II SA/Rz 541/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia oddziaływania na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. S.A. kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania Spółki A S.A. w R. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]) orzekającej o zobowiązaniu Spółki A S.A. w R. do: 1. ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko poprzez wykonanie działań zmierzających do ograniczenia emisji hałasu ze źródeł zlokalizowanych na terenie spółki do poziomu nie przekraczającego wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Termin wykonania do 10 kwietnia 2013 r.; 2. wykonania kontrolnych pomiarów hałasu przez laboratorium posiadające akredytację na wykonywanie pomiarów hałasu pochodzącego od instalacji, urządzeń i zakładów przemysłowych, w celu sprawdzenia skuteczności wykonywanych działań oraz przedstawienia sprawozdania z przeprowadzonych pomiarów hałasu. Termin wykonania do 31 maja 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego uchyliło ww. decyzję w części określającej termin w pkt 1 rozstrzygnięcia i orzekło w tym zakresie: "Termin wykonania: do 5 lipca 2013 r." (pkt I decyzji); uchyliło zaskarżoną decyzję w części określającej termin w pkt 2 rozstrzygnięcia i orzekło w tym zakresie: "termin wykonania do: 31 sierpnia 2013 r." (pkt II decyzji); w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji (pkt III decyzji). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] października 2012 r. Prezydent Miasta [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uciążliwości hałasowych związanych z działalnością zakładu A S.A. z siedzibą w R. Po przeprowadzeniu postepowania Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] zobowiązał A S.A. do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko poprzez wykonanie działań zmierzających do ograniczenia emisji hałasu ze źródeł zlokalizowanych na terenie spółki do poziomu nie przekraczającego wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, ustalając termin wykonania tych czynności do 10 kwietnia 2013 r. W pkt 2 decyzji organ zobowiązał także ww. Spółkę do wykonania kontrolnych pomiarów hałasu przez laboratorium posiadające akredytację na wykonywanie pomiarów hałasu pochodzącego od instalacji, urządzeń i zakładów przemysłowych, w celu sprawdzenia skuteczności wykonanych działań oraz przedstawienia sprawozdania z przeprowadzonych pomiarów hałasu, określając termin wykonania tych czynności do 31 maja 2013 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka A S.A. - reprezentowana przez radcę prawnego S. K. W ocenie strony odwołującej organ dokonał błędnej kwalifikacji terenów, na których usytuowane są ogródki działkowe poprzez przyjęcie, że stanowią one tereny wypoczynkowo - rekreacyjne, a tym samym stanowią one obszar chroniony akustycznie. Nie wzięto pod uwagę faktycznego położenia ogródków działkowych pomiędzy dwoma dużymi zakładami produkcyjnymi B "[...]" oraz A S.A. oraz w bezpośrednim sąsiedztwie drogi publicznej, tj. ul. [...] oraz torów kolejowych. Obszar ten jest obszarem przemysłowym, nie zaś jak błędnie przyjął organ, wypoczynkowo - rekreacyjnym. Zwrócono uwagę, że na skutek sąsiedztwa drogi publicznej (ul. [...]) wykluczone jest stosowanie normy 55 dB. Zastosowanie winna znaleźć norma 65 dB lub 68 dB. Na przedmiotowym terenie występuje kumulacja hałasu wytwarzanego przez A S.A. oraz pochodzącego z ww. drogi publicznej. Spółka A S.A. nie naruszyła żadnych norm hałasu. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminów wykonania działań zmierzających do ograniczenia hałasu oraz wykonania kontrolnych pomiarów hałasu, w pozostałej zaś części utrzymało ją w mocy. Kolegium wskazało, że art. 362 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) stanowi, że jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek: 1. ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia; 2. przywrócenia środowiska do stanu właściwego. (ust. 1). Zgodnie natomiast z ust. 2 tego przepisu w decyzji tej organ ochrony środowiska może określić zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko; czynności zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego oraz termin wykonania obowiązku. Kolegium podało, że organ I instancji powziął informację o uciążliwości hałasowej powodowanej przez zakład Spółki A S.A. w R., ul. [...]. W toku postępowania przeprowadzone zostały przez C Sp. z o.o. Laboratoriom [...] ze S. badania hałasu pochodzącego od instalacji i urządzeń ww. zakładu. W celu przeprowadzenia badań został przyjęty dopuszczalny poziom hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeq D 55 dB. Powyższe założenie zostało oparte na rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.). Rozporządzenie to określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno- wypoczynkowe oraz na cele mieszkaniowo-usługowe. W tabeli 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia w pkt 3c określono dopuszczalne poziomy hałasu w dB dla terenów rekreacyjno - wypoczynkowych. Dopuszczalny poziom 55 dB dotyczy pozostałych obiektów i działalności będących źródłem hałasu, przy czym za "pozostałe" należy rozumieć inne niż drogi i linie kolejowe. Jednostka przeprowadzająca badania uznała teren ogródków działkowych "[...]" za teren rekreacyjno - wypoczynkowy. Takie założenie przyjął organ I instancji i ustalił, że działka nr ewid. 1837/1, na której usytuowano dwa punkty pomiarowe (zajęta pod ogródki działkowe) nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podało, że zgodnie z art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wymienia rodzaje terenów, które zostały podane powyżej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił, że teren na którym podmiot wykonujący badania usytuował dwa punkty pomiarowe stanowi teren rekreacyjno - wypoczynkowy. Powołując się na definicję rodzinnych ogrodów działkowych, zawartą w art. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419 ze zm.) SKO wskazało, że skoro powyżej wymieniona działka faktycznie stanowi ogródek działkowy, to funkcja terenu rekreacyjno - wypoczynkowego nie budzi wątpliwości. Właściwie zastosowana została przez organ I instancji norma 55 dB. Odnośnie zarzutu wpływu hałasu pochodzącego z drogi publicznej - ul. [...] na wyniki badań oraz konieczności przyjęcia jako właściwego poziomu 65 dB bądź 68 dB organ uznał je za niezasadne. Podał, że przeprowadzone badania zostały ukierunkowane na ocenę uciążliwości hałasowej zakładu A S.A. (odległość punktów pomiarowych od tych zakładów 23 m), natomiast ww. droga publiczna oddalona jest od punktów pomiarowych o ok. 150m. Hałas pochodzący od tej drogi oraz z innych źródeł został uwzględniony w badaniach jako element tworzący tło akustyczne. Brak podstaw do uznania kumulacji hałasu drogowego i przemysłowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła Spółka A S.A. - reprezentowana przez radcę prawnego S. K., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, jak również wstrzymanie jej wykonania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 80 k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy decyzję organu I instancji należało uchylić a postepowanie umorzyć, ewentualnie uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania; - naruszenie art. 115 w zw. z art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez zakwalifikowanie terenów ogródków działkowych jako rekreacyjno-wypoczynkowych, pomimo iż dla w/w terenów nie została wydana decyzja w trybie art. 115 a przez właściwy organ; - naruszenie art. 115 w zw. z art. 114 oraz art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że tereny ogródków działkowych mają charakter terenów o charakterze rekreacyjno – wypoczynkowym z pominięciem przesłanki wykorzystania i zagospodarowania terenów sąsiednich. W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymała argumentację odwołania, raz jeszcze podkreślając, że tereny ogródków działkowych położone są na gruntach będących w użytkowaniu wieczystym B "[...]" Sp. z o.o. i oddanych w użyczenie Polskiemu Związkowi [...] w R. Tereny te położone są pomiędzy dwoma zakładami przemysłowymi – B "[...]" Sp. z o.o. oraz A S.A. i w bezpośrednim sąsiedztwie drogi publicznej (ul. [...]) i torów kolejowych. Powyższe powoduje, że nawet przyjęcie, że tereny te to tereny wypoczynkowo-rekreacyjne, niemożliwym jest stosowanie norm hałasu na poziomie 55 dB. W przedmiotowej sprawie zastosowanie winna znaleźć norma 65 dB lub 68 dB. Wskazano, że na terenie na którym prowadzono pomiar hałasu dochodzi do kumulacji hałasu wytwarzanego przez A S.A. oraz hałasu z drogi publicznej (ul. [...]). Strona skarżąca zarzuciła również, brak ustaleń, czy teren działki nr 1837/1 można uznać za rodzinne ogrody działkowe, w rozumieniu przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Zarzucono nadto wydanie decyzji z przekroczeniem ustawowych terminów, zapewnienie udziału w rozprawie administracyjnej osobom nie będącym stronami w sprawie, jak również, że organy uznały teren działki nr 1837/1 za teren rekreacyjno-wypoczynkowy, bez wydania stosownej decyzji w trybie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska oraz nieuwzględnienie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenów działek sąsiednich. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia i dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]). Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 . – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Trzeba też wskazać, że na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przepis ten nakłada na sąd administracyjny obowiązek zajęcia się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Nadrzędnym bowiem obowiązkiem sądu administracyjnego jest – przez wydanie orzeczenia – stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt (lub czynność) organu administracji publicznej niezgodny z prawem (zob. wyrok NSA z dnia 11.01.2007 r., I OSK 275/06, LEX 293171). Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]) w omówionym zakresie, Sąd uznał, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w tym przepisie jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasada prawdy obiektywnej oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Stosownie do przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zbadać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena dowodów, zgodnie z wymienionym ostatnio przepisem, powinna być oparta w wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ obowiązany jest więc rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale też wszystkie dowody we wzajemnej łączności. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie niniejszej nie wywiązały się należycie z obowiązku wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienia zaś postępowania odwoławczego, w którym przede wszystkim argumenty podnoszone przez stronę odwołującą się nie zostały rozważone zgodnie z regułami k.p.a., czynią zaskarżoną decyzję wadliwą z punktu widzenia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Przypomnieć tu wypada, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 16.03.1998 r., II SA 96/98, LEX nr 41681). Zaskarżoną decyzja, wydaną w myśl art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., uchylono decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2013 r. ([...]) w części dotyczącej terminów wykonania działań zmierzających do ograniczenia emisji hałasu oraz wykonania kontrolnych pomiarów hałasu i w tym zakresie określono nowe terminy wykonania tych obowiązków, zaś w pozostałej części decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano również materialnoprawne przepisy, tj. art. 115a i 362 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". W art. 115a ustawy została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Natomiast przepis art. 362 ustawy stanowi podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia na podmiot określonych obowiązków, w związku z negatywnym oddziaływaniem na środowisko. