II SA/Rz 540/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska- Kobak /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk NSA Małgorzata Wolska Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. [...] S.K.A. na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w rejonie ul. Z. -skargę oddala- II SA/Rz 540/09 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] w rejonie ulicy Z. w R. Podstawę jej uchwalenia stanowiły przepisy art. 18 ust.2 pkt 5 i art. 40 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym / Dz.U z 2001 r, Nr. 142, poz. 1591 ze zm/ oraz art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/ Dz.U. 2003 r Nr 80 poz. 717/ ze zm oraz ustalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta. Wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta [...] / § 66 /. W § 67 określono termin wejścia jej w życie . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący zaskarżyli postanowienia uchwały w części dotyczącej postanowień planu odnoszących się do ich działek będących ich własnością tj. nr 2246,2219, 2245 wobec nieuwzględnienia zgłaszanych przez nich zarzutów dotyczących naruszenia ich własności. W ocenie skarżącej zaskarżona uchwała została podjęcia z naruszeniem przepisów; - art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 2003 r Nr 80 poz. 717/ ze zm., - art. 2 ust.1 wz. z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie ,że w/w działki zostały objęte decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwoleniem na budowę w związku z czym w/w teren ma swoje przeznaczenie planistyczne, - art. 22 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie w planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń naruszających interes prawny skarżącej. W uzasadnieniu skargi, powołując się na w/w przepisy , skarżący zarzucili, że przyjęte przez Radę Miasta w uchwale rozwiązanie dotyczące przeprowadzenia szlaku drożnego przez ich nieruchomości narusza prawo własności, uniemożliwiając tym samym zagospodarowanie i korzystanie z tych działek w sposób określony uzyskanymi wcześniej decyzjami. Umiejscowienie planowanej drogi przez ich działki spowoduje całkowitą zmianę ich charakteru. Działki skarżącego są od szeregu lat w całości wykorzystywane do prowadzenia przez skarżącą Spółkę przedsiębiorstwa, ściśle powiązane są z jej strukturą organizacyjną zwłaszcza jej centralą stanowiąca centrum zarządzania z 8 oddziałami w 5 województwach Polski południowej i centralnej. Uchwalenie planu z obecnym kształcie narusza prawa i interesy Spółki i stawia ją pod wielkim znakiem zapytania co do dalszej jej działalności na terenie miasta R. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie w dniu w dniu 5 listopada 2009 r, pełnomocnik skarżącej Spółki adwokat J. J. rozszerzył przedmiot skargi o działkę nr ew. 2218 z argumentacją identyczną jak w pisemnej skardze co do działki nr 2219 a dodatkowo zarzucił, że zaskarżona uchwała narusza przepis art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz że zarzucił, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem zasad głosowania poprzez wadliwe obliczenie głosów radnych uczestniczących w sesji w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Z powołaniem się na przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśnił, że w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego w rejonie ulicy Z. w R. teren oznaczony na rysunku planu symbolem 3KDL o pow. około 0.19 ha został przeznaczony pod drogę publiczną lokalną . Ustalono, że system komunikacji drogowej w R. w rejonie ulicy P. i R. zostanie rozbudowany o drogę publiczną lokalną . Zostanie ona utworzona w oparciu o istniejącą już ulicę Z. łączącą się z ulicą P. poprzez jej rozbudowę oraz nowopowstałą drogę publiczną wybudowaną po zachodniej stronie linii kolejowej relacji R. – J., północną część działek nr ewid. 2219 i 2218 własności skarżącej spółki a także nowoprojektowaną drogę łączącą ulicę B. z ulicą R. Przeznaczając w miejscowym planie zagospodarowania w/w teren pod drogę lokalną uwzględniono obecny stan zagospodarowania tych nieruchomości. Uznano , że zaplanowanie powierzchni 0,19 ha własności skarżącej północną – wschodnią stroną działki nr 2218 i południową strona działki nr ewid. 2218 pod drogę publiczną lokalną oznaczoną na rysunku planu symbolem 3 KDM obecnie zagospodarowaną poprzez urządzenie na niej wewnętrznego utwardzonego placu dojazdowego do budynków magazynowych skarżącej w minimalnym stopniu wpłynie na zmianę ich sposobu korzystania zważywszy , że działki skarżącego nr ewid. 2219 , 2218 , 2246, 2245 położone są w konturze planu oznaczonym symbolem 8U/P , którego powierzchnię 1.12 ha przeznaczono pod nieuciążliwą zabudowę usługową, magazynową lub produkcyjną. Działka natomiast nr 2246 obr. [...] przy ulicy B. jest zagospodarowana budynkiem magazynowym o stałej konstrukcji dużej powierzchni i kubaturze. Zwrócono uwagę, że w załączniku graficznym nr [...] do uchwały Nr [...] z dnia [...] lipca 2000 roku w sprawie uchwalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta postanowiono, że jednym z elementów systemu komunikacji drogowej R. w rejonie ulicy P. oraz R. będzie planowana droga publiczna o charakterze lokalnym przebiegająca przez w/w teren tj. między innymi przez działki nr.nr. nr 2219 i 2218. