu wydania tej decyzji wyłącznym właścicielem nieruchomości nr 1061, poł. w J. był A. M. – skarżąca nie posiadała przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. /nie ma interesu prawnego do występowania w sprawie/. Stwierdzenie tego braku /przymiotu strony/ oznacza, że w rzeczywistości nie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. [wskazana przez skarżącą we wniosku z dnia 19.04.2005 r.]. W rezultacie należało uznać, że decyzja z dnia 25 marca 2008 r. została podjęta przy prawidłowym zastosowaniu art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., a tym samym prawa nie naruszyła. Twierdzenia skargi, jakoby z faktu wybudowania w trakcie małżeństwa budynku mieszkalnego znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości skarżąca stała się jego współwłaścicielką, nie mają prawnego uzasadnienia i nie dają tym samym podstaw do uznania, że skarżąca miała interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Można bowiem co najwyżej mówić o poniesieniu przez skarżącą nakładów /na majątek współmałżonka/, co jednak nie oznacza, że załatwienie sprawy dotyczy bezpośrednio jej sfery prawnej, z wszystkimi konsekwencjami, w tym zwłaszcza że jest stroną postępowania zakończonego w/w decyzją. Nie podziela Sąd zarzutu skargi wskazującego na naruszenie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miałoby się wiązać z brakiem respektowania przez organ odwoławczy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 297/06. Ponadto zarzut skargi, sprowadzający się do wywodów, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z poprzednio zajętym stanowiskiem prawnym przez organ odwoławczy tj. w decyzji z dnia 6 września 2007 r., w ocenie Sądu także nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż zgodnie z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ... organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Trzeba więc zaznaczyć, że ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu /czy też prawidłowej jego wykładni/ w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej – dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy, nie mogą przy tym z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę – po wyroku z dnia 6 marca 2007 r. wypełnił powinność z art. 153 ustawy cyt. wyżej. Z w/w wyroku wynikał dla organu w ponownym postępowaniu obowiązek uzupełnienia akt sprawy "o akta administracyjne zakończone decyzją [...] oraz zawnioskowane przez skarżących opinie i ekspertyzy, co pozwoli ocenić interes prawny skarżących w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną". Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że organ odwoławczy wydając decyzję w dniu [...] września 2007 r., uzupełnił uprzednio akta sprawy, w tym o opinie i ekspertyzy złożone przez skarżących [orzeczenie techniczne J. Ch., opinię Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, orzeczenie techniczne B. S., ekspertyzę dot. budynku gospodarczego] i po przeanalizowaniu dodatkowego materiału dowodowego wyraził pogląd, iż A. M. i A. M. nie można odmówić przymiotu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia Gminie J. pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych na działce nr 2240/11 w J, wskazując ostatecznie na konieczność postępowania w trybie instancji /art. 138 § 2 K.p.a./. Z lektury natomiast wydanej następnie w pierwszej instancji decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. wynika, że A. M. złożyła do akt administracyjnych – dopiero w dniu 22 listopada 2007 r. – kserokopię zawiadomienia Sądu Rejonowego Wydział VI Ksiąg Wieczystych w Krośnie z dnia 24 maja 2005 r. o dokonaniu wpisu do księgi wieczystej, umowy majątkowej małżeńskiej z dnia 11 maja 2005 r., zaś o fakcie zawarcia tej umowy poinformowała organ I instancji do protokołu spisanego przez ten organ w dniu 16 listopada 2007 r. Wspomnianymi wyżej dokumentami nie dysponował więc organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji z dnia [...] września 2007 r., co w rzeczywistości oznacza, że stan dowodowy sprawy ulegał zmianie, a w konsekwencji i zmienić się musiała ocena co do posiadania przez A. M. interesu prawnego do występowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych na działce nr 2240/11 w J. Stąd też nie można zarzucać temu organowi, że prezentował w sprawie "sprzeczne" stanowisko, tj. w decyzji z dnia [...] września 2007 r. i zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2008 r. Zajmowane bowiem przez ten organ stanowisko było adekwatne do aktualnego wówczas stanu dowodowego sprawy, tj. w dniu [...] września 2007 r. i dniu [...] maja 2008 r. W petitum skargi sformułowano również zarzut naruszenia szeregu przepisów procesowych, w tym art. 7, 8, 11, 80, 107 § 3 K.p.a., choć nie dokonano egzemplifikacji na czym polegać miałoby to naruszenie. Sąd tego zarzutu nie podziela, z akt sprawy nie wynika, aby w szczególności zasady ogólne postępowania administracyjnego określone wspomnianymi wyżej art. 7, 8 i 11 K.p.a. /a więc zasada: dochodzenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania wychowawczego na obywateli, a także przekonywania o słuszności przesłanek działania/ były naruszone, względnie naruszone w taki sposób, iżby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie znajduje też Sąd podstaw do przypisania organom zaniedbania ustanowionej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...] lutego 2005 r. Z tego też względu za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Należy też odmienić, że sformułowane w pismach skarżącej z dnia 17 i 27 listopada 2008 r. żądania m.in. zabezpieczenia skarpy, rozebrania grobli stawu, z przyczyn wyjaśnionych na wstępie, nie mogły zostać uwzględnione, gdyż takie rozstrzygnięcia /in merito/ nie mieszczą się w kompetencjach tego Sądu. Z tych względów na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.