II SA/Rz 491/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2025 r. nr SKO.4120/449/2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 grudnia 2024 r. nr KM-RP.5410.3.1229.2024WS; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego S. S. kwotę 207 zł /słownie: dwieście siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zarządza zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącego S. S. kwoty 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: Kolegium, SKO lub Organ odwoławczy) z 27 stycznia 2025 r. nr SKO.4120/449/2024, wydana w przedmiocie nałożenia na S. S. (dalej: Skarżący) kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – dalej: K.p.a.) i art. 140mb ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2024r. poz. 1251 – dalej: p.r.d.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1394 dalej: ustawa nowelizująca). Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy Prezydent Miasta [...] (dalej: Organ I instancji lub Prezydent) 8 listopada 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie przez Skarżącego obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Na podstawie przedłożonej przez Skarżącego umowy sprzedaży ustalił, że Skarżący dokonał zbycia pojazdu marki [...] o nr rej[...] w dniu 16 września 2023 r. Decyzją z 2 grudnia 2024 r. nr [...] , Prezydent nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 200 zł., z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia organu o zbyciu wyżej wskazanego pojazdu, w terminie 30 dni od dnia jego zbycia. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący zawiadomił Prezydenta o zbyciu pojazdu z 11-dniowym opóźnieniem tj. dopiero 27 października 2023 r. Organ I instancji nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary w oparciu o przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. stwierdzając, że waga opisanego naruszenia nie może być uznana za znikomą. Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie, domagając się jej uchylenia i orzeczenia, co do istoty sprawy poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz poprzestanie na pouczeniu. Kolegium, po rozpoznaniu odwołania od decyzji Prezydenta, wskazaną na wstępie decyzją z 27 stycznia 2025 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło, co do istoty sprawy – nakładając na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 250 zł. Rozstrzygnięcie zapadło jednak z przyczyn całkowicie odmiennych od zarzutów podniesionych w odwołaniu. SKO, podkreślając brak związania organu odwoławczego zarzutami odwołania stwierdziło, że decyzja Prezydenta została wydana z naruszeniem stanu prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2024 r., bowiem zastosowano w niej nieobowiązujące już przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1) oraz art. 140mb p.r.d., w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2024 r., właściciel pojazdu był zobowiązany do zawiadomienia starosty o jego nabyciu lub zbyciu, a niedopełnienie tego obowiązku skutkowało karą pieniężną w granicach od 200 do 1000 zł. Nowelizacja ustawy, dokonana ustawą z dnia 7 lipca 2023 r., wprowadziła od 1 stycznia 2024 r. istotne zmiany. Obecnie obowiązek zawiadomienia dotyczy jedynie zbycia pojazdu, a kara pieniężna ma sztywną wysokość - 250 zł (art. 140n ust. 6). SKO wskazało, że zgodnie z art. 16 ustawy nowelizującej, do postępowań wszczętych po 1 stycznia 2024 r. stosuje się nowe przepisy, a zatem skoro postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte 8 listopada 2024 r., to wykluczone było stosowanie przepisów dotychczasowych. W konsekwencji, zdaniem SKO, Prezydent orzekł w oparciu o nieobowiązujące przepisy, rażąco naruszając tym samym przepis art. 140mb ust. 6 p.r.d. wobec czego -zgodnie z art. 139 K.p.a. - Organ odwoławczy mógł wydać decyzję mniej korzystną dla strony, wymierzając jej karę w wyższej wysokości, aniżeli zrobił to organ I instancji. SKO zauważyło również, że aktualnie obowiązujący art. 140n ust. 6 p.r.d. wyłącza możliwość zastosowania przepisów art. 189d–189f K.p.a., w tym również instytucji odstąpienia od nałożenia kary. SKO nie uwzględniło wniosku strony o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, uznając że zawnioskowane dowody odnosiły się do okoliczności związanych z