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; skarga jest nieuzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w granicach kompetencji wynikających z art. art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U Nr 153,poz. 1269/ obowiązany jest skontrolować, czy zaskarżona uchwała odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 147 § 1 lub 151 z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153,poz. 1270/ zwana dalej P.p.s.a. Uwzględnienie skargi przez Sąd obliguje do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Przesłanki decydujące o wadliwości naruszenia uchwały wskazuje art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym / Dz.U Nr 142 poz, 1591 ze zm/ zwana dalej u.s.g Przepisem szczególnym wobec treści art. 91 ust.1 jest treść art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm./, zgodnie z którym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części . Działając na podstawie w/w przepisów Sąd w przedmiotowej sprawie orzeka o legalności zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie ocenia natomiast celowości, słuszności, czy też racjonalności przyjętych w planie rozwiązań planistycznych. Rozpoznając skargę w świetle tych kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga na uchwałę Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r w sprawie uchwalenie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] w rejonie ulicy Z. w R. Art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm./, który skarżąca powołała jako podstawę skargi, stanowi że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem przyjętym przez organ gminy, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Niewątpliwie uchwała Nr [...]Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie uchwalenie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] w rejonie ulicy Z. w R. ingeruje w uprawnienia właścicielskie skarżącej odnośnie działki nr ew. 2219 i 2218 objętymi miejscowym planem, co daje jej podstawę /interes prawny/ do zaskarżenia tej uchwały do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa tj. /art. 52 § 4 P.p.s.a./ w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni /art. 53 § 2 P.p.s.a./ od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżąca pismem z dnia 23 marca 2009 r., które wpłynęło do organu w dniu w dniu 7 kwietnia 2009 r działając na podstawie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2008 r. Rada Miasta do dnia wniesienia skargi tj. 5 czerwca 2009 r. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, zatem należy uznać, że skarżąca Spółka zachowała termin do wniesienia skargi o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. Przesądziwszy o dopuszczalności wniesienia skargi na w/w uchwalę wyjaśnienia wymaga, art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W/w przepis chroni własność i prawo dziedziczenia, jednocześnie zastrzega , że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności – art. 64 ust. 3 Konstytucji. W świetle tych unormowań jest dopuszczalne uszczuplenie uprawnień właściciela nieruchomości polegające na ustawowym wskazaniu jej przeznaczenia bądź sposobu, w jaki należy z niej korzystać. Rozwinięciem tej zasady jest art. 140 Kodeksu cywilnego, który stwierdza, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, właściciel może z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z regulacji konstytucyjnej jak i kodeksu prawa cywilnego wynika , że uprawnienia składające się na treść prawa własności nie są nieograniczone, a ich zakres wyznaczają ustawy. Jedną z takich ustaw jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu przestrzennym /Dz.U. z 2003 r. Nr, 80 poz. 717 ze zm./ zwana dalej u.p.z..p. Na podstawie wymienionej ustawy gmina uprawniona jest do kształtowania polityki przestrzennej terenów położonych w jej obrębie. Ustawodawca w tej ustawie przesądził, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonania prawa własności nieruchomości / art. 6 ust.1 u.p.z.p./ Poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gmina może kształtować politykę przestrzenną w taki sposób, że w jednostkowych przypadkach będzie to sprzeczne z interesem indywidualnym właścicieli poszczególnych nieruchomości. Skuteczność natomiast jej działania zależy od legalności ustaleń planu oraz procesu jego uchwalenia. Wskazać należy, że art. 28 ust.1 ustawy przewidział sankcje nieważności uchwały rady gminy w razie naruszenia zasad sporządzenia studium lub planu miejscowego istotnego naruszenia trybu ich sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Odnosząc w/w zasady do zaskarżonej