II SA/Rz 54/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej Spółką) od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych na istniejącym budynku handlowym, przy stacji bazowej nr [...], polegających na montażu sześciu anten sektorowych oraz trzech anten MW wraz z infrastrukturą techniczną na projektowanej stalowej konstrukcji wsporczej oraz adaptacji istniejącego pomieszczenia na działce nr 1488/3 położonej w K., uchylił zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzję wydano na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a., art. 30 ust. 2, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwana dalej Upb). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że decyzja organu I instancji jest co najmniej przedwczesna i wydano ją "bez uwzględnienia zasad proceduralnych" oraz pomijając niektóre elementy stanu faktycznego. W ocenie Wojewody, organ I instancji nie przeprowadził merytorycznej kontroli wniosku. Akta sprawy są wystarczające, aby stwierdzić, że oprócz przyjęcia zgłoszenia organ nie podejmował jakichkolwiek czynności dowodowych. Podkreślono przy tym, że zgłoszenie budowlane jest szczególną formą wszczęcia postępowania administracyjnego, ma charakter szczególny i uproszczony, a nadto toczy się tylko z udziałem zgłaszającego. Rolą organu procedującego w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia jest, po pierwsze, dokonanie kwalifikacji robót z punktu widzenia wymogu uzyskania pozwolenia na budowę, a po drugie, uwzględnienie zasady, że poszczególne prace objęte tym samym zamierzeniem inwestycyjnym nie mogą być dzielone i oceniane w różnych reżimach (zgłoszenia lub pozwolenia na budowę). Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Upb, zwolnieniu od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę podlega instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Upb, dopuszcza się, na podstawie zgłoszenia, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Projektowane zamierzenie inwestycyjne ma charakter "całości techniczno-użytkowej" i de facto zgłoszenie dotyczy zainstalowania stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu 13-metrowego budynku, o wysokości 15 m oraz adaptacji istniejącego pomieszczenia na ostatniej kondygnacji budynku na potrzeby funkcjonowania tej stacji. Wydanie decyzji o sprzeciwie wymaga dokonania oceny charakteru prac, o jakich mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 Upb. Zgłoszenie tymczasem nie zawiera opisu projektowanego przeprowadzenia tych prac (wymaganego przez art. 30 ust. 2 Upb). Organ I instancji powinien był w tym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, mając na względzie m.in. regulacje ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która wprowadziła zasadę, w myśl której nie wymaga się pozwolenia na budowę, jeżeli roboty budowlane polegają na zainstalowaniu urządzeń i konstrukcji antenowych na dachu budynku. W toku postępowania organ powinien był też zająć stanowisko z punktu widzenia legalności obiektu, oceniając go przez pryzmat regulacji ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwanej dalej Uuiś) – w zakresie wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Nie można także pominąć, że przed Burmistrzem Miasta i Gminy [...] toczy się, w zakresie objętym zgłoszeniem, postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (pod sygn. [...]), zaś Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] nie uzgodnił proponowanej lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego, z uwagi na jej usytuowanie w przestrzeni rynku, stanowiącego układ urbanistyczny z okresu XV w. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji obarczony jest wadami. Pełnomocnictwo zostało przedstawione wyłącznie w postaci kserokopii, tj. z naruszeniem art. 33 k.p.a. Podobna uwaga dotyczy projektu technologicznego zamierzenia inwestycyjnego. Treść oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w pkt 6 nie odpowiada wymogom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 224, poz. 2421). Z decyzją nie zgodziła się A. Sp. z o.o., składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze pełnomocnik Spółki zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania w postaci: art. 138 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105, art. 107 § 3, art. 77 § 1, art. 80, art. 8, art. 15 w zw. z art. 140 i art. 12 k.p.a. oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci: art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 30 ust. 5, art. 50 ust. 2 Upb i art. 59 Uuiś. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. zastosowano niewłaściwie, gdyż upłynął już materialnoprawny termin 30-dniowy na sprzeciw, liczony od dnia złożenia zgłoszenia. Wniesienie odwołania nie skutkuje wydłużeniem tego terminu. Po przekazaniu sprawy organowi I instancji nie będzie on już uprawniony do ponownego wydania decyzji o sprzeciwie. Organ odwoławczy powinien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylając zaskarżoną decyzję winien umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy mógł sam naprawić wady postępowania dowodowego i jeżeli uznał materiał dowodowy za niedostateczny – uzupełnić go na podstawie art. 136 k.p.a. Miał ponadto możliwość nałożenia na Spółkę obowiązku uzupełnienia zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 2 Upb. Nie czyniąc tego naruszył art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Uwalniając się od merytorycznego załatwienia sprawy organ dopuścił się naruszenia art. 15 k.p.a. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji naruszył także zasadę szybkości określoną w art. 12 k.p.a., gdyż te same czynności dowodowe można było podjąć w postępowaniu odwoławczym i końcowo załatwić sprawę decyzją II instancji. Z naruszeniem art. 77 § 2 i art. 80 k.p.a., w ocenie skarżącej, pominięto w postępowaniu odwoławczym niektóre dowody. Spółka załączyła do zgłoszenia projekt technologiczny zawierający opis przedsięwzięcia oraz szkice i rysunki. Wynika z nich, że maszt antenowy umocowany będzie na dachu za pomocą platformy wsporczej i usztywniony sześcioma odciągami kablowymi. Sposób wykonania zamierzenia zaprezentowano zatem jako "instalowanie"; niezrozumiałe są zatem wątpliwości organu odwoławczego w zakresie możliwości odinstalowania przedstawionego urządzenia (jako postaci przywrócenia budynku do stanu poprzedniego), wywiedzione na tle art. 29 ust. 2 pkt 15 Upb. Montaż anteny podlega zatem jednoznacznie procedurze zgłoszenia i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, co stanowić miało w orzecznictwie sądowym zasadę nawet jeszcze przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Nietrafnie też zobowiązano w zaskarżonej decyzji organ I instancji do oceny, czy projektowana inwestycja odpowiada wymogom art. 59 Uuiś, gdyż w aktach znajduje się obszerny dokument stanowiący kwalifikację przedsięwzięcia pod tym kątem, wykonany przez PPUH [...] ( R. B.; zgodnie z tą oceną "stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko i nie powoduje wystąpienia pól elektromagnetycznych o parametrach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludności w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania". W dokumencie tym szczegółowo zaprezentowano pasma dozwolone oraz wielkości natężeń promieniowania wysyłanego przez antenę. Wojewoda z naruszeniem art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że wynik rozpoznawanej sprawy może być zależny od wyniku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Roboty budowlane, dla których nie jest wymagane pozwolenie na budowę nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda [...], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu skarga jest skuteczna, aczkolwiek z przyczyn, które częściowo Sąd uwzględnił z urzędu, poza zarzutami w niej podniesionymi. Decyzja Wojewody [...] w podstawie prawnej wskazuje na art. 138 § 2 k.p.a. stanowiącego przesłankę do wydania tzw. decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przepis powyższy określa, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności faktyczne należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W literaturze prawniczej zwraca się uwagę, że decyzja tego typu nie może zostać wydana w innych przypadkach niż wskazane w normie art. 138 § 2 k.p.a., żadne inne wady postępowania ani wady decyzji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu (tak B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 592). Nie jest to jednak stanowisko jedyne, przeciwnicy takiego poglądu afirmują tezę, iż decyzja z art. 138 § 2 k.p.a. nie może być traktowana w sposób wyjątkowy (por. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Bibliografia..., Kraków 2000, s. 766). Trzeba tu jednak zaznaczyć, że organ odwoławczy ma możliwość uzupełnienia postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie, albo może zlecić uzupełnienie takiego postępowania organowi I instancji w trybie art. 136 k.p.a. Zdaniem Sądu, tylko konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w "znacznej części", albo zupełny brak takiego postępowania przed I instancją, uprawnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej i zwrotu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z uzasadnienia decyzji nie sposób wywieźć, jakie fakty nie zostały wyjaśnione przez organ I instancji. Organ odwoławczy, nie wskazywał zresztą okoliczności faktycznych, jakie należy mieć na względzie, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, za nietrafne należy uznać celu wydania kasacyjnej decyzji połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia tym, że umożliwi to organowi I instancji poprzez ocenę przedłożonego materiału dowodowego, "przy uwzględnieniu stosownych procedur i zastosowania właściwego toku formalno-prawnego wynikającego z przepisów prawa dotyczącego zgłoszonych robót budowlanych" (s. 9 zaskarżonej decyzji). Dodać należy, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji stwierdził wyraźnie, że stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy w jego ocenie jest niesporny (s. 3 zaskarżonej decyzji). W literaturze przedmiotu zwraca się ponadto uwagę, że korzystanie z tego typu rozstrzygnięcia, jakie jest objęte skargą Spółki, nie może być stosowane przy posługiwaniu się wykładnią rozszerzającą (por. G. Łaszczyca, w: G. Łaszczyca, A. Matan, Cz. Martysz: Postępowanie administracyjne ogólne, C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 748). Wyjątkowy charakter decyzji kasacyjnej wynika także z obowiązującej zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) oraz zasady ogólnej załatwiania spraw (art. 7 k.p.a.). Organ odwoławczy jest, co do zasady, zobowiązany do dążenia, aby merytorycznie sprawę administracyjną załatwić. Zawarte w decyzji Wojewody [...] wywody odnoszące się do nakazu uwzględnienia przez organ wnoszący sprzeciw faktu odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, w ocenie Sądu, nie usprawiedliwiają zasadności oparcia decyzji na normie art. 138 § 2 k.p.a. Skoro dla trafności samego wniesienia sprzeciwu miałoby mieć znaczenie to, że toczyło się postępowanie w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jego wynik znany był organowi odwoławczemu, to brak było podstaw do wydania decyzji w oparciu o cyt. przepis kodeksu. Pominięcie, w ocenie Wojewody, przez organ I instancji "istotnych problemów merytorycznych" nie stanowi hipotezy art. 138 § 2 k.p.a. (s. 8 zaskarżonej decyzji), podobnie nie jest nim "brak przekonywującego uzasadnienia formalno-prawnego i faktycznego". Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji dotknięte jest tego rodzaju uchybieniami, które nakazują jej wzruszenie. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa, subsumpcji normy prawnej oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Zatem ocenie Sądu nie może podlegać sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (tak NSA w wyroku z 15.11.2000 r. I SA/Gd 668/98, baza orzecz. LEX Nr 47109). W orzecznictwie wypowiedziano pogląd, że dopuszczalne jest nawet wzruszenie przez sąd administracyjny decyzji administracyjnej z powodu wadliwości stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu, mimo że jej sentencja jest zgodna z prawem (por. wyrok NSA z 5.02.1990 r., IV SA 832/89, opubl. ONSA Nr 2-3/1990, poz. 31). Za dopuszczalnością samego zaskarżenia uzasadnienia decyzji, zwłaszcza decyzji kasacyjnej wydanej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. opowiadał się NSA w wyroku z 20.05.1998 r. I SA 1896/97, (baza orzecz. LEX nr 44519), wskazując na istotną funkcję wewnętrzną uzasadnienia. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w k.p.a. odnośnie nakazu uzasadniania swego rozstrzygnięcia. Skoro w podstawie prawnej powołano art. 138 § 2 k.p.a., należało przytoczyć jego treść, albowiem z mocy art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie prawne decyzji to "wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Zaskarżona decyzja opierając się na przepisie art. 138 § 2 k.p.a. nie zawiera jego przytoczenia oraz wyjaśnienia jego treści, zatem uchybia wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. Co do zarzutu podnoszonego w skardze oraz w wystąpieniu pełnomocnika skarżącej spółki o tym, że wobec upływu terminu materialnoprawnego, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Upb, w dacie orzekania przez wojewodę i braku możliwości w związku z tym wydania decyzji opartej na dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. to Sąd go nie podziela. W literaturze odnoszącej się do problematyki zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dopuszczalność wydania decyzji opartej na cyt. przepisie bądź to w ogóle nie jest kwestionowana (por. B. Majchrzak, Procedura zgłoszenia robót budowlanych, Warszawa 2008, s. 96), bądź to dopuszcza się wyjątkowo, aby można było z takiego rozstrzygnięcia skorzystać w postępowaniu odwoławczym właśnie wtedy, gdy "stwierdzone zostaną braki w zgłoszeniu, co do których organ I instancji nie wezwał zgłaszającego do ich usunięcia" (M. Laskowska, Instytucja zgłoszenia robót budowlanych w ustawie – Prawo budowlane, Gdańskie Studia Prawnicze, Tom XIV, 2005, s. 443). Zresztą kwestia ta w realiach przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia, z punktu widzenia naruszenia przez organ odwoławczy innych przepisów prawa, które nie zostały przez skarżącą dostrzeżone. Przede wszystkim Wojewoda [...] trafnie dostrzegł, że zgłoszenie wniesione przez skarżącą Spółkę pochodziło od pełnomocnika, który nie dołączył do akt sprawy prawidłowego pełnomocnictwa. W myśl art. 33 § 3 k.p.a. "Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony". Z akt sprawy wynika, że jako pełnomocnik Spółki miał wnieść zgłoszenie G. Ł., do zgłoszenia dołączono kserokopię udzielonemu mu w dniu 3 marca 2010 r. pełnomocnictwa do działających imieniem A. A.K. i A.C. Kserokopia opatrzona jest pieczęcią "Za zgodność z oryginałem" i podpisem G. Ł. Z akt nie wynika, aby G. Ł. był adwokatem lub radcą prawnym, używa on pieczęci osobistej "T. sp. z o.o. Kierownik Projektu", zatem nie mógł, w świetle art. 33 § 3 k.p.a. sam sobie uwierzytelnić pełnomocnictwa, które miało mu być udzielone. Dostrzegając ten brak w postępowaniu przed Starostą [...] wojewoda był niekonsekwentny z punktu widzenia prawidłowości prowadzenia postępowania odwoławczego. Odwołanie bowiem podpisał G. Ł., do odwołania nie dołączono oryginału lub urzędowego potwierdzenia pełnomocnictwa, wnoszącego zaś odwołanie nie wzywano o uzupełnienie takiego braku formalnego. Zauważyć należy, że w postępowaniu odwoławczym art. 140 k.p.a. nakazuje w zakresie nie unormowanym przepisami art. 136-139 kodeksu, stosować odpowiednio przepisy o postępowaniu przed organami I instancji. Oznacza to m.in. nakaz uwzględnienia treści art. 64 § 2 k.p.a. wedle którego "Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania". Odpowiednie zastosowanie powyższego przepisu powinno prowadzić do tego, że organ odwoławczy winien wezwać wnoszącego odwołanie o skuteczne pełnomocnictwo, a w razie nieuzupełnienia tego braku stwierdzić niedopuszczalność odwołania (art. 134 k.p.a.). Podobny pogląd został zaprezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 15 kwietnia 2010 r. I OSK 135/10, LEX nr 595093). Z rozdzielnika zaskarżonej decyzji wynika, że wojewoda potraktował G. Ł. jako pełnomocnika skarżącej, a w dacie orzekania przez organ odwołującej się, Spółki, gdy akta nie zawierały prawidłowo wniesionego dokumentu pełnomocnictwa. Do skuteczności prawnej wniesionego odwołania imieniem A. przez G. Ł. było uzupełnienie akt sprawy o dokument spełniający wymogi art. 33 § 3 k.p.a. Skoro Wojewoda rozpoznał odwołanie pochodzące od pełnomocnika, który nie wylegitymował się wymaganym prawem dokumentem pełnomocnictwa, to sam uchybił wskazanym przepisom, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Prowadząc ponownie postępowanie wojewoda wezwie wnoszącego odwołanie o przedłożenie pełnomocnictwa spełniającego wymogi z art. 33 § 3 k.p.a., o ile to nastąpi, raz jeszcze rozpozna odwołanie. Organ będzie miał na względzie fakt, ze zakres zamierzenia inwestycyjnego obejmuje nie tylko instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych (por. art. 29 ust. 2 pkt 15 Upb), ale także "adaptacji istniejącego pomieszczenia". Rozpoznając sprawę organ winien także wyjaśnić kwestię, czy zamierzone przedsięwzięcie nie wymagało sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Uwzględnienie skargi uzasadniało zasądzenie kosztów postępowania sądowego na zasadzie art. 200 Ppsa.