nabywcą pojazdu, które są prawnie irrelewantne dla obowiązku zbywcy w zakresie zgłoszenia zbycia pojazdu, gdyż obowiązek ten ma charakter samodzielny i nie jest uzależniony od zachowania drugiej strony transakcji. W związku z powyższym SKO uchyliło decyzję Organu I instancji w całości i orzekło co do istoty, wymierzając Skarżącemu karę w wysokości 250 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 14 pkt 3 ustawy zmieniającej, poprzez jego niezastosowanie, pomimo tego, że pojazd został nabyty na terytorium RP w dniu 16 września 2023 r., a 30-dniowy termin na zgłoszenie zbycia pojazdu upłynął w dniu 16 października 2023 r., a więc w czasie obowiązywania przepisów dotyczących wymierzania kar pieniężnych za naruszenie obowiązku rejestracji pojazdu lub obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w brzmieniu względniejszym dla skarżącego niż zastosowane w zaskarżonej decyzji przez SKO; 2. art. 139 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się pomimo wyrażonego w tym przepisie zakazu reformationis in peius i wymierzenie skarżącemu kary porządkowej w kwocie 250 zł; 3. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w pisemnym odwołaniu i poprzestanie na stwierdzeniu rzekomego istotnego naruszenia prawa, którego miał dopuścić się Organ I instancji; 4. art. 8 K.p.a. i art. 9 K.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i ograniczenie się przez organ odwoławczy jedynie do kwestii rażącego naruszenia prawa; 5. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na treść decyzji polegający na przyjęciu, iż w przedmiotowym stanie faktycznym strona nie zaprzestała naruszenia prawa, podczas gdy kara pieniężna została nałożona na stronę z powodu niewykonania obowiązku, czyli zaniechania, a strona samodzielnie złożyła zawiadomienie do Starosty o zbyciu pojazdu po 11 dniach od upływu 30-dniowego terminu określone w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d.; 6. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż w przedmiotowym stanie faktycznym doszło do naruszenia prawa, którego stopień szkodliwości był wyższy niż znikomy; 7. art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nierozważenie w przedmiotowym stanie faktycznym, czy waga naruszenia prawa przez stronę niniejszego postępowania nie jest znikoma i poprzestanie przez organ na odwołaniu się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do bliżej nieokreślonego, generalno-abstrakcyjnego wzorca postępowania, którego wymaga Unia Europejska; 8. art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 140 mb pkt p.r.d. z powodu naruszenia obowiązku zgłoszenia zbycia w terminie do 30 dni pojazdu niemożliwym jest skorzystanie przez organ z możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu z uwagi na treść art. 189f § 2 K.p.a., gdyż organ nie wzywał strony do usunięcia naruszenia prawa; 9. art. 136 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Organ odwoławczy dowodów wskazanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Prezydenta z dnia 2 grudnia 2024 r., które to dowody miały istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 491/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, oceniając czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 P.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO o uchyleniu decyzji Organu I instancji w całości i orzeczeniu, co do istoty sprawy tj. o wymierzeniu Skarżącemu kary pieniężnej z powodu naruszenia ustawowego terminu do zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu. Jest poza sporem, że na podstawie umowy sprzedaży z 16 września 2023 r. Skarżący zbył samochód marki [...], o numerze VIN: [...] i nr rej [...]. Zawiadomienie o zbyciu pojazdu zostało złożone do organu 27 października 2023 r. Pismem z 8 listopada 2024 r. Prezydent wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Sprawa dotyczy nałożenia na Skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za niedochowanie trzydziestodniowego terminu na zawiadomienie o zbyciu pojazdu, w sytuacji gdy do naruszenia doszło przed 1 stycznia 2024 r., natomiast postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte już po tej dacie – a więc pod rządami nowelizowanych przepisów. