II SA/Rz 485/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 485/10 Uzasadnienie Przedmiotem skargi A. F. w sprawie o sygn. II SA/Rz 485/10 jest decyzja Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] marca 2010 r. Znak [...] . Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z [...] marca 2010 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 500 zł poprzez zastosowanie przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: w dniu 10 września 2009 r., funkcjonariusz Policji Komendy Powiatowej Policji poddał kontroli autobus będący w użytkowaniu J. F. Przejazd był wykonywany na podstawie licencji wydanej na rzecz przedsiębiorcy G. F. "M." usługi transportowe z siedzibą B. Kontrola ta wykazała, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Na mocy decyzji [...] stycznia 2010 r., nr [...] , Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania G. F. uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji z [...] listopada 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, iż zachodzi konieczność wyjaśnienia danych pracodawcy kierowcy J. F. Nie jest bowiem wiadomym czy w dniu 10 września 2009 r. J. F. był zatrudniony u A. F. czy też miał w tym dniu wolne i zatrudnił się u G. F. Organ drugiej instancji za zasadne uznał także ustalenie czy A. F. "wypożyczyła" G. F. do wykonywania przewozów transportowych pracownika J. F. Dzięki wyjaśnieniu tych kwestii będzie możliwe wskazanie adresata decyzji wymierzającej karę pieniężną. Według Organu odwoławczego stroną postępowania nie jest wykonujący transport J. F. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania przesłuchano w dniu 13 stycznia 2010 r. w charakterze strony G. F. Wyjaśnił on, że na podstawie porozumienia pomiędzy przedsiębiorstwem M. a przedsiębiorstwem A. należącym do jego żony A. F., kierowca J. F. w dniu 10 września 2009 r. został oddelegowany do pracy w jego firmie M. Potwierdza to pismo A. F. o oddelegowaniu J. F. do wykonywania obsługi linii wyznaczonych przez przedsiębiorstwo M. na okres od 1 października 2008 r. do 31 grudnia 2010 r. Wyjaśnienia G. F. potwierdził J. F. w treści zeznania złożonego dniu 15 stycznia 2010 r. Komendant Powiatowy Policji decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...] nałożył na przedsiębiorcę A. A.F. z siedzibą w B., karę pieniężną w wysokości 500 zł. W podstawie prawnej tej decyzji powołano art. 93 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; zwana dalej u.t.d.). Podstawy faktyczne powołanej decyzji powołują m.in. zeznania A. F. z dnia [...] września 2009 r. Według ich treści, w dniu 10 września 2009 r. J. F. nie posiadał ważnych badań lekarskich, gdyż pracownik odpowiedzialny za ewidencje kierowców nie dopilnował aby J. F. skierować we właściwym czasie na badania lekarskie. W rezultacie, A. F. naruszyła przepisy u.t.d. dotyczące warunków dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania na badania lekarskie lub psychologiczne. Decyzja ta została doręczona przedsiębiorcy A. F. w dniu 5 marca 2010 r. W odwołaniu od powyższej decyzji, A. F. zarzuciła rozstrzygnięciu nie wyjaśnienie czasu i miejsca wykonywania przez ukaraną na potrzeby własne przewóz drogowy. Jej zdaniem, oddelegowanie pracownika J. F. wyłącza możliwość zastosowania normy u.t.d. wobec prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo A. nie wykonywało przewozu a jedynie udostępniło pracownika innemu przedsiębiorcy. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Komendanta Policji o ukaraniu A. A.F. karą pieniężną na podstawie przepisów u.t.d. Oparcie dla tej decyzji stanowi protokół z kontroli z dnia 10 września 2009 r., który potwierdza nie posiadanie przez ukaraną stronę zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami przez J. F. oraz wyjaśnienia złożone przez ukaraną A. F. Właścicielka przedsiębiorstwa A. oświadczyła 30 września 2009 r., iż dnia 10 września 2009 r. podczas kontroli drogowej J. F. nie posiadał ważnych badań lekarskich. Dlatego też organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał ustalenia stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa oraz wymierzył karę w wysokości 500 zł za naruszenie Ip. 1.8. pkt 1 załącznika do u.t.d. Zarzuty odwołania nie mogą zostać uwzględnione. J. F. był zatrudniony na stanowisku kierowcy przez przedsiębiorcę A. A.F. i to na tym przedsiębiorcy spoczywał obowiązek skierowania pracownika na wymagane badania lekarskie. Dodano także, iż wysokość kar pieniężnych jest ściśle określona w załączniku do u.t.d., a w tym wypadku naruszenie przepisów obwarowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną wyżej decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji złożył w imieniu ukaranej A. F. A. właściwie umocowany radca prawny T. W. W treści skargi zarzucono organom Policji naruszenie przepisów prawa materialnego zawartych w art. 391 u.t.d. polegające na przyjęciu, iż w dniu 10 września 2009 r. A. F. wykonywała transport drogowy na potrzeby własne z naruszeniem ustawowych warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowców. Skarżąca w toku postępowania nie zaprzeczała, iż J. F. jest zatrudniony w jej firmie, jednak w trakcie kontroli jej przedsiębiorstwo nie wykonywało transportu drogowego. Dlatego też nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania przepisów u.t.d. Kierowca J. F. wykonywał transport drogowy na rzecz M. usługi transportowe G. F., a nie na rzecz skarżącej. Wykonywanie pracy przez wymienionego odbywało się na podstawie oddelegowania do przedsiębiorstwa M. W odpowiedzi na skargę A. F. Wojewódzki Komendant Policji wniósł o jej oddalenie powołując argumenty zbieżne z zawartymi w zaskarżonej do Sądu decyzji. Powtórzono, iż w dniu kontroli J. F. był zatrudniony przez skarżącą i to na niej spoczywał obowiązek skierowania go na wymagane badania lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga A. F. nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu /decyzji, postanowienia/ z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza Natomiast przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza konieczność przeprowadzenia analizy /kontroli/ konkretnej sprawy w jej całokształcie. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w powyższej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. W myśl art. 39I pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. Pod pojęciem przewozów drogowych art. 4 ust. 6a ustawy o transporcie drogowych rozumie w szczególności prowadzenie transportu drogowego, czyli podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy. Transport, o którym mowa może być transportem krajowym lub międzynarodowym. Przeprowadzanie wspomnianych badań psychologicznych ma na celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Obowiązek kierowania na badania psychologiczne jest adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy. Świadczy o tym art. 39I ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowy, która nakłada na przedsiębiorców lub inne podmioty wykonujące transport drogowy obowiązek przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń psychologicznych. Skierowanie analizowanego obowiązku do przedsiębiorcy zatrudniającego przedsiębiorcę jest uzasadnione specyfiką relacji zachodzących pomiędzy pracodawcą a pracownikiem. Wyłącznie stosunek pracy zapewnia przedsiębiorcy możliwości egzekwowania od kierowców obowiązków z zakresu higieny i bezpieczeństwa pracy. Podobnych możliwości nie dają zbliżone do stosunku pracy cywilnoprawne stosunki obligacyjne. Z tych powodów, brak ważnych badań psychologicznych, jako wymagań wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym, stanowi w świetle art. 92 ust. 1 tego aktu podstawę do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie zaistniałego sporu sprowadza się do ustalenia, czy w dniu kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariusza Policji tj. 10 września 2009 r. przedsiębiorcą zobowiązanym do skierowania kierowcy J. F. na badania psychologiczne był G. F. właściciel przedsiębiorstwa M. czy też A. F. właściciel przedsiębiorstwa A. Sąd przychyla