II SA/Rz 540/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącego r. pr. M. M. kwotę 516,22 zł. (słownie: pięćset szesnaście złotych 22/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na które składa się tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 264 zł i naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług tj. 60,72 zł. oraz zwrot poniesionych, udokumentowanych wydatków w wysokości 191,50 zł. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 540/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę G. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2010 r. Nr N.I-7724-182/09. Reprezentujący skarżącego pełnomocnik r. pr. M. M., ustanowiony w ramach prawa pomocy na etapie postępowania I-instancyjnego, we wniesionej od tego wyroku skardze kasacyjnej zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych (postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. przyznano mu już uprzednio z tytułu pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu przed Sądem I instancji kwotę 322,08 zł.). Wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 708/11 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną do WSA w Rzeszowie decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r. Nr [...], a także stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...]. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynika, że na rozprawie imieniem skarżącego stawił się rad. pr. M. M. W protokole tym zawarty został zapis o złożeniu przez pełnomocnika G. W. oświadczenia w sprawie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wniosek o zwrot kosztów przejazdu w kwocie 237,50 zł. Postanowieniem z dnie 2 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 540/10 referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi skarżącego r. pr. M. M. kwotę 324,72 zł. (trzysta dwadzieścia cztery złote 72/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu sądowym w drugiej instancji, na które składa się należna tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 264 zł. i naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług, tj. 60,72 zł. Odnośnie zaś kwestii zwrotu kosztów przejazdu, wobec niespełnienia kryterium jego udokumentowania wniosek ten nie został uwzględniony. Sprzeciw od powyższego postanowienia złożył r. pr. M. M. i zawnioskował o przyznanie kosztów przejazdu związanych z jego uczestnictwem na rozprawie przed NSA. Wnioskodawca przedłożył bilety PKP, dokumentujące przejazd z R. do W. i z powrotem, w dniach 14-15 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwana dalej P.p.s.a. w przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym W myśl zaś art. 250 P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych reguluje je rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, które w § 15 stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 i 4 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2). Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – w przypadku gdy sprawę prowadził ten sam radca co w pierwszej instancji - jest to 75 % tej stawki, nie mniej niż 120 zł. (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a w/w rozporządzenia). Uwzględniając charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z aktami sprawy, z pozytywnym dla skarżącego skutkiem wniesienia i rozpoznania sporządzonej skargi kasacyjnej zawierającej trafnie sformułowane i obszernie uzasadnione zarzuty, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 264 zł. (110 % stawki minimalnej). W oparciu o kryteria wskazane w § 2 ust. 1 rozporządzenia uznano, że jest ona adekwatna do wykonanych przez pełnomocnika czynności (nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z aktami sprawy został już uwzględniony przy wydawaniu postanowienia przyznającego mu wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną na etapie postępowania I-instancyjnego). Na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, opłata ta ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. 23 %, co od w/w kwoty daje 60,72 zł. Ponieważ ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oprócz opłaty obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki, za taki należy uznać wykazane przez pełnomocnika wydatki związane z dojazdem na rozprawę kasacyjną do Warszawy w łącznej kwocie 191,50 zł. W związku z powyższym na podstawie powołanych wyżej przepisów w związku z art. 260 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.