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. właściciel pojazdu zarejestrowanego był obowiązany zawiadomić starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni. Z niewykonaniem powyższego obowiązku związana była sankcja w postaci kary pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Stosownie do art. 140n ust. 4 p.r.d., ustalając wysokość kary pieniężnej organ miał obowiązek uwzględnić zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy. Brzmienie powyższych przepisów uległo zmianie na skutek nowelizacji dokonanej powołaną na wstępie ustawą zmieniającą. Od dnia 1 stycznia 2024 r. przepis art. 78 ust. 2 p.r.d. zobowiązuje właściciela pojazdu jedynie do zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu oraz o zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Art. 140n ust. 6 p.r.d. określa natomiast wysokość kary pieniężnej jedynie za niezgłoszenie zbycia pojazdu, w sztywnej wysokości 250 zł. W myśl art. 14 przywołanej ustawy nowelizującej, w przypadku gdy pojazd został: 1) sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, 2) sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, 3) nabyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - przed dniem 1 stycznia 2024 r., - do spraw związanych z rejestracją oraz zawiadamianiem o zbyciu albo nabyciu pojazdu stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 (tzn. p.r.d.), w brzmieniu dotychczasowym. Wobec powyższego należy stwierdzić, że Organ odwoławczy wywiódł błędne wnioski z przepisu art. 16 ustawy nowelizującej, który dotyczy wyłącznie postępowań wszczętych przed 1 stycznia 2024 r. i nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, w której stosowne postępowanie zostało wszczęte 8 listopada 2024 r., a więc już po wejściu w życie norm intertemporalnych. Przepis art. 16 ustawy nowelizującej, nie stanowi również, jak błędnie przyjął to organ odwoławczy, podstawy prawnej do stosowania przepisu art. 78 p.r.d. w nowym brzmieniu - do stanów faktycznych powstałych pod rządami tego przepisu, w jego poprzednim brzmieniu tj. do stanów faktycznych zaistniałych do 1 stycznia 2024r. Tego rodzaju automatyzm został przez ustawodawcę wykluczony na mocy art. 14 pkt 3 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym, w przypadku gdy pojazd został nabyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 1 stycznia 2024 r., do spraw związanych z rejestracją oraz zawiadamianiem o zbyciu albo nabyciu pojazdu stosuje się przepisy Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Mają na uwadze powyższe, należy wskazać, że w art. 14 pkt 3 i art. 16 ustawy nowelizującej ustawodawca dokonał wyraźnego rozróżnienia na "sprawy związane z rejestracją oraz zawiadomieniem o zbyciu albo nabyciu pojazdu", do których stosuje się przepisy dotychczasowe, jeśli nabycie pojazdu miało miejsce przed 31 grudnia 2023 r. oraz "postępowania w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy zmienianej, wszczęte i niezakończone przed dniem 1 stycznia 2024 r.". Do postępowań, o których mowa w art. 14, wszczętych i niezakończonych przed 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 (p.r.d.) w brzmieniu dotychczasowym. W takim zaś przypadku, skoro Skarżący zbył pojazd przed końcem 2023 r. (16 września 2023 r.), to w sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, co wprost wynika z art. 14 pkt 3 ustawy zmieniającej. Tym samym podstawa prawna orzeczenia organu I instancji nie była wadliwa, a organ odwoławczy nie był umocowany do reformowania tego orzeczenia w myśl art. 139 K.p.a. Okoliczność ta stanowi o konieczności wyeliminowania rozstrzygnięcia organu odwoławczego z porządku prawnego. Decyzja organu I instancji - mimo prawidłowo przyjętej podstawy prawnej – podlega uchyleniu z uwagi na wadliwe ich zastosowanie. Zgodnie z przepisem art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W piśmiennictwie wskazuje się, że oceniając, czy dane naruszenie można określić mianem "znikomego", należy odwołać się do przesłanek wymierzenia kary administracyjnej określonych w art. 189d pkt 1 K.p.a. (patrz: Wróbel Andrzej. Art. 189(f). W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2019). Jeszcze inny pogląd (Cebera Agata i Firlus Jakub Grzegorz. Art. 189(f). W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2019) nakazuje przy ocenie wagi naruszenia prawa kierować