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne wszczęte zostało przez organ I instancji na zasadzie art. 362 ustawy (zawiadomieniem z dnia [...].10.2012 r.) i na tej podstawie prawnej rozstrzygnięto sprawę w pierwszej instancji. Zakres rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego w żaden sposób nie odnosi się do kwestii ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez Spółkę A S.A., tj. regulacji prawnej zawartej w art. 115a ustawy, stąd też wymieniony ostatnio przepis ustawy wadliwie został powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji (nie mógł więc stanowić podstawy rozstrzygnięcia organu odwoławczego), w konsekwencji czyniąc wadliwą tę decyzją. Przepis art. 362 ust. 1 ustawy zamieszczony w Tytule VI. Odpowiedzialność w ochronie środowiska Dziale III. Odpowiedzialność administracyjna stanowi: "Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek: 1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia, 2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego". Przepis ten dotyczy więc wszelkich postaci naruszenia środowiska w sposób prawem zakazany. Strona skarżąca, kwestionując zastosowanie wobec niej wspomnianego przepisu podnosiła, że organy obu instancji błędnie przyjęły, iż tereny (oddane przez użytkownika wieczystego B "[...]" S.A. w użyczenie Polskiemu Związkowi [...] w R.), na których znajdują się ogródki działkowe stanowią tereny rekreacyjno – wypoczynkowe, a tym samym obszar chroniony akustycznie. Nie uwzględniono bowiem, że faktycznie ogródki działkowe położone są pomiędzy dwoma zakładami produkcyjnymi (B "[...]" S.A. i A S.A.), w bezpośrednim sąsiedztwie drogi publicznej (ul. [...]) i torów kolejowych. Jest to więc teren przemysłowy – a nie rekreacyjno – wypoczynkowy – na którym występuje kumulacja hałasu, zaś skarżąca Spółka nie przekroczyła żadnych norm hałasu, w szczególności normy 55dB. Należy zgodzić się z poglądem strony skarżącej, o ile kwestionuje uznanie ogródków działkowych jako obszar chroniony akustycznie. Niesporne jest, że na terenie ogródków działkowych (dz. 1837/1), jak i na terenie, na którym działa Zakład skarżącej Spółki (dz. 1837/2) nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 115 ustawy – w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów, przy czym art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ten (art. 114 ust. 2) stanowi, że jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Tymczasem, jak wynika z lektury akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji organy przyjęły, za "podmiotem przeprowadzającym badania" - teren ogródków działkowych za teren rekreacyjno – wypoczynkowy. W sprawozdaniu z badań hałasu, wykonanym przez C Sp.z o.o. Laboratorium [...] w S. wskazano, że Zakład A S.A. przy ul. [...] w R. graniczy z terenami rekreacyjno – wypoczynkowymi "[...]". Poprzestanie jednakże przez organy orzekające na tym tylko stwierdzeniu podmiotu w/w nie może zostać uznane za równoznaczne z dokonaniem oceny, o której mowa w art. 115 ustawy (oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1). Ustalenie przeznaczenia terenu pozostającego w strefie oddziaływania hałasu emitowanego z Zakładu skarżącej Spółki do środowiska – w kierunku działki nr 1837/1 ma w sprawie niniejszej zasadnicze znaczenie. Zdaniem strony skarżącej nie jest to teren o przeznaczeniu takim, jak przyjęły organy administracji, nie uwzględniając jednocześnie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania sąsiednich terenów, a bez wątpienia powinny zweryfikować zróżnicowane funkcje zagospodarowania tych terenów (w szczególności też w jakim czasie poszczególne zagospodarowania terenu się pojawiły) jaki jest przeważający rodzaj terenu na obszarze analizowanym oraz jakie powinny być obowiązujące na nim dopuszczalne normy natężenia hałasu (czy konieczne jest wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego przez zakład skarżącej spółki i w jakich kierunkach). Natomiast w ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest zbyt nikły i nie dawał organom administracji podstaw do jednoznacznego rozstrzygnięcia, iż przedmiotowy teren może być zaliczony do terenów rekreacyjno – wypoczynkowych, czyli terenów chronionych akustycznie. Zaniedbania organów w tym względzie czynią zasadnym zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W takim stanie rzeczy zakwalifikowanie konkretnego zachowania strony skarżącej jako wyczerpującego normę art. 362 ust. 1 ustawy – bo wg organów obu instancji przekraczającej normę hałasu 55dB – i w związku z tym uzasadniającego nałożenie na stronę obowiązku przewidzianego w pkt 1 przepisu wspomnianego wyżej nie było prawidłowe. Tym samym decyzje tych organów, wydane w oparciu o niepełny i nie oceniony należycie materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) jako przedwcześnie wydane nie odpowiadają prawu. Z tych przyczyn i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 i 205 P.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji zobowiązany będzie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, mając na względzie powyższe uwagi.