uchwały, stwierdzić należy, że została ona wydana przez właściwy organ, w odpowiednim trybie a jej ustalenia nie naruszają przepisów prawa materialnego. Materiał zgromadzony w aktach rozpoznawanej sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy gminy w toku postępowania zmierzającego do uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego zachowały tryb sporządzenia planu. W szczególności, zgodnie z art. 17 ustawy, dokonano niezbędnych ogłoszeń i zawiadomień, wystąpiono do odpowiednich organów o opinie i uzgodnienia. Ustawodawca w / w ustawie ustanowił dwa akty planowania lokalnego a to; studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest przeznaczonym do użytku wewnętrznego gminy opracowaniem, które zawiera diagnozę opracowania przestrzennego i określa politykę przestrzenną gminy i lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Zasadą w art. 20 ust.1 ustawy, jest możliwość uchwalenia planu miejscowego przez radę dopiero po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego gminy uchwalony uchwałą z dnia [...] lipca 2000 Nr [...], Rady Miasta oraz w załączonym do niej załączniku graficznym Nr [...] uchwaliła, że system komunikacji drogowej R. w rejonie ulicy P. oraz R. zostanie rozbudowany o drogę publiczną utworzona w oparciu o istniejącą ulicę Z. łączącą się z ulicą P. poprze jej rozbudowę oraz nową drogę publiczną wybudowana po zachodniej stronie linii kolejowej relacji R. - J. między innymi na terenie na którym jest położna nieruchomość skarżącej tj. na części działki nr ewid. 2219 i 2218 , a także w oparciu o istniejącą ulicę B. i nowoprojektowaną drogę łączącą ulicę B. z ulica P. Z rysunku studiu wynika niewątpliwie, że przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową tereny o symbolach MN w tym MN 29 pokrywają się w zaznaczonym na rysunku studium/ kolorem brązowym/ obszarem oznaczonym istniejące obszary zabudowane, tereny oznaczone na rysunku planu KDL – drogi lokalne gminne /drogi pozostałe linia czerwona/ obszary rolne chroniące i wskazane do objęcia ochrona oraz zalesień /kolor niebieski/ Dla tych terenów obowiązkowe jest opracowanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Należy podzielić stanowisko Rady, że został spełniony wymóg ustawowy określony w art. 20 ust.1 w przedmiocie zgodności z ustaleniami studium. Zaskarżoną uchwałę poprzedza uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2006 o przystąpieniu do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] Zaopatrzona w załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem /art. 14 ust. 1 i 2 ustawy/. Podjęcie tej uchwały poprzedzały wykonane przez Prezydenta Miasta analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami Studium /art. 14 ust.2 i 4 ustawy/. O podjęciu uchwały i przystąpieniu do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego Prezydent Miasta obwieścił zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy w prasie lokalnej /[...] z dnia 1-3 luty 2008 r./ wraz z pouczeniem o sposobie i terminie składania wniosków oraz zawiadomił instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania /art. 17 pkt 1 i 2/. W dniach od 21 lutego 2008 do 4 marca 2008 r. projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko wyłożono do publicznego wglądu. O powyższym ogłoszono w prasie lokalnej /[...]/oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miast jak również przeprowadzono publiczną dyskusję nad przyjętymi rozwiązaniami. / art. 17 pkt 10 i 11/ W ogłoszeniu poinformowano o możliwości składania uwag do projektu planu do dnia 18 marca 2008 . Natomiast skarżąca Spółka swoje zastrzeżenia złożyła po w/w terminie tj. w dniu 8 kwietnia 2008 r. co pozwala na stwierdzenie, że skarżąca z przysługującego jej uprawnienia składania uwag do projektu planu w zakreślonym terminie nie skorzystała. W dniu 8 kwietnia 2008 r. Prezydent Miasta rozpatrzył wszystkie uwagi wniesione do projektu planu /art. 17 pkt 12 ustawy/. Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miasta stosownie do postanowień art. 20 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dokonała jednoznacznego rozstrzygnięcia o sposobie i realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które to zadania należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Rozstrzygnięto również o zgłoszonych do projektu planu uwagach. Reasumując Sąd stwierdza, że procedura planistyczna określona w 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została zachowana. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą Spółkę zarzutów; - dotyczących okoliczności podjęcia zaskarżonej uchwały poprzez wadliwy sposób obliczenia głosów radnych uczestniczących w sesji w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, stwierdzać należy, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Art. 14 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm./ stanowi, że uchwały rady gminy zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu jawnym, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Z wyciągu protokołu sesji Rady Miasta odbytej w dniu [...] kwietnia 2008 r. dotyczącej w/w uchwały wynika ,że ustawowy skład rady wynosi 32 radnych, w chwili głosowania zaskarżonej uchwały na sali było obecnych 31 radnych, 29 radnych, którzy czynnie wzięli udział w głosowaniu, 2 radnych nie zajęło stanowiska. Ustawodawca w w/w przepisie odwołał się do pojęcia obecności na sali obrad, nie zaś do udziału w głosowaniu, przez opowiedzenie się za, przeciw lub o wstrzymaniu się od głosowania. Tym samym brak stosunku do podejmowane uchwały należy rozumieć jako konkludentne wstrzymanie się od głosu. Liczba radnych obecnych w trakcie głosowania i liczba oddanych głosów nie musza się pokrywać bowiem oddanie głosu jest uprawnieniem a nie obowiązkiem członka organu. /por. A. Szewc, G.Jyż, Z. Pławecki. Komentarz do art. 14 ustawy o samorządzie gminnym, Dom Wydawniczy ABC, 2005, wyd.II/ Ustalone w art.14 ustawy o samorządzie gminnym dla ważności uchwał quorum wynosi połowę składu rady. Nie ulega wątpliwości, że taki skład rady był reprezentowany na sesji, na której została podjęta zaskarżona uchwała. /ustawowa liczba radnych 32, obecnych 31 radnych lista obecności radnych/. Fakt, że część radnych nie głosowała nie przekreśla ustawowego wymogu ich obecności w czasie głosowania. W kwestii zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny wobec sporządzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego przez osobę nieuprawnioną Sąd stwierdza, że zarzut ten jest zasadny. Niemniej jednak w ocenie Sądu naruszenia w/w przepisu nie stanowi rażącego naruszenia o jakim mowa w art. 28 ust. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O przypadku naruszenia trybu sporządzania studium lub planu, ustawodawca wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny. Zgodnie z dyspozycją ustawodawcy, jedynie istotne naruszenie trybu postępowania skutkuje nieważnością aktu planistycznego w całości lub w części. Oznacza to, że nie każde naruszenie trybu postępowania skutkuje nieważnością aktu planistycznego .Istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w które przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzenia aktu planistycznego. /Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym str. 250 prof. zw. dr. Hab. Zygmunt Niewiadomski/. Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004. Wyjaśnienia wymaga, że jednym z etapów procedury planistycznej jest, zgodnie z art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego z uwzględnieniem art. 36 w/w ustawy. Szczegóły dotyczące prognozy skutków finansowych określa § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587/, zgodnie z którym prognoza ta powinna zawierać; 1/ prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dochody własne i wydatki gminy , w tym nas wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty odszkodowania, o których mowa w art. 36 ustawy, 2/ prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wydatki związane z realizacją inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, 3/ wnioski i zalecenia dotyczące przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego wynikające z uwzględnienia ich skutków finansowych. Oznacza to, że prognoza skutków finansowych uchwalenia planu nie jest załącznikiem do planu, lecz do projektu planu przekładanego radzie gminy do uchwalenia. Prognoza ta nie ma charakteru wiążącego, normatywnego, pełni jedynie funkcje analizy ekonomicznej. Nie podlega ona opiniowaniu i uzgadnianiu przez właściwe organy zgodnie z art. 17 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. /vide; wyrok z dnia 1 lutego 2007 r. WSA w Warszawa sygn. akt IV SA/Wa 2064/06/. Reasumując prognoza skutków finansowych ustala wysokość ewentualnych kosztów lub przychodów będące finansową konsekwencją ustanowienia nowego ładu przestrzennego. Zarzut podnoszony przez skarżącą sporządzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego przez osobę nieuprawnioną oznacza naruszenie przepisu art. 37 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , lecz naruszenie to w ocenie Sądu nie ma charakteru istotnego o którym mowa w art. 28 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut nieuwzględnienia faktu już dokonanego , że w/w działki zostały objęte decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i zaskarżona uchwała swoimi postanowieniami uniemożliwi realizację uzyskanej decyzji pozwalającej na budowę jest pozbawiony podstaw . Kwestię te w sposób korzystny dla skarżącej Spółki rozstrzyga treść art. 65 ust.1 pkt 2 i ust.2 cytowanej ustawy planistycznej. Mając na uwadze, że zarzuty skargi nie dotyczą naruszenia zasad sporządzenia studium lub planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jej sporządzania, a właściwość organów w tym zakresie została zachowana, Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną po myśli art. 151 P.p.s.a.