się tym, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną, wskazując że jeżeli konkretne naruszenie prawa: – wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna; – wywołało (lub mogło wywołać) sporadyczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa nie jest znaczna; – wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma. W kontekście powyższego, warto podkreślić, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych wskazuje na konieczność indywidualnej oceny stopnia szkodliwości naruszenia oraz okoliczności towarzyszących sprawie. NSA w wyroku z dnia 30 października 2012 r. (sygn. akt II FSK 530/11) podkreślił, że przy wymiarze kary administracyjnej istotne jest uwzględnienie zarówno stopnia szkodliwości czynu, jak i okoliczności łagodzących, takich jak krótki okres opóźnienia. Kara powinna być proporcjonalna i adekwatna do wagi naruszenia, unikając nadmiernej surowości. Oceniając stopień szkodliwości naruszenia zaistniałego w przedmiotowej sprawie organ I instancji podkreślił, że naruszenia tego nie można uznać za znikome odwołując się do wagi, jaką Komisja Europejska przywiązuje do kwestii braku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Argumentacji tej nie można potraktować jako indywidualnej oceny okoliczności sprawy uwzględniającej zaistniały stan faktyczny sprawy. Należy również zauważyć, że wspomniane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazania Komisji Europejskiej, dotyczyły przede wszystkim wymogów systemowych i legislacyjnych, w kwestii prawidłowej transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/ 53/ WE z 18 września 2000r. - a nie indywidualnej oceny stopnia szkodliwości konkretnego naruszenia, co pozostawia organowi przestrzeń do rozważenia okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Nadto, wskazania Komisji Europejskiej, na które powołał się organ I instancji, uzasadniając istotną wagę naruszenia w przedmiotowej sprawie, nie dotyczyły spectrum okoliczności, powodujących zgodnie z wprowadzonym prawem krajowym, obowiązek dokonania zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu ale ukierunkowane były na kwestię braku sankcji za brak zawiadomienia o wycofaniu pojazdu z eksploatacji. Wskazania Komisji, jeśli mają stanowić wzmocnienie argumentacji organu w konkretnej sprawie, powinny być zatem odnoszone do okoliczności, na potrzeby których zostały sformułowane. Nadto wskazania te nie zastąpią indywidualnej oceny okoliczności sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ rozważy i wyjaśni czy opóźnienie w zawiadomieniu o zbyciu wynoszące 11 dni można rozważyć jako okoliczność o niskiej szkodliwości, która nie powoduje istotnego zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania systemu CEPiK ani realnych negatywnych skutków dla interesu publicznego lub osób trzecich, czy też nie. Weźmie przy tym pod uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na obowiązek organów administracyjnych proporcjonalnego wymiaru sankcji z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności, co w przypadku krótkiego opóźnienia stanowi ważny argument przemawiający za łagodniejszą oceną (por. np. wyrok z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2382/17 publ. w orzeczenia.nsa.gov.pl), a znikomość naruszenia prawa w szczególnie uzasadnionych przypadkach powinna być rozumiana szeroko, z korzyścią dla skarżącego, gdyż wykładnia prawa nie może prowadzić do niesprawiedliwych wniosków (wyroki WSA w Rzeszowie z 10 lipca 2025r. II SA/Rz 19/25 i II SA/Rz 20/25). Organ rozważy także fakt, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte po upływie wielu miesięcy od wykonania spornego obowiązku przez Skarżącego i na podstawie przedłożonych przez niego dokumentów. Nałożona kara nie miała zatem na celu wymuszenia stosownego zachowania, co nie powinno pozostawać bez wpływu na ocenę istotności dokonanego naruszenia. Z tych też względów, biorąc za podstawę art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Zasądzone do zwrotu koszty postępowania sądowego obejmują należy wpis od skargi (100 zł.), wynagrodzenie pełnomocnika (90 zł.) oraz opłatę uiszczoną z tytułu przedłożenia pełnomocnictwa (17 zł.). O zwrocie nadpłaconego wpisu orzeczono na postawie art. 225 w zw. z art. 231 P.p.s.a.