się do stanowiska zaprezentowanego w treści zaskarżonych decyzji, iż stroną zobowiązaną do skierowania kierowcy na badania psychologiczne była A. F. prowadząca przedsiębiorstwo o nazwie A. Nie podlega kwestii, iż 10 września 2009 r., J. F. był zatrudniony w przedsiębiorstwie A. Dowodem tego jest zaświadczenie z 3 października 2009 r. potwierdzające, że J. F.jest zatrudniony w A. A. F. na stanowisku kierowcy na czas określony od 24 sierpnia 2007 r. do 23 listopada 2012 r. Pozostawanie w stosunku pracy z wyżej wymienionym potwierdziła skarżąca składając 30 września 2009. r. zeznanie, w którym przyznała, iż pracownik odpowiedzialny za prowadzenie spraw kadrowych nie dopilnował aby skierować J. F. we właściwym czasie na badania lekarskie. Ponieważ J. F. był zatrudniony w dniu wykonywania kontroli w przedsiębiorstwie A. prowadzącym działalność transportu drogowego, to na właścicielu tego przedsiębiorstwa ciążył obowiązek przewidziany treścią art. 39I ust. 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym. Tej powinności nie eliminuje powoływane w trakcie postępowania administracyjnego oddelegowanie miejscowe kierowcy J. F. do wykonywania obsługi linii wyznaczonych przez przedsiębiorstwo M. Pismo nazwane "oddelegowanie miejscowe" nie stanowi dowodu na istnienie stosunku pracy pomiędzy J. F. a przedsiębiorstwem M. Przepis art. 1741 § 1 Kodeksu pracy do zatrudnienia pracownika wymaga nie tylko porozumienia pomiędzy pracodawcami ale nawiązania odrębnego stosunku pracy. Nowy pracodawca, zatrudniając pracownika, obowiązany jest wypłacać mu wynagrodzenie stosownie do umówionego rodzaju pracy i zgodnie z obowiązującymi u niego zasadami wynagradzania oraz zapewnić inne świadczenia związane z pracą. Natomiast u macierzystego pracodawcy, zgodnie z istotą urlopu bezpłatnego, zawieszeniu ulegają wzajemne bieżące zobowiązania stron (por. M. Raczkowski, M. Gersdorf, K. Rączka, Najnowsze wydanie: Kodeks pracy. Komentarz, Warszawa 2010. r., LexisNexis). W świetle materiału dowodowego a w tym zeznań kierowcy oraz przedsiębiorców, J. F. w dniu 10 września 2009 r. jako zatrudniony w A. wykonywał pracę na rzecz tego przedsiębiorcy. Z tej przyczyny, to na właścicielce przedsiębiorstwa A. ciążył obowiązek skierowania wyżej wymienionego na badania psychologiczne. Ich brak musiał spowodować powstanie konsekwencji administracyjnoprawnych w postaci kary pieniężnej. Skład orzekający WSA nie może podzielić zarzutu skargi opartego na twierdzeniu, że A. F. w dniu przeprowadzenia kontroli nie wykonywała przewozu drogowego. Skarżąca w błędny sposób rozumie termin wykonywanie przewozu drogowego jakim posługuje się art. 391 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona uważa, że obowiązek wskazany w tej regulacji dotyczy przedsiębiorców, na których rzecz odbywa się transport. Jednakże dla powołanego przepisu jest obojętne na czyją rzecz wykonywany jest przewóz. Odpowiedzialności administracyjnej powinien podlegać przedsiębiorca, który zatrudnia w ramach stosunku pracy kierowcę bez wymaganych prawem badań lekarskich i psychologicznych. Wypada podkreślić, iż ustawa nie uzależnia uznania za wykonywanie transportu przewozu wykonywanego jedynie przy pomocy własnych pojazdów samochodowych. Ten wniosek potwierdza wykładnia literalna art. 4 pkt 1 lit b i 6a ustawy o transporcie drogowym. To wyjaśnienie jest konieczne z uwagi na to, że pojazd, którym kierował J. F. był zarejestrowany na przedsiębiorstwo M. usługi transportowe G. F. Rozumienie przepisu art. 39I ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zaprezentowane przez stronę skarżącą pozwoliłoby przerzucać odpowiedzialność z tytułu deliktów administracyjnych na każdego komu można byłoby przypisać korzyść jako wynik wykonania przewozu drogowego. Zaskarżone do WSA decyzje administracyjne nie są obarczone innymi wadami prawnymi, mogącymi mieć wpływ na ocenę ich legalności w ramach procedury sądowoadministracyjnej. Wobec wyżej stwierdzonych okoliczności faktycznych i prawnych, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.